นักศึกษากับการตกเป็นเหยื่อจากการถูกกลั่นแกล้งบนแอปพลิเคชันทวิตเตอร์
##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
摘要
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบ สาเหตุ ผลกระทบ และแนวทางในการป้องกันและแก้ไขปัญหาในกรณีของนักศึกษาที่ตกเป็นเหยื่อจากการถูกกลั่นแกล้งบนแอปพลิเคชันทวิตเตอร์ ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 13 ราย ได้แก่ 1. นักศึกษาที่กำลังศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานครที่มีประสบการณ์ในการตกเป็นเหยื่อจากการถูกกลั่นแกล้งบนแอปพลิเคชันทวิตเตอร์ จำนวน 10 ราย 2. นักจิตวิทยาที่มีประสบการณ์และความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการให้คำปรึกษา จำนวน 1 ราย และ 3. ผู้เชี่ยวชาญที่มีประสบการณ์และความรู้ ความเข้าใจเกี่ยวกับความรุนแรงในเด็กและเยาวชน จำนวน 2 ราย รวมทั้งสิ้น 13 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหาระบบ
ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการกลั่นแกล้งกันบนแอปพลิเคชันทวิตเตอร์ของนักศึกษา ได้แก่ การโจมตีด้วยคำพูด การคุกคามทางเพศแบบออนไลน์ การแอบอ้างตัวตนเป็นบุคคลอื่น และการนำความลับของบุคคลอื่นมาเปิดเผย โดยสาเหตุที่นักศึกษาตกเป็นเหยื่อจากการถูกกลั่นแกล้งบนแอปพลิเคชันทวิตเตอร์ ได้แก่ การขาดความรู้ในเรื่องการกลั่นแกล้งกันบนพื้นที่ออนไลน์ หรือโลกไซเบอร์ การมีปัญหาขัดแย้งกันมาก่อนในชีวิตจริง การมีความคิดเห็นที่ไม่ตรงกัน และแอปพลิเคชันทวิตเตอร์ขาดความปลอดภัย ผลกระทบที่นักศึกษาได้รับจากการตกเป็นเหยื่อจากการถูกกลั่นแกล้งบนแอปพลิเคชันทวิตเตอร์ ได้แก่ ผลกระทบต่อความเป็นส่วนตัว ผลกระทบทางอารมณ์ และผลกระทบต่อสภาพจิตใจ หรือตกอยู่ในภาวะซึมเศร้า และแนวทางในการป้องกันและแก้ไขปัญหาให้กับนักศึกษาที่ตกเป็นเหยื่อ จากการถูกกลั่นแกล้งบนแอปพลิเคชันทวิตเตอร์ แบ่งออกเป็น 4 ด้าน ได้แก่ 1. สำหรับสถานศึกษา 2. สำหรับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับด้านกฎหมาย หรือผู้บังคับใช้กฎหมาย 3. สำหรับสังคม/ชุมชน และ 4. สำหรับสถาบันครอบครัวและต่อตนเอง
##plugins.generic.usageStats.downloads##
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
The content and information presented in articles published in the Academic Journal of the Faculty of Humanities and Social Sciences, Thepsatri Rajabhat University, are solely the opinions and responsibilities of the respective authors. The editorial board of the journal neither necessarily agrees with nor assumes any responsibility for such content in any manner whatsoever.
All articles, information, content, and images published in the Academic Journal of the Faculty of Humanities and Social Sciences, Thepsatri Rajabhat University, are the copyright of the journal. Any person or organization wishing to reproduce, disseminate, or otherwise utilize all or any part thereof must obtain prior permission from the Academic Journal of the Faculty of Humanities and Social Sciences, Thepsatri Rajabhat University.
参考
กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ. (2546). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พุทธศักราช 2545. องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.).
