การศึกษาแนวคิด เทคนิค และภาษาศิลป์ในงานปักต้าเหย่ของหลิวเสี่ยวหง

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์การวิจัยคือเพื่อศึกษาสถานการณ์การสืบสานและการพัฒนาของงานปักต้าเหย่รวมถึงแนวคิด เทคนิค และภาษาศิลป์ในการปักต้าเหยของหลิวเสี่ยวหง โดยใช้วิธีการวิจัยทางเอกสาร การวิจัยภาคสนาม การวิจัยแบบสหวิทยาการ จากการวิจัยพบว่า ในด้านของแนวคิดการสร้างสรรค์ หลิวเสี่ยวหงได้ผสมผสานแนวคิดแบบดั้งเดิม คตินิยมท้องถิ่น และแนวคิดเชิงสร้างสรรค์เข้าด้วยกัน ทำให้งานปักต้าเหย่ไม่เพียงแต่เป็นสื่อกลางในการถ่ายทอดความทรงจำทางประวัติศาสตร์ของวัฒนธรรมท้องถิ่นเท่านั้น แต่ยังสามารถเผยแพร่เสน่ห์ทางศิลปะที่ก้าวทันยุคสมัยอีกด้วย ในด้านเทคนิค หลิวเสี่ยวหงได้ผสมผสานงานปักแบบดั้งเดิมที่เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้เข้ากับงานปักเชิงสร้างสรรค์ ทั้งยังคิดค้นและพัฒนาเทคนิคการปักใหม่ 4 เทคนิคได้แก่ 1. การปักเป็นปมสองด้าน 2. การปักเป็นปมสองด้านที่มีลวดลาย สี และรูปทรงที่แตกต่างกัน 3. การปักเป็นรังนก 4. การปักดิ้นทองสองด้าน ในด้านภาษาศิลป์ หลิวเสี่ยวหงได้สร้างระบบความหมายที่ผสมผสานสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมแบบดั้งเดิมเข้ากับอารมณ์ความรู้สึกของยุคสมัยใหม่ผ่านการใช้ภาษาภาพ ภาษาสี และนัยยะความหมายแฝงอย่างครอบคลุม หลิวเสี่ยวหงได้ถ่ายทอดเจตนาเชิงบวกและสะท้อนมุมมองของสังคม ตลอดจนส่งเสริมการบูรณาการและการเปลี่ยนแปลงยุคสมัยของวัฒนธรรมดั้งเดิมและศิลปะสมัยใหม่ผ่านผลงานการปักที่สื่อความหมายถึงความสิริมงคลและความสุข การปัดเป่าภัยพิบัติและวิญญาณชั่วร้าย การแสดงความยินดี และการถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกผ่านเส้นด้าย งานวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่า หลิวเสี่ยวหงไม่เพียงแต่ ส่งมอบคุณค่าทางวัฒนธรรมและจิตวิญญาณของยุคสมัยในงานปักต้าเหย่ผ่านการสืบสานและความสร้างสรรค์ในด้านแนวคิด เทคนิค และภาษาศิลป์เท่านั้น แต่ยังให้แนวทางในการเปลี่ยนงานหัตถกรรมพื้นบ้านให้เป็นงานร่วมสมัยอีกด้วย