ระบบอุปถัมภ์ในการเมืองท้องถิ่นของอำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ 1)เพื่อศึกษาระบบอุปถัมภ์ระหว่างนักการเมืองระดับชาติกับนักการเมืองท้องถิ่นในอำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม 2)เพื่อศึกษาผลกระทบของระบบอุปถัมภ์ที่มีต่อการเมืองท้องถิ่นของอำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม 3)เพื่อศึกษาข้อเสนอแนะในการแก้ไขปัญหาระบบอุปถัมภ์ที่มีต่อการเมืองท้องถิ่นของอำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยทำการเก็บข้อมูลจากเอกสารที่เกี่ยวข้อง แหล่ง ข้อมูลต่างๆ ผู้ให้ข้อมูลหลักเลือกแบบเจาะจง ประกอบด้วยนักการเมือง นักวิชาการ ข้าราชการและประชาขน จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง ข้อมูลที่ได้นำมาวิเคราะห์และนำเสนอผลการวิเคราะห์เชิงพรรณนา
ผลการศึกษาพบว่า ระบบอุปถัมภ์ระหว่างนักการเมืองระดับชาติกับนักการเมืองท้องถิ่นในอำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม เป็นความสัมพันธ์แบบแนวราบและความสัมพันธ์แบบแนวตั้ง กล่าวคือ ความสัมพันธ์แบบแนวราบจะเป็นความสัมพันธ์ทางการเมืองแบบอุปถัมภ์แบบเครือญาติ ส่วนความสัมพันธ์แบบแนวตั้งจะเป็นความสัมพันธ์ทางการเมืองแบบอุปถัมภ์ผ่านเครือข่าย พรรคพวก เพื่อนพ้อง และทีมงาน รวมถึงหัวคะแนน ภายใต้ระบบอุปถัมภ์ในเชิงความสัมพันธ์แบบการตลาด และระบบอุปถัมภ์ในเชิงความสัมพันธ์แบบรัฐศาสตร์
ผลกระทบของระบบอุปถัมภ์ที่มีต่อการเมืองท้องถิ่นของอำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม พบว่ามีทั้งผลดีและผลเสีย เช่น เกิดการพัฒนาจากการผลักดันและจัดสรรงบ ประมาณหรือโครงต่างๆ ลงสู่ท้องถิ่น ประชาชนได้รับการดูแลเอาใจใส่จากทั้งนักการเมืองระดับชาติและนักการเมืองท้องถิ่น เกิดการแทรกแซงการเมืองท้องถิ่นจากนักการเมืองระดับชาติ เกิดการสร้างทายาททางการเมืองและสืบทอดอำนาจทางการเมือง
ข้อเสนอแนะในการแก้ไขปัญหาระบบอุปถัมภ์ที่มีต่อการเมืองท้องถิ่นของอำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม ได้แก่ 1) การสร้างกติกา กฎหมาย และระบบตรวจสอบการใช้ระบบอุปถัมภ์ 2) การสร้างระบบคุณธรรมและปลูกฝังจริยธรรมทางการเมือง 3) การสร้างจิตสำนึกทางการเมือง 4) การยึดหลักความเสมอภาคเท่าเทียมกันทางการเมือง 5) การใช้ระบบอุปถัมภ์ให้เป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาท้องถิ่น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ฉลาด จันทรสมบัติ. (2557). นักการเมืองถิ่นจังหวัดมหาสารคาม. กรุงเทพมหานคร : สถาบันพระปกเกล้า.
นพดล สุคนธวิท. (2539). พรรคการเมืองไทยกับการเมืองท้องถิ่น : ผลประโยชน์และฐานอำนาจ. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการปกครอง. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐวุฒิ จินากูล. (2538). โครงสร้างอำนาจและระบบอุปถัมภ์ในชนบทไทย : กรณีศึกษา “บ้านตา” อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วิทยานิพนธ์มานุษยวิทยามหาบัณฑิต สาขามานุษยวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรางกูร วงศ์ลือเกียรติ. (2549). ระบบอุปถัมภ์ในการเมืองท้องถิ่นในเทศบาลนครเชียงใหม่. การศึกษาค้นคว้าอิสระ หลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พิชญ์ สมพอง. (2551). นักการเมืองถิ่นจังหวัดยโสธร. กรุงเทพมหานคร : สถาบันพระปกเกล้า.
วัชรา ไชยสาร. (2541). ระบบการเลือกตั้งกับการเมืองไทยยุคใหม่. กรุงเทพมหานคร : บี.เจ.เพลทโปรเซสเซอร์.
วิศรุต อามาตย์มุลตรี. (2558). ระบบอุปถัมภ์ในการเมืองท้องถิ่นของจังหวัดร้อยเอ็ด. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการเมืองการปกครอง. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สนิท สมัครการ. (2533). ความสัมพันธ์ระหว่างครอบครัว เครือญาติ และระบบอุปถัมภ์สังคมไทย. นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สมหญิง สุนทรวงษ์. (2532). ระบบอุปถัมภ์กับการกระจายผลประโยชน์การพัฒนาชนบท : กรณีศึกษาหมู่บ้านในเขตชายฝั่งทะเลตะวันออก. วิทยานิพนธ์สังคมวิทยาและมานุษยวิทยามหาบัณฑิต สาขามานุษยวิทยา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
สุภาภรณ์ รัตนบุรี. (2553). ระบบอุปถัมภ์กับการเมืองในจังหวัดนครศรีธรรมราช. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
อมรา พงศาพิชญ์ และปรีชา คุวินทร์พันธุ์. (2543). ระบบอุปถัมภ์. กรุงเทพมหานคร : วิญญู.