โกวิทย์ นพพร. (2563). รับมืออย่างไรในสังคม Bully. https://www.samitivej- hospitals.com/th/รับมือ-bully/
ณัฐรัชต์ สาเมาะ และพิมพวัลย์ บุญมงคล. (2557). การรับรู้ของเยาวชนต่อการรังแกในพื้นที่ไซเบอร์. วารสารพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา, 6(1), 351 - 364
นันทิยา สวัสดิวิชัยโสภิต. (2563). การตกเป็นเหยื่ออาชญากรรมในสถานศึกษา กรณีศึกษา: มหาวิทยาลัยนเรศวร [วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร]. ภาควิชาทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร. https://ww2.agi.nu.ac.th/nred/Document/is-PDF/2563/geo_2563_012_FullPaper.pdf
ปองกมล สุรัตน์. (2561). การรังแกผ่านโลกไซเบอร์ในมิติสังคมวัฒนธรรม: กรณีศึกษาเยาวชนไทยเจเนอเรชัน Z [ปริญญานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ]. BSRI ICT. http://bsris.swu.ac.th/thesis/55199120019RB8992555f.pdf
พรชัย ขันตี, ธัชชัย ปิตะนีละบุตร และอัศวิน วัฒนวิบูลย์. (2543). ทฤษฎีและงานวิจัยทางอาชญาวิทยา. บุ๊คเน็ท.
พิสิฐ ระฆังวงษ์. (2561). การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการอาชญากรรมที่เกิดขึ้นกับผู้สูงอายุในเขตกรุงเทพมหานคร [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์]. คลังปัญญา สถาบันบัณฑิต พัฒนบริหารศาสตร์. https://repository.nida.ac.th/items/3df2d63e-8cfa-4699-9470-08095731432f
วรณัน ดาราพงษ์. (2564). ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการกำกับดูแลการกลั่นแกล้งรังแกทางไซเบอร์ ในกรณีเด็กและเยาวชน. วารสารบัณฑิตศึกษานิติศาสตร์, 14(1), 75 – 98. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/gradlawtujournal/article/view/244997/166784
วาสนา ดำดี, ทัศนา ทวีคูณ และพัชรินทร์ นินทจันทร์. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการรังแกกันผ่านโลกไซเบอร์กับภาวะซึมเศร้าและพฤติกรรมก้าวร้าวของวัยรุ่นในจังหวัดหนึ่ง เขตพื้นที่ภาคกลาง. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดลสังคมศาสตร์, 35(1), 77 - 90. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/ JPNMH/article/view/248373/170558
สกล วรเจริญศรี. (2559). การข่มเหงรังแก. สารานุกรมศึกษาศาสตร์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สำนักงานสถิติแห่งชาติกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2566). การสำรวจการมีการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในครัวเรือน พ.ศ. 2566 (ไตรมาส 1). กองสถิติพยากรณ์ สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
สุภางค์ จันทวานิช. (2542). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุภาวดี เจริญวานิช. (2560). การรังแกกันผ่านพื้นที่ไซเบอร์: ผลกระทบและการป้องกันในวัยรุ่น Cyber Bullying: Impacts and Preventions in Adolescents. วารสารวิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต, 25(4), 639 – 648. https://li01.tci-thaijo.org/index.php/tstj/article/view/75170/60584
อุทุมพร จามรมาน. (2531). การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณลักษณะ. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Christopher, F. F. (2014). History of Bullying. http://www.netplaces.com/dealingwith-bullies/what-is-bullying/history-of-bullying.htm
Farrington, D. P. (n.d.). Understanding and Preventing Bullying. The University of Chicago Press Journal, 17(17), 381 - 458. www.journals.uchicago.edu
Felson, M., & Cohen, L. E. (1979, August). Social Change and Crime Rate Trends: A Routine Activity Approach. American Sociological Review, 44(4), 588 – 608.
Gottfredson, M. & Hirschi, T. (1990). A General Theory of Crime. Stanford University Press.
Mansour AL-Ali, N. & Shattnawi, K. K. (2018). Bullying in School. https://www.intechopen.com/ books/health-and-academic-achievement/bullying-in-school
Thairath. (2567, กุมภาพันธ์ 12). การบูลลี่และความรุนแรงต่อเด็ก ปัญหาใหญ่ในโรงเรียนที่ร้ายกาจกว่าระบบการศึกษา. https://plus.thairath.co.th/topic/politics&society/104211
Wolfgang, M. (1958). The Sociology of Crime and Delinquency. Wiley.
Lee, Y.C., & Wu, W.L. (2018). Factors in Cyber Bullying: The Attitude - Social Influence Efficacy Model. Anales De Psicologia, 34(2), 324 – 331. http://dx.doi.org/10.6018/analesps.34.2.295411
