การจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษให้กับผู้เรียนยุค Thailand 4.0
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
แนวคิดการสอนภาษาอังกฤษให้กับผู้เรียนชาวไทยปัจจุบัน ควรมุ่งเน้นส่งเสริมการจัดการเรียนการสอนแนวสื่อสาร และเป้าหมายสูงสุดของการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ คือ การพัฒนาผู้เรียนให้สามารถใช้ภาษาสื่อสารได้อย่างมีประสิทธิภาพโดยจำเป็นอย่างยิ่งต้องปรับเปลี่ยนวิธีการสอนแบบดั้งเดิมที่เน้นเพียงความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับหลักการใช้ภาษาไวยากรณ์ที่มุ่งเน้นเพียงการท่องจำคำศัพท์และโครงสร้างภาษาแต่ผู้เรียนไม่สามารถพูดสื่อสารได้ให้เป็นชั้นเรียนภาษาอังกฤษที่มีการจัดการเรียนการสอนด้วยวิธีสอนภาษาแนวสื่อสารมีกิจกรรมเรียนรู้ที่ส่งเสริมให้ผู้เรียนใช้ภาษาสื่อสาร (Communicative Activities) ตามความสนใจของผู้เรียนเป็นหลักสูตรวิชาภาษาอังกฤษที่ยึดผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง (Student-Centered Curriculum) การสอนภาษาอังกฤษที่เน้นภาระงาน (Task-Based Instruction) ช่วยให้ผู้เรียนพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษทักษะการคิดการแก้ปัญหาและการทำงานร่วมกันผู้เรียนสร้างความรู้ใหม่ต่อยอดความรู้เดิมส่งเสริมการคิดสร้างสรรค์นวัตกรรมและสิ่งใหม่ๆนับเป็นการจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษแบบ Active Learning และยังเกี่ยวข้องกับการเรียนการสอนภาษาเชิง Productive Learning ซึ่งสอดคล้องกับความจำเป็นทางสังคมที่ผู้เรียนควรได้รับการเตรียมพร้อมทักษะด้านต่างๆเพื่อสามารถดำเนินชีวิตในศตวรรษที่ 21 ได้และสอดรับกับแนวคิด Thailand 4.0 ที่ภาครัฐนำมาใช้ในการพัฒนาประเทศไทยไปสู่ “ความมั่นคงมั่นคงและยั่งยืน” ที่ต้องอาศัยหัวใจสำคัญของการขับเคลื่อนคือ “คนไทย 4.0” ในการสร้างนวัตกรรมและผลผลิตใหม่ๆและมีทักษะความเป็นนานาชาติ (Internationalization) ในการติดต่อสื่อสารแลกเปลี่ยนความรู้การค้าขายและประสานร่วมมือระหว่างประเทศเพื่อเกิดความสัมพันธ์อันดีเข้าใจความแตกต่างของผู้คนต่างวัฒนธรรมมีทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณรู้เท่าทันข้อมูลข่าวสารและสามารถสื่อสารภาษาอังกฤษได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ. (2545). การวิจัยเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพมหานคร : กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ
โชติกา วรรณบุรี. (2560). รายงานสภาวะการศึกษาไทยปี 2558/2559 ความจำเป็นของการแข่งขันและการกระจายอำนาจในระบบการศึกษาไทย. วารสารการศึกษาไทย. 14(136). 7-10.
ธนกร สุวรรณพฤฒิ. (2558). การพัฒนารูปแบบการสอนกลยุทธ์การเรียนภาษาต่างประเทศ
เพื่อเสริมสร้างความสามารถในการฟังและการพูดภาษาอังกฤษส าหรับนักศึกษา
ระดับปริญญาตรี. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน.
บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ธีระเกียรติ เจริญเศรษฐศิลป์. (2559). ปาฐกถาเรื่อง “Education Reform & Entrance 4.0” ข่าวสำนักงานรัฐมนตรี 461/2559. สืบค้นเมื่อ 2 พฤษภาคม 2561. จาก http://www.moe.go.th/websm/2016/nov/461.html
ธูปทอง กว้างสวาสดิ์. (2549). คู่มือการสอนภาษาอังกฤษ. กรุงเทพมหานคร : เดือนตุลา.
ระพีพรรณ สุฐาปัญณกุล และวิสาข์ จัติวัตร์. (2559). การพัฒนารูปแบบการสอนภาษาอังกฤษเทคนิคโดยวิธีการสอนที่เน้นภาระงานและโครงงานเพื่อพัฒนาการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจและความคิดสร้างสรรค์ของนักศึกษาปริญญาตรี. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย มหาวิทยาลัยศิลปากร. 8(1). 167-182.
วิไลพร ขำวงษ์, กมลรัตน์ เทอร์เนอร์. (2550). ผลของการเรียนการสอนแบบผู้เรียนมีส่วนร่วมต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความพึงพอใจในการเรียนของนักศึกษาพยาบาล วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี จังหวัดนนทบุรี. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ. 1(1). 28-37.
สมเกียรติ อ่อนวิมล. (2559). สำนักงานอิสรา. สืบค้นเมื่อ 1 มีนาคม 2560 จาก: http://www.news.thaipbs.or.th
สำลี รักสุทธี. (2544). เทคนิควิธีการจัดการเรียนการสอนและเขียนแผนการสอน โดยยึดผู้เรียนเป็นสำคัญ. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์พัฒนาศึกษา.
อาทิตย์ อินต๊ะแก้ว. (2560). การศึกษาและพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ภาษาอังกฤษของผู้เรียนระดับอุดมศึกษาเพื่อส่งเสริมทักษะการฟังและการพูดภาษาอังกฤษ: การวิจัยแบบผสมผสานวิธีการ. ปริญญานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยและพัฒนาศักยภาพมนุษย์.คณะศึกษาศาสตร์ : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Hymes, D.H. (1972). “On Communicative Competence” In : J.B. Pride and J. Holmes (eds) Sociolinguistics. Selected Readings. Harmondsworth : Penguin. 269-293.
Richarods, j. & Rodgers, T. (2002). Approaches and Methods in Language Teaching. (2nd ed). Cambridge University Press, USA.
Savignon, S. J. (1991). Communicative language teaching: State of the art. TESOL Quarterly. 251. 261-277.
Widdowson, H. G. (1997). Communicative Language Teaching Some Implications for Teacher Education. Oxford : Oxford University Press.
