A Comparative Study of Curricula in Thailand, Vietnam, and Singapore: Dimensions of Philosophy, Objectives, Curriculum Structure, Teaching Methods and Learning Dimensions, Teacher Development, and Instructional Media
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study employed a qualitative research design using documentary research and comparative analysis. Academic publications, research articles, research reports, and official curriculum documents from Thailand, Vietnam, and Singapore were synthesized and analyzed. The study covered the period from 2008 to 2024 and was guided by an international curriculum comparison framework. The objective was to compare the educational curricula of the three countries across six key dimensions: (1) educational philosophy, (2) curriculum objectives, (3) curriculum structure, (4) teaching methods and learning dimensions, (5) teacher development, and (6) instructional media. The findings were intended to generate recommendations for the development of Thailand’s educational curriculum. The results revealed significant differences among the three countries. Singapore demonstrated the strongest education system in the region, particularly in teacher preparation and professional development, the integration of digital technology, and curriculum flexibility. Vietnam has been undergoing a rapid transformation from a traditional education system toward a competency-based curriculum emphasizing twenty-first-century skills. Thailand, while grounded in a sound educational philosophy, continues to face challenges in translating policy into effective practice. Key issues remain in teacher development, English language proficiency, and the integration of technology into teaching and learning. These findings suggest that Thailand should strengthen curriculum implementation mechanisms, enhance teacher quality, and promote more effective use of educational technology in order to better respond to contemporary educational demands.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Journal of TCI is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) licence, unless otherwise stated. Please read our Policies page for more information...
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. https://academic.obec.go.th/images/document/1559878925_d_1.pdf
กระทรวงศึกษาธิการ. (2559). รายงานผลการศึกษาการพัฒนามาตรฐานการศึกษาของต่างประเทศ.https://backoffice.onec.go.th/uploads/Book/1547-file.pdf
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). มาตรฐานการเรียนรู้และตัวชี้วัด กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และสาระภูมิศาสตร์ ในกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. https://drive.google.com/file/d/1MDQEDkqGs01PnyzqEnyTVVNTS776ObCz/view
เฉลิมวุฒิ ครองสกุล, ไมตรี คงนุกูล, ถมรัตน์ ศิริภาพ, และมีชัย ออสุวรรณ. (2567). อิทธิพลของภาวะผู้นำแบบกระจายอำนาจที่มีต่อคุณภาพการสอนของครูโดยมีความอิสระในการสอนของครูและความร่วมมือทางวิชาชีพเป็นตัวส่งผ่าน: หลักฐานเชิงประจักษ์ จากข้อมูล TALIS 2018 ของสิงคโปร์. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 30(1), 91-106.
ณัฐฉณ ฟูเต็มวงศ, วีรวิชญ์ ปิยนนทศิลป์, คมศิลป์ ประสงค์สุข, และศุภัครจิรา พรหมสุวิชา. (2564). บริบทการผลิตครูของต่างประเทศ: บทเรียนที่สามารถปรับใช้ในประเทศไทย. วารสารวิชาการ สถาบันวิทยาการจัดการแห่ง แปซิฟิค, 7(2), 46-57.
ปฏิธรรม สำเนียง, อัณณ์ญาดา วัชรากรกุลพัฒน์, เสาวนีย์ คงจิ๋ว, และธิดารัตน์ แสงทอง. (2567). ประวัติศาสตร์และพัฒนาการจัดการศึกษาของประเทศสิงคโปร์. วารสารประชาคมพุทธศาสนา ศูนย์วิจัยธรรมศึกษา สำนักเรียน วัดอาวุธวิกสิตาราม, 1(2), 9-16.
ประวิต เอราวรรณ์. (2561). สิงคโปร์ผลิตและพัฒนาครูอย่างไร. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 5(2), 61-84.
เพชรลัดดา เพ็ชรภักดี, มณเฑียร สติมานนท์, นันทนุช อุดมละมุล, พศุตม์ ลาศุขะ, และเวฬุรีย์ เมธาวี วินิจ. (2560). โครงการวิจัยเรื่องการพัฒนาประเทศสิงคโปร์: กระบวนการการเปลี่ยนผ่านและความท้าทาย. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์วิจัยและนวัตกรรม.
ภราดา พีระนันท์ นัมคณิสรณ์. (2567). คุณลักษณะของผู้เรียนที่พึงประสงค์ในทศวรรษหน้า. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 7(2), 175-197.
