Development of Learning Achievement in English Through Vidisasamadhi of English Major Students, Faculty of Humanities and Social Sciences, Ubon Ratchathani Rajabhat University Faculty of Humanities and Social Sciences, Ubon Ratchathani Rajabhat University
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการพัฒนาผลการเรียนภาษาอังกฤษแบบมีสติ (วิดิศสมาธิ) ของนักศึกษาชั้นปีที่ 3 วิชาเอกภาษาอังกฤษ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี ที่ลงทะเบียนรายวิชา 1554605 ภาษาอังกฤษเพื่อการโรงแรม ในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2565 การวิจัยนี้เป็นการศึกษาเชิงทดลองโดยใช้กลุ่มตัวอย่างที่เลือก สุ่มจำนวน 102 คน การวิจัยมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาแนวทางการเรียนรู้ภาษาอังกฤษผ่านวิดิสสสมาธิ 2) เพื่อเปรียบเทียบผลการเรียนภาษาอังกฤษก่อนและหลังการแทรกแซงของนักศึกษาที่เรียนวิชาเอกภาษาอังกฤษ และ 3) เพื่อศึกษาระดับความพึงพอใจของการเรียนของนักศึกษา ภาษาอังกฤษผสมผสานกับการมีสติ (วิฑิสสมาธิ) การวิเคราะห์ทางสถิติที่ใช้ในการตีความข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย เปอร์เซ็นต์ และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (SD)
ผลการวิจัยพบว่า:
1) นักเรียนแสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพการเรียนรู้ภาษาอังกฤษที่ดีขึ้นหลังจากนั้น
การเรียนภาษาอังกฤษบูรณาการการมีสติ โดยมีค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (SD) 7.9412 คะแนน
2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนทักษะภาษาอังกฤษของนักเรียนดีขึ้นจากระดับเป็นส่วนใหญ่
B ถึง C ในนักเรียน 46 คน ร้อยละ 45.09 นอกจากนี้ จากระดับ A ปรับปรุงเป็นระดับ B มีนักเรียน 25 คน ร้อยละ 24.50
๓) ความคิดเห็นของนักศึกษาต่อความเข้าใจในวิเทศสมาธิ การพัฒนา
ทักษะภาษาอังกฤษและกิจกรรมบูรณาการโดยวิฑิศสมาธิ อยู่ในระดับดี โดย x̅ = 4.41 และ SD = 0.83
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กาญจนา วุฒิศักดิ์. (2561). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนภาษาอังกฤษตามแนวคิด “สอนแบบ
ไม่สอน” เพื่อเสริมสร้างความสามารถการอ่านเพื่อความเข้าใจของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5.
กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
เกียรติอนันต์ ล้วนแก้ว. (2559). เมื่อ Thailand 4.0 ถูกขับเคลื่อนด้วย Education 2.0. สานปัญญา
จังหวัดปฏิรูปการเรียนรู้, 2(26), 1-4.
จิรชพรรณ ชาญช่าง. (2563). การจัดการเรียนการสอนแบบบูรณาการเพื่อพัฒนาทักษะการคิดขั้นสูง :
การเรียนรู้สู่การปฏิบัติจริง. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 48(3), (กรกฎาคม-กันยายน 2563). 78-89.
เจนจิรา ศรีทอง. (2562). การพัฒนาความสามารถการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของนักเรียนชั้น
มัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยใช้วิธีการสอน 2W3P ประกอบบทบาทสมมติ. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหา
บัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม).
จริมจิต สร้อยสมุทร. (2565). การพัฒนารูปแบบการสอนภาษาอังกฤษโดยใช้กิจกรรมเป็นฐานเพื่อส่งเสริม
ความสามารถด้านการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษและความสุขในการเรียนโดยใช้บริบทท้องถิ่น
สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร 2(1), (มกราคม-
มิถุนายน).
ดารารัตน์ อุทัยพยัคฆ์. (2548). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนแบบพุทธวิธีเพื่อเสริมสร้างพฤติกรรม
การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมของเด็กปฐมวัย. ปริญญานิพนธ์ การศึกษาดุษฎี กศ.ด. (การศึกษาปฐมวัย).
กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ทิศนา แขมมณี. (2557). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ.
(พิมพ์ครั้งที่ 18). กรุงเทพฯ: ด่านสุทธาการพิมพ์
นิธิภักดิ์ กทิศาสตร์ และคณะ. (2564). พัฒนาหลักสูตรบริหารธุรกิจดิจิทัล สาขาวิชาธุรกิจดิจิทัล ใน
รูปแบบการจัดการเรียนการสอน แบบบูรณาการการเรียนกับการทำงาน The development of
Bachelor Program in Digital Business by using Work-Integrated Learning (WIL) Model. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 8(1), มกราคม-มิถุนายน 2564.
เบญจมาศ อยู่เป็นแก้ว. (2548). การสอนแบบบูรณาการ Integrated Instruction. (พิมพ์ครั้งที่ 3)
กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ภาพพิมพ์.
ปสนฺนจิตฺโต ว. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้เรื่องสติปัฏฐานกับการใช้ชีวิตประจำวันอย่าง มีสติ
ของผู้เรียนครูสมาธิหลักสูตรวิทันตสาสมาธิ สถาบันพลังจิตตานุภาพ สาขาที่ 69 วัดศรีสุทธาวาส
พระอารามหลวง จังหวัดเลย. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ, 2(4), 13-24.
