การพัฒนาความสามารถในการแก้ปัญหาและความรับผิดชอบ ในการทำงานโดยการเรียนรู้แบบ 5 STEPs ร่วมกับการเรียนรู้ ร่วมมือแบบเทคนิค LT ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6

ผู้แต่ง

  • teemakorn thongwai -

คำสำคัญ:

การจัดการเรียนรู้แบบ 5 STEPs, การเรียนรู้ร่วมมือแบบเทคนิค LT, การแก้ปัญหา, ความรับผิดชอบในในรายวิชาการงานอาชีพ

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาความสามารถในการแก้ปัญหาการทำงานของนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 6 ที่เรียนด้วยการเรียนแบบ 5 STEPs ร่วมกับการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค LT ให้นักเรียนผ่านเกณฑ์ไม่น้อยกว่าร้อยละ 70 และมีนักเรียนผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 ขึ้นไป และ 2) พัฒนาความรับผิดชอบในรายวิชาการงานอาชีพของนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 6 ที่เรียนด้วยการเรียนรู้แบบ 5 STEPs ร่วมกับการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค LT ให้นักเรียนผ่านเกณฑ์ไม่น้อยกว่าร้อยละ 70 และมีนักเรียนผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 ขึ้นไป โดยกลุ่มเป้าหมาย คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่กำลังศึกษาในภาคเรียนที่ 1/2567 โรงเรียนบ้านโคกสว่าง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานี เขต 2 จำนวน 30 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้น (Pre Experimental Research Design) แบบกลุ่มเดียววัดผลหลังการเรียน (One – Shot Case study Design) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 4 แผน แผนละ 3 ชั่วโมง รวม 12 ชั่วโมง 2) แบบทดสอบวัดความสามารถในการแก้ปัญหาการทำงานในรายวิชาการงานอาชีพ เป็นแบบทดสอบอัตนัย จำนวน 5 ข้อ และ 3) แบบประเมินความรับผิดชอบในในรายวิชาการงานอาชีพ โดยมีสถิติที่ใช้ คือ ค่าเฉลี่ย, ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าร้อยละ

ผลการวิจัยพบว่า

  1. ความสามารถในการแก้ปัญหาของนักเรียนที่เรียนด้วยการเรียนแบบ 5 STEPs ร่วมกับการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค LT มีคะแนนเฉลี่ย 21.63 คะแนน และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.45 คิดเป็นร้อยละ 86.50 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 ที่กำหนดไว้
  2. นักเรียนที่เรียนด้วยการเรียนแบบ 5 STEPs ร่วมกับการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค LT มีคะแนนความรับผิดชอบเฉลี่ย 2.42 (σ=0.85) โดยพบว่า ความรับผิดชอบต่อตนเองมีค่าเฉลี่ย (μ) เท่ากับ 2.41 (σ=0.03) และความรับผิดชอบต่อส่วนรวม มีค่าเฉลี่ย (μ) เท่ากับ 2.43 (σ=0.11)) ทั้งนี้การเรียนแบบ 5 STEPs ร่วมกับการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค LT มีคะแนนความรับผิดชอบสรุปคิดเป็นร้อยละ 80.67 ซึ่งผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 ที่กำหนดไว้

เอกสารอ้างอิง

กรมวิชาการ. (2560). หลักสูตรการศึกษาปฐมวัยพุทธศักราช 2560. กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ, หน้า 15.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

กรัญญา สกุลรักษ์. (2562). ปัจจัยบทบาทหน้าที่ความรับผิดชอบ ปัจจัยด้านความสามารถ และปัจจัยด้านความสำเร็จที่มีผลต่อแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของพนักงาน ธนาคารพาณิชย์ในกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, สาขาบริหารธุรกิจ,คณะนิเทศศาสตร์วารสารศาสตร์, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

เกษศิรินทร์ ธนะไชย. (2553). การเปรียบเทียบความคิดสร้างสรรค์เรื่องการประดิษฐ์ของ ใช้ด้วยเศษวัสดุในท้องถิ่นกลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพและเทคโนโลยี (งานประดิษฐ์) ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาวิจัยและประเมินผลการศึกษา, คณะครุศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, หน้า 3-6.

จุรีรัตน์ นันทัยทวีกุล. (2538). การวิเคราะห์องค์ประกอบคุณลักษณะความรับผิดชอบของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในกรุงเทพฯ. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต,สาขาจิตวิทยาการศึกษา, คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, หน้า 4-5.

ทิพรัตน์ สิทธิวงศ์ และทะเนศ วงศ์นาม. (2559). การศึกษาผลการใช้กิจกรรมการเรียนการสอนด้วยบันได 5 ขั้น (QSCCS) สำหรับนิสิตปริญญาโท สาขาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ปีที่ 18 ฉบับที่ 4 ประจำเดือนตุลาคม-ธันวาคม 2559, หน้า 86-98.

พิมพันธ์ เดชะคุปต์. (2558). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.

โรงเรียนบ้านโคกสว่าง. (2565). หลักสูตรสถานศึกษาโรงเรียนบ้านโคกสว่าง. อุดรธานี: โรงพิมพ์เพื่อนศิลป์อุดรธานี.

สุภาณี เส็งศรี และ วลีพร ปันนา. (2561). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยกระบวนการเรียนรู้ QSCCS ร่วมกับการเรียนรู้จากแหล่งเรียนรู้ในชุมชน เพื่อส่งเสริมความสามารถการเชื่อมโยงทางคณิตศาสตร์ สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, ปีที่ 20 ฉบับที่ 4 ประจำเดือนตุลาคม - ธันวาคม 2561, หน้า 253 - 265.

สุภาพร พลพุทธา. (2552). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการสืบเสาะหาความรู้ตามวงจรการเรียนรู้แบบ 7E ในรายวิชาฟิสิกส์ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์มหาบัณฑิต, สาขาหลักสูตรและการสอน,คณะครุศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

อังคณา บุญสีสด. (2551). คู่มือพัฒนาความรับผิดชอบของนักเรียนช่วงชั้นที่ 1. ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาจิตวิทยาการแนะแนว, คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

Guilford and Hoepfner, R. (1987). Fundamental Statistics in Psychology and Education. 4th ed. Tokyo: McGraw-Hill, Kodakusha.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-06-17