“พื้นที่” ในนวนิยายเรื่องฟุตนของทะยะมะ คะตะอิ
Main Article Content
บทคัดย่อ
นวนิยายเรื่องฟุตนแต่งโดยทะยะมะ คะตะอิ มีเนื้อเรื่องเกี่ยวข้องกับประสบการณ์จากชีวิตจริงของตนเอง กับลูกศิษย์สาวที่ชื่อ โอะกะดะ มิชิโยะ ฟุตนเป็นนวนิยายแนวธรรมชาตินิยมที่ตีแผ่ด้านมืดที่มีอยู่ภายในจิตใจของมนุษย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งความใคร่ ความปรารถนาทางเพศ ความหึงหวง อีกทั้งเนื้อหายังเต็มไปด้วยความหมิ่นเหม่ต่อศีลธรรม บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความหมายเชิงพื้นที่ของบ้าน เมืองหลวง บ้านเกิดและห้องนอน ผลการศึกษาพบว่า “พื้นที่” ที่ปรากฏในเรื่องฟุตนไม่เพียงแต่จะเป็นพื้นที่ทางกายภาพเท่านั้น บ้านของตัวละครเอกชายแสดงความหมายของพื้นที่แห่งการเปลี่ยนแปลง เมืองหลวงแสดงความหมายของพื้นที่การแสวงหาเสรีภาพของโยะฌิโกะ และยังสะท้อนแนวคิดของคนญี่ปุ่นในสมัยเมจิว่า ผู้คนพยายามเปลี่ยนแปลงและแสวงหาเสรีภาพของตนเอง โดยมุ่งเดินทางเข้าสู่เมืองหลวงเพื่อตามหาความฝัน เพื่อชีวิตใหม่และรวมถึงแสวงหาความเท่าเทียมกับเพศชาย แต่สังคมขณะนั้น ยังไม่ได้ยอมรับให้ผู้หญิงมีสิทธิความเสมอภาคเท่ากับผู้ชายอย่างแท้จริง บ้านเกิดจึงเป็นพื้นที่แห่งการยอมจำนนของผู้หญิงผู้ที่อยู่ใต้ปกครอง ส่วนห้องนอนไม่เพียงแต่จะสะท้อนพื้นที่ที่เป็นสัญญะของความปรารถนาทางกามารมณ์ แต่ยังเป็นพื้นที่แห่งความทรงจำและการหวนหาอดีตที่ไม่มีวันกลับคืนมาอีกด้วย
Downloads
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่าหรือกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนาญาตจากวารสารวิชาการ ฯ ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
เดือนเต็ม กฤษดาธานนท์. (2558). นวนิยายญี่ปุ่นสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: โครงการตำราคณะอักษรศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปิยะนุช วิริเยนะวัตร์. (2549, มกราคม - มิถุนายน). ภาพผู้หญิงที่สะท้อนในงานเขียนสมัยเมจิ. วารสารศิลปศาสตร์, 6(1), 196 - 228.
สหะโรจน์ กิตติมหาเจริญ. (2554). “พื้นที่” ในเรื่องสั้นดรรชนีนางของอิงอร. การประชุมทางวิชาการระดับชาติ “ภาษา วรรณคดีไทย และการสอนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ: การเรียนรู้และสร้างสรรค์จากสังคมไทยสู่สังคมโลก (หน้า 310 – 324). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุรเดช โชติอุดมพันธ์. (2559). อ่านเมืองเรื่องคนกรุง: วรรณกรรม วิถีความสัมพันธ์และภาพแทนของพื้นที่. กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์หาวิทยาลัย.
สุรางค์ศรี ตันเสียงสม. (2551). ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วัลยา วิวัฒน์ศร. (2541). มิติสถานที่ในนวนิยายของฟร็องซัวส์ โมริยัค. กรุงเทพฯ: โครงการตำราคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
生駒夏美. (2012, March). 田山花袋『布団』にみる日本の近代化とジェンダー. ジェンダー &セクシュアリティ. 国際基督教大学ジェンダー研究センター ジャーナル, 7, 5 - 36.
小谷野 敦. (2008, September). 岡田美知代と花袋「蒲団」について. 日本研究, 38, 297 - 313.
田山花袋. (1993).『布団・一平卒』. 東京: 岩波書店.
Jian Y. (2018, August). Ethical Anguish, Ethical Conflict and Ethical Choice: An Exploration of Futon from the Perspective of Ethical Literary Criticism. Interlitteraria, 23(1), 82 - 88.