ปัญญา ทองนิล. (2553). รูปแบบการพัฒนาสมรรถภาพการสอนโดยการบูรณาการแบบสอดแทรกสำหรับ
นักศึกษาครู เพื่อเสริมสร้างคุณลักษณะอันพึงประสงค์ของผู้เรียน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พระเทพเจติยาจารย์ (วิริยังค์ สิรินฺธโร). (2547). สร้างคุณธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: บริษัท
ประชาชนจำกัด.
. (2550). หลักสูตรครูสมาธิ เล่ม 1. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: บริษัทประชาชน
พราวพิมล กิตติวงศ์ชัย. (2566). ผลของการทำสมาธิบำบัดต่อความวิตกกังวลและความผาสุกทางจิต
วิญญาณของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย. วารสารโรงพยาบาลมหาสารคาม 20(1), (มกราคม-เมษายน).
ภุชงค์ มัชฌิโม. (2559). การพัฒนาทักษะการอ่านภาษาอังกฤษโดยใช้เทคนิคการสะกดคำประกอบกับ
การจัดการเรียนรู้แบบ 2W3P ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. (วิทยานิพนธ์ ค.ม. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม).
มารศรี แนวจำปา และคณะ. (2561). แนวทางการพัฒนาการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษา
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. วารสารศรีวนาลัยวิจัย, 8(2), 109.
วรงค์ ทันตานนท์ และ เบญจมาศ นาคหลง. (2554). ต้นกล้าวิทิสาสมาธิร่วมก่อการดี สู่โครงงานแผนที่ GIS
พื้นที่คนรักษ์ดีในลุ่มน้ำคลองอู่ตะเภา. สงขลา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
วาริณี ไกรศรี. (2563). การศึกษาผลการเรียนรู้ กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ เรื่อง Number
โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบ 2W3P ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนในสังกัด
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 2. เอกสารการประชุมวิชาการและนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ราชธานีวิชาการ ครั้งที่ 5. “การวิจัยเพื่อการเปลี่ยนแปลง (Research to Make A Change)”.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
วิไลลักษณ์ รัตนเพียรธัมมะ และปิยะนันท์ พรึ่งน้อย. (2559). นวัตกรรมการศึกษาในการพัฒนาทักษะ
เพื่อการดำรงชีวิตในศตวรรษที่ 21. วารสารร่มพฤกษ์ มหาวิทยาลัยเกริก 34(3),
กันยายน–ธันวาคม. 55-78.
สายสุนีย์ เติมสินสุข. (2564). นวัตกรรมการเรียนการสอน : อ่าน-เขียนภาษาอังกฤษระดับอนุเฉท
Instructional Innovation : Reading-Writing in English at a Paragraph Level.
นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา
สายสุนีย์ เติมสินสุข และ สุณิสา อินทะชัย. (2563). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนด้วย
การประยุกต์ใช้แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงที่เน้นกระบวนการคิดและการปฏิบัติวิทิสาสมาธิ เพื่อ
ส่งเสริมความสามารถในการเรียนรู้การวิจัย เพื่อพัฒนาการเรียนรู้วิชาภาษาอังกฤษ สำหรับ
นักศึกษาครู. วารสารราชพฤกษ์, 18(2), พฤษภาคม-สิงหาคม 2563. 109-118.
สิริพัชร์ เจษฎาวิโรจน์. (2546). การพัฒนาหลักสูตรบูรณาการ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1
โรงเรียนวัดเสมียนนารี. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์/กรุงเทพฯ.
สุธาวัลย์ จันทร์เรือง. (2559). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้การฟังการพูดภาษาอังกฤษตามแนว
ทฤษฎีไวก๊อตสกี้ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. (วิทยานิพนธ์ การศึกษามหาบัณฑิต
สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม).
สุมิตรา อังวัฒนกุล. (2537). วิธีสอนภาษาอังกฤษ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย
สุณิสา อินทะชัย. (2559). การพัฒนาความสามารถในการเขียนภาษาอังกฤษของนักศึกษาชั้นปีที่ 1
มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา โดยใช้วิดีโอช่วยสอน. นครราชสีมา:
มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี. (2540). เอกสารหมายเลข 4 “ทฤษฎี
การเรียนรู้เพื่อพัฒนากระบวนการคิด”. กรุงเทพฯ: ไอเดียสแควร์
เอกราช ดีเลิศ. (2552). ผลของการจัดการเรียนการสอนแบบบูรณาการที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน
เรื่องโภชนาการ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาประถมศึกษาปีที่ 4. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหา
บัณฑิต สาขาวิชาสุขศึกษา คณะครุศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).
Bloom, Benjamin S. (1976). Human Characteristic and School Learning. New York:
McGraw-Hill.
Joyce, B. & Weil, M. (2000). Models of Teaching. (6th ed.). Boston: Allyn and Bacon.
Saylor, J. Galen and William M. Alexander. (1974). Planning Curriculum for School.
New York: Holt, Rinehart and Winston.
Saylor, Galen J., William M. Alexander, and Arthur J. Lewis. (1981). Curriculum Planning for
Better Teacher and Learning. (4th ed). New York: Holt Rinehart and Winston.
Tyler, Ralph W. (1950). Basic Principles of Curriculum and Instruction. Chicago: The
University of Chicago Press.