วิลาวัณย์ จารุอริยานนท์. (2567). ครูสมรรถนะสูงในศตวรรษ ที่ 21: ความท้าทายของการศึกษาในโลกที่เปลี่ยนแปลง. วารสาร มจร พุทธโสธรปริทรรศน์, 4(2), 175-188.
Aksornjarung, P. (2019). The competitive potential of two ASEAN countries: Thailand and Vietnam. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and Arts), 12(3), 534-549.
Bui, T. (2024). English as a foreign language teachers’ perspectives on the use of information and communication technology in early language education: Vietnamese context [Master's thesis]. Itä-Suomen yliopisto.
Burik, S., Hammerton, M., & Patra, S. (2020). The teaching of philosophy in Singapore schools. Journal of Didactics of Philosophy, 4(3), 190-193.
Hanh, T. T. (2024). The educational philosophy of John Dewey and its impact on the development of modern Vietnamese education. Universidade Estadual do Ceará Mestrado Acadêmico em Filosofia. https://dialnet.unirioja.es/descarga/articulo/9893955.pdf
Hazaymeh, O., Zaitoon, A., Haneen, A. Q., Towaisat, M., Halah, A. T., & Al-Khamaiseh, R. (2022). The philosophy of the educational system in Singapore and who was behind this success. Journal of Humanities and Social Sciences Studies, 4(1), 97-113.
Hieu, T. M. (2021a). Constructive teaching and its meaning for Vietnamese education nowadays. International Journal of Sociologies and Anthropologies Science Reviews, 1(4), 7-14.
Hieu, T. M. (2021b). The philosophy of education in Viet Nam nowadays. RA Journal of Applied Research, 7(6), 2393-2401.
Khamkhong, Y. (2017). Education in Thailand: Past, present and ASEAN integration. SSRN. http://dx.doi.org/10.2139/ssrn.3032791
Mai, H. N. T., & Hall, C. (2017). Changing views of teachers and teaching in Vietnam. Teaching Education, 28(3), 244-256.
Marsh, C., & Willis, G. (2007). Curriculum: Alternative approaches, ongoing issues (4th ed.). Pearson/Merrill Prentice Hall.
Ministry of Education, Singapore. (2025). Ministry of Education (MOE). https://www.moe.gov.sg
Nguyen, G., Nguyen, N., & Giang, N. (2022). Situation and proposals for implementing artificial intelligence-based instructional technology in Vietnamese secondary schools. International Journal of Emerging Technologies in Learning (iJET), 17(18), 53-75. https://doi.org/10.3991/ ijet.v17i18.31503
Nguyen, V. B. H., Vu, T. M. H., Hoang, T. K. H., & Nguyen, T. M. N. (2020). Vietnamese education system and teacher training: Focusing on science education. Asia-Pacific Science Education, 6(1), 179-206.
Ooi, D. (2021). Country report: The teaching of philosophy in Singapore schools (part 2). Journal of Didactics of Philosophy, 5(1), 108-113. https://doi.org/10.46586/JDPh.2021.9601
Pham, K. T. (2024). John Dewey’s educational philosophy and experience for current Vietnamese education. Contemporary Pragmatism, 21(4), 399-415. https://doi.org/10.1163/18758185-bja10097
Pham, T. T. H., & Nguyen, D. N. (2020). Policy transformations about ICT applying in learning and teaching in Vietnamese general educational system. VNU Journal of Science: Education Research, 36(4), 18-28.
Reimers, F. M., Amaechi, U., Banerji, A., & Wang, M. (2022). Education to build back better: What can we learn from education reform for a post-pandemic world. Springer.
Sarasean, T. (2024). Challenges and opportunities: Reforming the Thai education system for global competitiveness. Journal of Exploration in Interdisciplinary Methodologies (JEIM), 1(3), 25-35.
Tran, N. D. (2023). Exploring the educational philosophy in Vietnam. International Journal of Research Studies in Education, 12(8), 71-79. https://doi.org/10.5861/ijrse.2023.66
Tran, T., Nguyen, C. H., & Nguyen, L. T. M. (Eds.). (2022). Educational innovation in Vietnam: Opportunities and challenges of the fourth industrial revolution. Routledge. https://doi.org/10.4324/9781003202424
