แนวทางการส่งเสริมความสามารถในการประเมินผลการเรียนรู้ของผู้เรียน ของครูในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 2

ผู้แต่ง

  • RATTAKAN HANTHANOO -

คำสำคัญ:

การส่งเสริม, ความสามารถ, การประเมินผลการเรียนรู้

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความสามารถในการประเมินผลการการเรียนรู้ของผู้เรียน ของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 2 และ 2) ศึกษาแนวทางการส่งเสริมความสามารถในการประเมินผลการเรียนรู้ของผู้เรียน ของครูในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 2 โดยวิธีดำเนินการวิจัยแบ่งออกเป็น 2 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นตอนที่ 1 การศึกษาระดับความสามารถในการประเมินผลการเรียนรู้ของผู้เรียน ของครูในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 2 กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 2 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 306 คน ได้มาโดยกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามตารางของเครจซี่ และมอร์แกน ใช้วิธีการสุ่มแบบแบ่งชั้น ตามจำนวนครูในแต่ละอำเภอ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถามระดับความสามารถในการประเมินผลการเรียนรู้ผู้เรียนของครูในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 2 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ขั้นตอนที่ 2 แนวทางการส่งเสริมความสามารถในการประเมินผลการเรียนรู้ของผู้เรียน ของครูในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 2 กลุ่มผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน     5 คน ได้มาโดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสัมภาษณ์แนวทางการส่งเสริมความสามารถในการประเมินผลการเรียนรู้ของผู้เรียน ของครูใน

โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 2  วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษา พบว่า

  1. ผลการศึกษาการศึกษาระดับความสามารถในการประเมินผลการเรียนรู้ของผู้เรียน ของครูในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 2 การกำหนดสิ่งที่มุ่งจะวัด อยู่ในระดับมาก(𝑥̅ = 4.48) รองลงมา คือ การพิจารณาผลการประเมิน อยู่ในระดับมาก (𝑥̅ = 4.41) และการใช้เครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล อยู่ในระดับมาก (𝑥̅ = 4.41) ตามลำดับ
  2. ผลการศึกษาแนวทางการส่งเสริมความสามารถในการประเมินผลการเรียนรู้ของผู้เรียน ของครูในโรงเรียน พบว่า สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 2ควรจัดให้มีอบรมเชิงปฏิบัติการให้กับครูเพื่อส่งเสริมให้ครูได้รับความรู้ และมีความเข้าใจเกี่ยวกับการประเมินผลการเรียนรู้ และผู้บริหารสถานศึกษาสนับสนุนการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ผ่าน PLC การสร้างเกณฑ์การประเมินที่ชัดเจน และการฝึกปฏิบัติในสถานการณ์จริง พร้อมสนับสนุนการใช้เทคโนโลยีที่ช่วยวิเคราะห์ข้อมูล  วิเคราะห์จุดแข็ง-จุดที่ต้องพัฒนาของผู้เรียน โดยใช้เทคโนโลยีช่วยติดตามความก้าวหน้า และจัดทำแผนการเรียนรู้เฉพาะบุคคล ติดตามผลอย่างต่อเนื่อง จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการพัฒนาผู้เรียนอย่างยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545 และ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.), หน้า 2.

จักรพรรดิ วะทา. (2546). บทบาทของครูในการพัฒนาผู้เรียนให้มีคุณภาพ. วารสารคุรุสภาวิทยาจารย์, ปีที่ 20 ฉบับที่ 3 ประจำเดือนพฤษภาคม - สิงหาคม 2563,หน้า 45 – 56.

ทิศนา แขมมณี. (2546). การพัฒนาทักษะการคิดของผู้เรียนในยุคสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, หน้า 52-53.

ราตรี นันทสุคนธ์. (2547). การพัฒนารูปแบบการประเมินแบบร่วมมือสำหรับประเมินการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูของสถาบันราชภัฏ. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาวิจัยและประเมินผลการศึกษา, คณะศึกษาศาสตร์,มหาวิทยาลัยนเรศวร,หน้า 14.

วิษณุ ทรัพย์สมบัติ. (2549). การพัฒนาวัฒนธรรมการประเมินการเรียนการสอนของครู: การฝึกอบรมโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานด้วยการสร้างเครือข่ายและการคิดสะท้อนอภิมาน.ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาวิธีวิทยาการวิจัยการศึกษาคณะศึกษาศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,หน้า 213

ศิริชัย กาญจนวาสี. (2554). การประเมินผลการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,หน้า 50.

ศศิธร บัวทอง. (2560). การวัดและประเมินทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสาร Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and Arts), ปีที่ 10 ฉบับที่ 2 ประจำเดือนพฤษภาคม – สิงหาคม 2560, หน้า 1856-1867

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2552). การวัดและประเมินผลการศึกษา: การพัฒนาคุณภาพผู้เรียน. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2552). แนวทางการพัฒนาการวัดและประเมินคุณลักษณะอันพึงประสงค์. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 2. ข้อมูลทั่วไป, สืบค้นจาก http://www.phetchabun2.go.th , สืบค้นเมื่อ 20 สิงหาคม 2567.

สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2548). มาตรฐานวิชาชีพครูและการพัฒนาผู้เรียน. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา,หน้า 6-16.

Black, P., & Wiliam, D. (1998). Assessment and classroom learning. Assessment in Education: Principles, Policy & Practice, 5(1), 7-74.

DuFour, R., DuFour, R., Eaker, R., & Many, T. (2006). Learning by doing: A handbook for professional learning communities at work. Solution Tree.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.

Mager, R. F. (1962). Preparing instructional objectives. Belmont, CA: Fearon Publishers.

Mishra, P., & Koehler, M. J. (2006). Technological pedagogical content knowledge: A framework for teacher knowledge. Teachers College Record, 108(6), 1017-1054.

Stiggins, R. J. (1994). Student-centered classroom assessment. Merrill/Prentice Hall.

Stufflebeam, D. L. (1971). The relevance of the CIPP evaluation model for educational accountability. Columbus, OH: Ohio State University.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-06-17