A Study of Factors Affecting the Learning Happiness of Pre-service Teachers in the Bachelor of Education Program (4-Year Program) at Rambhai Barni Rajabhat University
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed 1) to examine the level of learning happiness among pre-service teachers in the Bachelor of Education Program (4-Year program) at Rambhai Barni Rajabhat University; and 2) to investigate the factors affecting their learning happiness. The sample comprised 310 first- to third-year pre-service teachers enrolled in the program during the 2023 academic year. The sample size was determined based on the Krejcie and Morgan table (1970, pp. 607–610). Data were collected using a questionnaire designed to assess the factors affecting students’ learning happiness. The instrument was structured as a five-point rating scale. Descriptive statistics, including mean and standard deviation, were used to analyze the data, while multiple regression analysis was employed to test the research hypotheses. The findings indicated that students’ happiness with their learning was high overall, with a mean score of 4.17 and a standard deviation of 0.64. In addition, the learner, instructor, environmental, and peer factors were found to be significantly related to students’ learning happiness at the .01 level. The multiple correlation coefficient was 0.878. The learner factor had the highest standardized coefficient (β = 0.53), followed by the peer factor (β = 0.24), the environmental factor (β = 0.16), and the instructor factor (β = 0.11). Collectively, these four factors explained 77.10% of the variance in students’ learning happiness.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Journal of TCI is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) licence, unless otherwise stated. Please read our Policies page for more information...
References
กรรณิกา พันธ์ศรี, ชัยพร พงษ์พิสันต์รัตน์, ดุษฎี เล็บขาว, บวรพจน์ ชมภูนุช, ภมรพรรณ์ ยุระยาตร์, ภู แก้วอำไพ, รังสรรค์ โฉมยา, ลักขณา สริวัฒน์, วิภาณี สุขเอิบ, ศุภชัย ตู้กลาง, สมบัติ ท้ายเรือคำ, สุขิริณณ์ อามาตย์บัณฑิต, และอารยา ปิยะกุล. (2565). ทฤษฎีการเรียนรู้ยุคคลาสสิกถึงยุคร่วมสมัย. วารสารพยาบาลทหารบก, 16(1), 170–185.
จีรทัช ใจจริง. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสุขในการเรียนของนิสิตชั้นปีที่ 1 คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ฐิติชญาน์ คงชู, และภัทริณี คงชู. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสุขในการเรียนของนักศึกษาสาขาวิชานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์. วารสารปัญญา, 31(2), 128–137.
นัฐนรี ศรีชัย. (2564). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความสุขของนักศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง[วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ปานทิพย์ พอดี. (2564). รูปแบบการเรียนรู้อย่างมีความสุข (FART). วารสารวิชาการสังคมมนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 11(1), 78–90.
ปิยะ ศักดิ์เจริญ. (2558). ทฤษฎีการเรียนรู้ผู้ใหญ่และแนวคิดการเรียนรู้ด้วยการชี้นำตนเอง: กระบวนการเรียนรู้เพื่อการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต. วารสารพยาบาลทหารบก, 16(1), 8–13.
ผจงจิต ไกรถาวร, และกมลรัตน์ กิตติพิมพานนท์. (2557). ความสัมพันธ์ระหว่างความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของสถาบัน ความสุขในการเรียน สภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการเรียนการสอน และผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาของนักศึกษาหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต. วารสารวิจัยและนวัตกรรมทางการพยาบาล, 20(3), 415–429.
พิทักษ์ สุพรรโณภาพ, และทิพย์วรรณ สุขใจรุ่งวัฒนา. (2567). แนวทางการพัฒนาความสุขในการเรียนรู้ของนักศึกษาวิชาชีพครูในเขตภูมิภาคตะวันตก. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 30(2), 239–255.
เมษา นวลศรี. (2562). การวิเคราะห์ความสุขในการเรียนรู้ของนักศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 47(ฉบับเพิ่มเติม 2), 223–243.
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2562). พระราชบัญญัติการอุดมศึกษา พ.ศ.2562. ราชกิจจานุเบกษา, 136(57ก), 1-3.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2562). ประกาศคณะกรรมการมาตรฐานการอุดมศึกษา เรื่อง มาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรี สาขาครุศาสตร์และสาขาศึกษาศาสตร์ พ.ศ. 2562. ราชกิจจานุเบกษา, 136(56ง), 34.
สุลิลทิพย์ พันธ์แก้ว, และวีรวรรณ วงศ์ปิ่นเพ็ชร์. (2568). โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของความสุขในการเรียนของนักศึกษาทันตแพทย์ชั้นคลินิกในสถาบันอุดมศึกษาของประเทศไทย. วิทยาสารทันตสาธารณสุข, 30, 15–26.
อติราช เกิดทอง, ภูวดล บัวบางพลู, และธีรพงษ์ จันทรเปรียง. (2567). การตรวจสอบความตรงของโมเดลการวัดความสามารถด้านความเข้าใจและใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 14(2), 123–138.
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. W. H. Freeman.
Bronfenbrenner, U. (1979). The ecology of human development: Experiments by nature and design. Harvard University Press.
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associates.
Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). The "what" and "why" of goal pursuits: Human needs and the self-determination of behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227–268.
Fraser, B. J. (2015). Classroom learning environments. In R. Gunstone (Ed.), Encyclopedia of science education (pp. 154–157). Springer.
Huebner, E. S., Suldo, S. M., & McKnight, C. G. (2014). Introduction to the special issue: Advancing research on children's subjective well-being in school contexts. Child Indicators Research, 7(1), 1-3.
Knowles, M. S. (1980). The modern practice of adult education: From pedagogy to andragogy. Cambridge Adult Education.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2017). PISA 2015 results (Volume III): Students' well-being. OECD Publishing.
Seligman, M. E. P. (2011). Flourish: A visionary new understanding of happiness and well-being. Free Press.
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development.
Zee, M., & Koomen, H. M. Y. (2016). Teacher self-efficacy and its effects on classroom processes, student academic adjustment, and teacher well-being: A synthesis of 40 years of research. Review of Educational Research, 86(4), 981-1015.
