Potential of Local Handicraft Community Enterprise in Angthong Province

Main Article Content

กานดา เต๊ะขันหมาก

Abstract

The research objective was to study potential of local handicraft community enterprise in Angthong province. Conducted research using survey research, and supplemented by the application of qualitative research. The sample consisted of 69 presidents and members of the management board of 4 local handicraft community enterprises in Angthong province. Data were collected by questionnaires for survey research, and field studies, in-depth interview, non-participatory observation, and documentary study, for applied qualitative research. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics (mode, mean, and standard deviation). Qualitative data were analyzed by content analysis. Constructed by the research framework. The main findings were ; potential of local handicraft community enterprise in Angthong province was at a high level, and were at a high level in 1) ability for administration of leadership 2) participation of members 3) productivity abilities, 4) marketing abilities, 5) financial abilities, and 6)  abilities to create unique.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
เต๊ะขันหมากก. (2020). Potential of Local Handicraft Community Enterprise in Angthong Province. ARU Research Journal Humanities and Social Sciences, 7(1), 17-24. Retrieved from https://so01.tci-thaijo.org/index.php/rdi-aru/article/view/241486
Section
Research Articles

References

1.สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (สสว.), รายงานสถานการณ์วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ปี 2559.

2.การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานภาคกลางเขต 7.(2551). (10 มีนาคม 2560). สืบค้นจาก http://www.tat7.com/fish-festivel1.html

3.สำนักงานจังหวัดอ่างทอง, แผนพัฒนาจังหวัดอ่างทอง พ.ศ.2557-2560.

4.สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน จังหวัดอ่างทอง. รายงานข้อมูลวิสาหกิจชุมชนจังหวัดอ่างทอง พ.ศ.2554.

5.เบญจวรรณ นาราสัจจ์. (6 ตุลาคม 2560). ธุรกิจชุมชน : ก้าวต่อไปของการพัฒนา. สืบค้นจากhttp://202.28.92.149/journal8_2_43/56.html

6.ทองใบ สุดชารี, ทฤษฎีองค์การ, พิมพ์ครั้งที่ 3,สถาบันราชภัฏอุบลราชธานี, 2543.

7.กลุ่มแม่บ้านเกษตรกรดีเด่น, กลุ่มแม่บ้านเกษตรกรปากไพรสามัคคี. (17 มิถุนายน 2560). การพัฒนาองค์กรและความสามารถในการบริหาร. สืบค้นจาก http://www.doae.go.th.

8.ธงชัย สันติวงษ์, ทฤษฎีองค์การและการออกแบบ, ไทยวัฒนาพาณิช, 2541.

9.วิสาหกิจชุมชน กรมส่งเสริมการเกษตร กระทรวงเกษตรและสหกรณ์, รายงานข้อมูลวิสาหกิจชุมชน จังหวัดอ่างทอง, 2554.

10.นันทิยา หุตานุวัตร และณรงค์ หุตานุวัตร, การวางแผนกลยุทธ์ธุรกิจชุมชน, พิมพ์ครั้งที่ 3, สถาบันชุมชนทักษิณพัฒนา, 2543.

11.ฑิตยา สุวรรณชฏ, ธำรง อุดมไพจิตรกุล, แสง สงวนเรือง, รัญจวน ประวัติเมือง, และจักษ์ พันธ์ชูเพชร, การจัดการและการวางแผนธุรกิจ. คุรุสภาลาดพร้าว, 2545.

12.ชื่นจิตร แจ้งเจนกิจ, การบริหารลูกค้าสัมพันธ์. ทิปปิ้ง พอยท์, 2544.

13.พนิตสุภา ธรรมประมวล, การพัฒนาศักยภาพของกลุ่มช่างหล่อทองเหลืองและกลยุทธ์ทางการตลาดสำหรับผลิตภัณฑ์ทองเหลืองบ้านท่ากระยาง อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี: ด้วยกระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม, มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี, 2554.

14.อภิสิทธิ์ พรมชัย และศุภลักษณ์ สุวรรณะชฎ.“ความสำเร็จของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนแม่บ้านห้วยกาน,” วารสารการบริหารท้องถิ่น. ปีที่4, ฉบับที่ 2, หน้า 16-29.

15.อมรทิพย์ แท้เที่ยงธรรม และคณะ, สถานการณ์ด้านการผลิต การตลาด โอกาสทางการตลาดและกลยุทธ์ทางการตลาดของสินค้าศิลปหัตถกรรมพื้นบ้านภายใต้โครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์: กรณีศึกษาเครื่องจักสานจังหวัดนครราชสีมาและอ่างทอง, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 2545.

16.ใจมานัส พลอยดี, “ปัจจัยทีมีผลต่อความสําเร็จ และความล้มเหลวของธุรกิจชุมชน เปรียบเทียบระหว่างภาพรวมและภาพย่อย (อําเภอเขื่อนแก้ว จังหวัดยโสธรและอําเภอลานสกา จังหวัดนครศรีธรรมราช) ,” วิทยานิพนธ์เศรษฐศาสตร มหาบัณทิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2540.