การวิเคราะห์วัจนกรรมการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ภาคตะวันตกของไทยที่ปรากฏในสื่อออนไลน์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อรวบรวมข้อมูลการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และวิเคราะห์วัจนกรรมที่ปรากฏในการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของภาคตะวันตกในประเทศไทย ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ข้อมูลการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในเขตภาคตะวันตก ประกอบด้วย 5 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดกาญจนบุรี จังหวัดตาก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดเพชรบุรี และจังหวัดราชบุรี ผ่านสื่อออนไลน์ ได้มาโดยวิธีการสุ่มแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบบันทึกข้อมูลวัจนกรรม คือ วัจนกรรมกลุ่มบอกกล่าว วัจนกรรมกลุ่มชี้นำ วัจนกรรมกลุ่มผูกมัด วัจนกรรมกลุ่มแสดงความรู้สึก และวัจนกรรมกลุ่มแถลงการณ์ สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล คือ วิธีพรรณนาวิเคราะห์ (Descriptive Analysis) ผลการวิจัยพบข้อมูลการประชาสัมพันธ์เชิงวัฒนธรรมของภาคตะวันตก จำนวน 20 เรื่อง นำมาวิเคราะห์ประเภทวัจนกรรมพบจำนวน 4 กลุ่ม ได้แก่ 1. วัจนกรรมกลุ่มการบอกกล่าว (Assertive) แบ่งเป็น 4 ประเภทย่อย ได้แก่ การบรรยาย การยืนยัน การกล่าวรายงาน และการสรุป 2. วัจนกรรมกลุ่มชี้นำ (Directive) แบ่งเป็น 2 ประเภทย่อย คือ การแนะนำ และการออกคำสั่ง 3. วัจนกรรมกลุ่มแสดงความรู้สึก (Expressive) พบประเภทย่อยประเภทเดียว คือ การชมเชย และ 4. วัจนกรรมกลุ่มแถลงการณ์ (Declarative) พบประเภทย่อยประเภทเดียว คือ การเสนอชื่อแต่งตั้ง ลักษณะโครงสร้างข้อความการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะเริ่มต้นด้วยวัจนกรรมกลุ่มบอกกล่าว คือ การบรรยาย ส่วนเนื้อหาพบว่า ใช้วัจนกรรมกลุ่มชี้นำ ซึ่งพบมากที่สุด คือ การแนะนำ เน้นการประชาสัมพันธ์สถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญในภูมิภาคตะวันตกเพื่อดึงดูดความสนใจให้ผู้สนใจเดินทางไปท่องเที่ยว
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่าหรือกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนาญาตจากวารสารวิชาการ ฯ ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กันยารัตน์ ผ่องสุข. (2553). เนื้อหาและกลวิธีการใช้ภาษาในงานเขียนสารคดีท่องเที่ยวของนิ้วกลม. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จันทิมา อังคพณิชกิจ. (2557). การวิเคราะห์ข้อความ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชญานี รัตนรอด. (2550). การใช้ภาษาและกลวิธีการเขียนสารคดีท่องเที่ยวในอนุสร อ.ส.ท. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ท่องเที่ยวไทย. (2564). อุทยานปราสาทเมืองสิงห์. สืบค้น สิงหาคม 29, 2564, จาก https://vtreviewpanel.org.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์.
ภิเษก ชัยนิรันดร์. (2553). การตลาดแนวใหม่ผ่าน Social Media. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
รสริน ดิษฐบรรจง. (2564, กันยายน – ธันวาคม). การวิเคราะห์เนื้อหาสารและกลวิธีการใช้ภาษาเพื่อการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในสื่อออนไลน์. วารสารวิชาการ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 4(3), 36 - 53.
รักเกียรติ พันธุ์ชาติ. (2559). สื่อสังคมออนไลน์: แนวทางการนำมาประยุกต์ใช้กับหน่วยงานของรัฐ. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2565, จาก http://www.dsdw2016.dsdw.go.th/doc_pr/ndc_2560-2561/.pdf.
วงศ์ธีรา สุวรรณิน, และคณะ. (2557, กันยายน - ธันวาคม). การศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของวัดในจังหวัดปทุมธานี. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวลัยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์, 8(3), 63 - 82.
วริศรา บุญสมเกียรติ. (2555). แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจังหวัดนครศรีธรรมราช: วัดมหาธาตุวรวิหาร วัดธาตุน้อย และโบราณสถานวัดโมคลาน. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
วิจิตร อาวะกุล. (2541). การประชาสัมพันธ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิรัช ลภิรัตนกุล. (2549). การประชาสัมพันธ์ฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมบัติ ชัยพิบูลย์. (2550). การจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวชุมชนนครชุม อำเภอเมือง จังหวัดกำแพงเพชร. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 7, 2565, จาก http://tourismlibrary.tat.or.th/medias/KPRU0009/KPRU0009_fulltext.pdf.
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดกาญจนบุรี. (2564). วัดถ้ำเสือ. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 25, 2564, จาก https://www.xn--b3czk4afcy3gxah5a1g4e.com/%E0%B8%AA%E0%B8%96%E0%.
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดตาก. (2564). วัดพระนารายณ์. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม, 29, 2564, จาก https://www.takculturaltourism.com/.
______. (2564). ประเพณีขึ้นธาตุเดือนเก้า. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 29, 2564, จาก https://www.m-culture.go.th/tak/ewt_news.php?nid=799&filename=index.
สุภาวรรณ์ นวลนิล. (2557). ประเภทของ Social Media. สืบค้นเมื่อ กันยายน 29, 2565, จาก https://supawannuannil.wordpress.com/author/supawannuannil/page/2/.
E-Magazine ท่องเที่ยว. (2564). เขาวัง พระนครคีรี พระราชวังบนภูเขาแห่งแรกของไทย. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 29, 2564, จาก https://www.emagtravel.com/archive/phranakhonkhiri-trip.html.
______. (2564). วัดห้วยมงคลวัดดังที่เที่ยวหัวหิน ขอโชคลาภไอ้ไข่กราบไหว้หลวงปู่ทวด. สืบค้น สิงหาคม, 20, 2564, จาก https://www.m-culture.go.th/prachuapkhirikhan/ main.php?filename=ndex.
Searle, J. R. (1992). Speech Acts: An Essay in The Philosophy of Language. London: Cambridge University Press.
