แนวทางการพัฒนาของรัฐในการส่งเสริมการพึ่งพาตนเองของชนเผ่าตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในพื้นที่ศูนย์พัฒนาโครงการหลวงหนองหอย จังหวัดเชียงใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยฉบับนี้นำเสนอแนวทางการพัฒนาของรัฐภายใต้กรอบคิดทฤษฎีความทันสมัย (Modernization) ทฤษฎีเศรษฐกิจพอเพียง (Sufficiency Economy) ซึ่งมีวัตถุประสงค์ คือ เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาของรัฐในการส่งเสริมการพึ่งพาตนเองของชนเผ่าตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในพื้นที่ศูนย์พัฒนาโครงการหลวงหนองหอย จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งอยู่ภายใต้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพโดยการนำรูปแบบการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก และเลือกกลุ่มตัวอย่างสัมภาษณ์แบบเฉพาะเจาะจงจากเจ้าหน้าที่ภาครัฐและภาคประชาชนในพื้นที่คือ บ้านหนองหอยเก่า บ้านหนองหอยใหม่ บ้านแม่ขิ - ปางไฮ และบ้านห้วยหวาย ที่ละ 1 คน และ เครือข่ายเกษตรกร 4 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้วิธีเชิงการพรรณนา
ข้อค้นพบในงานวิจัยมีดังนี้ 1. การพัฒนาชุมชนชนเผ่าบนฐานการมีส่วนร่วมระหว่างโครงการหลวงหนองหอย องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และชุมชน 2. การส่งเสริมการพึ่งพาตนเองของชนเผ่าตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง 3. จากเกษตรกรรมสู่การท่องเที่ยว แนวทางการพัฒนาสังคมและชุมชน ในการส่งเสริมการพึ่งพาตนเองของชนเผ่าตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่าหรือกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนาญาตจากวารสารวิชาการ ฯ ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กุลิสรา กฤตวรกาญจน์. (2552, มกราคม - มิถุนายน). การสื่อสารเพื่อการพัฒนากับการพัฒนาชนบทไทย. วารสารการสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 2(1), 1 - 26.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2529). บ้านกับการเมือง. กรุงเทพฯ: สัมพันธ์.
ชนนพร ยะใจมั่น. (2560, กรกฎาคม - ธันวาคม). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนในพื้นที่โครงการหลวง กรณีศึกษา บ้านดอยสะโง๊ะ อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย. วารสารกาสะลองคำ, 11(2), 49 - 64.
แทนพันธ์ เสนะพันธุ์ บัวใหม่. (2562, มกราคม - มิถุนายน). ข้อทบทวนบางประการต่อค่านิยมการพึ่งพาตนเองในบริบทสังคมไทย ผ่านประสบการณ์ภาคสนามและการสะท้อนย้อนคิดของผู้เขียน. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 12(1), 1 - 24.
บุปผา คำนวน. (2563, กันยายน-ธันวาคม). รูปแบการจัดทำบัญชีครัวเรือนของกลุ่มชาติพันธุ์ไทใหญ่ในอำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 9(3), 28 - 40.
บงกชมาศ เอกเอี่ยม. (2564, มกราคม - มีนาคม). แนวคิดหลังการพัฒนา: เส้นทางการพัฒนาในยุคหลังการพัฒนา. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้, 4(1), 159 - 180.
ปิยนาถ สรรพา. (2563, มกราคม - มิถุนายน). กาแฟชนเผ่า ทุนทางวัฒนธรรมและการเป็นผู้ประกอบการของกลุ่มชาติพันธุ์ปกเกอะญอ. วารสารพัฒนศาสตร์, 3(1), 95 - 137.
มาฆะ ขิตตะสังคะ, และคณะ. (2557). รายงานวิจัยเรื่อง ความเท่าเทียมด้านโอกาสและเสมอภาคในความสัมฤทธิ์ผลทางการศึกษาขั้นพื้นฐานเพื่อการพัฒนาอาชีวศึกษาในการเตรียมแรงงานของประเทศและประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน: การจัดการศึกษาเด็กชาติพันธุ์. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
มูลนิธิโครงการหลวง. (2555). งานพัฒนาโครงการหลวง. สืบค้น ตุลาคม 13, 2564, จาก https://royalprojectthailand.com/development.
_______. (2555). งานพัฒนาการศึกษาและสังคม สาธารณสุข. สืบค้น ตุลาคม 13, 2564, จาก https://royalprojectthailand.com/development.
วรานี เวสสุนทรเทพ, และริญญญาภัทร์ เขจรนันน์. (2559). ถอดรหัสปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง: จากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. วารสารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต, 3(11), 73 - 83.
วสันต์ ปวนปันวงศ์. (2560, กรกฎาคม - ธันวาคม). การพัฒนาพื้นที่ชนบทให้กลายเป็นเมือง กรณีศึกษาแหล่งท่องเที่ยวดอยม่อนแจ่ม อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 8(2), 55 - 80.
_______. (2564). บทบาทและความสัมพันธ์ของพลวัตระหว่างผู้มีส่วนได้ส่วนเสียภายใต้วาทกรรมนโยบายการควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์. สงขลา: ศูนย์วิจัยปัญหาสุรา (ศวส.) คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
สุเมธ ตันติเวชกุล. (2551, มิถุนายน - กันยายน). เศรษฐกิจพอเพียง. วารสารศึกษาศาสตร์, 19(3), 1 - 6.
สุภางค์ จันทวานิช. (2552). การวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เสน่ห์ จามริก. (2541). ฐานคิดสู่ทางเลือกใหม่ของสังคมไทย. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง.
อโนดาษ์ รัชเวชย์, และสุรศักดิ์ นุ่นมีศรี. (2556). การจัดการความหลากหลายทางชีวภาพ บนฐานเศรษฐกิจพอเพียงของกลุ่มชาติพันธุ์ในพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.).
อนุรัตน์ วิเชียรเขียว. (2553). โครงการหลวง การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบนพื้นที่สูง. กรุงเทพฯ: สำนักงานกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.).
อัครวินท์ ศาสนพิทักษ์, และนพดล อัคฮาด. (2559, กันยายน - ธันวาคม). การบริหารการปกครอง: แนวคิดและการพัฒนาสู่การปกครองท้องถิ่น. วารสารราชภัฏกรุงเก่า, 3(3), 63 - 70.
อินธิรา ครองศิริ. (2557, กรกฎาคม - ธันวาคม). การศึกษาตัวแบบการจัดการชุมชนพึ่งพาตนเองแบบยั่งยืน กรณีศึกชุมชนกลุ่มชาติพันธุ์ชอง ตำบลคลองพลู อำเภอเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทรบุรี. วารสารการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน, 21(2), 74 - 101.
บุคลานุกรม
เจ้าหน้าที่ภาครัฐ เทศบาลแม่แรม อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. (2564, ตุลาคม 6). สัมภาษณ์.
นาย c ชาวบ้านห้วยหวาย. (2564,มิถุนายน 25). สัมภาษณ์.
ผู้นำหมู่บ้านห้วยหวาย. (2564,มิถุนายน 25). สัมภาษณ์.
ผู้นำหมู่บ้านหนองหอยเก่า. (2564,มิถุนายน 25). สัมภาษณ์.
ผู้นำหมู่บ้านหนองหอยใหม่. (2564,มิถุนายน 25). สัมภาษณ์.
