Chinese Slang in the Thai Context: A Documentary Synthesis of Published Research from 2012 to 2024
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed 1) to synthesize the characteristics of Chinese slang formation in the Thai context; 2) to analyze the factors contributing to its diffusion; and 3) to examine its application across various types of online media. Employing a documentary research approach, the study has been synthesized by published research from 2012 to 2024 (BE 2555 – 2567). The findings indicated that Chinese slang formation could be classified into seven principal processes: borrowing, neologism, semantic shift, compounding, abbreviation, reduplication, and phonetic or numerical play. Multiple dimensions, including economics, politics, social media, cultural practices, and social phenomena, have shaped the dissemination of slang. An analysis of its usage in online media—including news headlines, subtitles, and series titles—revealed distinct linguistic strategies and stylistic choices tailored to communicative purposes and target audiences. Certain expressions, like“牛逼,” have undergone semantic shifts when translated into Thai, underscoring the dynamic nature of language and the role of digital media in shaping slang creation and dissemination. The study concluded with academic and pedagogical implications, highlighting the importance of cross-platform and cross-media data collection, systematic categorization of slang, the integration of quantitative and qualitative research methods, applications in language pedagogy, and the development of a comprehensive slang dictionary to support future research and learning.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Journal of TCI is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) licence, unless otherwise stated. Please read our Policies page for more information...
References
ชวนพิศ เทียมทัน. (2557). การวิเคราะห์พาดหัวข่าวในหนังสือพิมพ์เหรินหมินรื่อเป้าและซินหวารื่อเป้าในแง่ความหมายของคำศัพท์โครงสร้างวลีและประโยค. วารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 7(2), 1-32.
ชุติมา เข็มเจริญ, และปริญญา มงคลพาณิชย์. (2567). ปัจจัยที่ทำให้เกิดคำสแลงจีนในสื่อสังคมออนไลน์ช่วงปี พ.ศ. 2555- 2563. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 18(1), 129–143.
ดวงพร รื่นเรืองฤทธิ์, และ Huang Guomei. (2561). ภาพสะท้อนชีวิตรักและการแต่งงานของชาวจีนผ่านคำสแลงในแต่ละยุค. วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(1), 87–94.
เนตรน้ำทิพย์ บุดดาวงศ์, และสิทธิพงศ์ มีกุล. (2563). การศึกษาวิเคราะห์คำสแลงภาษาจีนที่ปรากฏในสื่อสังคมออนไลน์.วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 16(1), 98–114.
เพชร. (2556). การศึกษาเปรียบเทียบคำสแลงในภาษาไทยและภาษาจีน. วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์, 8(15), 49-64.
วานิสสา จันทรานุสรณ์, XIAO MIN, และรัตนกุล กาญจนะพรกุล. (2565). การศึกษากลยุทธการแปลบทบรรยายใต้ภาพ ในภาพยนตร์การ์ตูน เรื่องนาจา ตอนมารน้อยจุติ. Journal of Modern Learning Development, 8(2), 478–491.
วีรภัทร ภคพงศ์พันธุ์. (2567). คำสแลง“牛逼”(niubi) ในภาษาจีนปัจจุบัน. วารสารมนุษยศาสตร์และ สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 15(1), 55–71.
เศรษฐพร เรืองเที่ยง. (2565). โครงสร้างและความหมายคำสแลงภาษาจีน. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์รำไพพรรณี (ออนไลน์), 3(2), 1-18.
เสี่ยว เหม่ยหลิง. (2567). การศึกษาเปรียบเทียบคำสแลงไทยและคำสแลงจีนในสื่อสังคมออนไลน์ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยบูรพา.
เหยี่ยน อู๋. (2567). กลวิธีการใช้ภาษาและหน้าที่ของชื่อซีรีส์จีนที่เป็นภาษาไทยในแอปพลิเคชัน iQIYI. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 41(3), 1-20.
อุไรวรรณ สิงห์ทอง, หนึ่งฤทัย ม่วงเย็น, และขวัญดาว บุญทอง. (2560). วิเคราะห์การใช้ภาษาในวรรณกรรมเพลงลูกทุ่งของใบเตย อาร์สยาม. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด, 11(1), 73–78.
Eble, C. C. (1996). Slang and sociability: In-group language among college students. University of North Carolina Press.
García, O., & Wei, L. (2014). Translanguaging: Language, bilingualism and education. Palgrave Macmillan.
