การรู้เท่าทันสื่อของครูวิทยาศาสตร์และแนวทางการนำไปใช้พัฒนานักเรียนระดับประถมศึกษา จังหวัดชลบุรี

Main Article Content

โศจิรัตน์ เอี่ยมสกุล
เชษฐ์ ศิริสวัสดิ์
สุวิชัย โกศัยยะวัฒน์
เมธี ธรรมวัฒนา

บทคัดย่อ

         บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1)เพื่อศึกษาการรู้เท่าทันสื่อทางวิทยาศาสตร์ของครูวิทยาศาสตร์ระดับประถมศึกษา 2)เพื่อศึกษาแนวทางของครูวิทยาศาสตร์ในการพัฒนาการรู้เท่าทันสื่อทางวิทยาศาสตร์สำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษา 3)เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาครูวิทยาศาสตร์ในการรู้เท่าทันสื่อทางวิทยาศาสตร์ จังหวัดชลบุรี เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเชิงปริมาณคือแบบสอบถาม กลุ่มตัวอย่างเป็นครูวิทยาศาสตร์ จำนวน 67 คน สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ข้อมูลเชิงคุณภาพใช้วิธีการสัมภาษณ์ครูหัวหน้ากลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ จำนวน 10 คน และครูวิทยาศาสตร์ จำนวน 3 คน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้วิธีการพรรณนาความตามเนื้อหาของข้อมูล  


          ผลการวิจัยพบว่า 1)ครูวิทยาศาสตร์มีการรู้เท่าทันสื่อทางวิทยาศาสตร์ ด้านการเข้าถึงในระดับมาก รองลงมาคือ ด้านการวิเคราะห์ในระดับมาก ด้านการประเมินเนื้อหาในระดับมาก ด้านการมีส่วนร่วมในระดับมาก เรียงตามลำดับ และครูวิทยาศาสตร์มีการสร้างสรรค์สื่อทางวิทยาศาสตร์ โดยเคยสร้างสรรค์สื่อทางวิทยาศาสตร์ ร้อยละ 70.8 ไม่เคยสร้างสรรค์สื่อทางวิทยาศาสตร์ ร้อยละ 29.2 2)แนวทางของครูวิทยาศาสตร์ในการพัฒนาการรู้เท่าทันสื่อทางวิทยาศาสตร์สำหรับนักเรียน ได้แก่ กิจกรรมการจัดอบรมเชิงปฏิบัติการ เรื่องการรู้เท่าทันสื่อทางวิทยาศาสตร์ การจัดตั้งชุมนุมรู้เท่าทันสื่อทางวิทยาศาสตร์ และ 3)แนวทางการพัฒนาครูวิทยาศาสตร์ในการรู้เท่าทันสื่อทางวิทยาศาสตร์ ได้แก่ การทำกิจกรรมนอกสถานที่เพื่อไปค้นพบสิ่งใหม่ การสร้างสรรค์สื่อทางวิทยาศาสตร์ใหม่ๆ ในรูปแบบที่ไม่เคยมีมาก่อนเพื่อดึงดูดความสนใจของนักเรียน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
เอี่ยมสกุล โ., ศิริสวัสดิ์ เ., โกศัยยะวัฒน์ ส., & ธรรมวัฒนา เ. (2020). การรู้เท่าทันสื่อของครูวิทยาศาสตร์และแนวทางการนำไปใช้พัฒนานักเรียนระดับประถมศึกษา จังหวัดชลบุรี. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 10(1), 339–350. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/AJMBU/article/view/241249
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

จินตนา ศิริธัญญารัตน์ และวิสาข์จัติวัตร์. (2558). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนวิทยาศาสตร์

ที่บูรณาการกลยุทธ์การพัฒนาทักษะการคิดขั้นสูงเพื่อส่งเสริมทักษะการคิดขั้นสูงในศตวรรษที่ 21 และจิตวิทยาศาสตร์ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย. 7(1). 148-162.

ชุลีพร บุตรโคตร. (2555). ครูสอนวิทย์วิกฤติหนัก. สืบค้นเมื่อ28 มกราคม 2562. จาก

https://www.tcijthai.com/news/2012/30/scoop/1054

ปัญญ์ประคอง สาธรรม. (2558). การพัฒนาหลักสูตรพัฒนาครูโดยใช้การโค้ชเชิงบวก เพื่อพัฒนา

หลักสูตรการบริโภคสื่ออย่างรู้เท่าทัน ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง.วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. พิษณุโลก : มหาวิทยาลัยนเรศวร.

พัชรพรรณ เก่งการเรือ. (2560). ผลการจัดการเรียนรู้ด้วยวิธีการโค้ช เรื่อง จำนวนและการดำเนินการ กลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เพื่อพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ด้านการคิดอย่างมีวิจารณญาณและการแก้ปัญหาของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. ลพบุรี : มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี.

ภัทริกา วงศ์อนันต์นนท์. (2557). พฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ตของเด็กและเยาวชน. วารสารพยาบาลทหารบก. 15(2). 173-178.

อำรุง จันทวานิช และคณะ. (2551). โรงเรียนสมบูรณ์แบบ. สืบค้นเมื่อ 31 กรกฎาคม 2562. จาก

http://www.moe.go.th/moe/th/cms_group/detail.php?NewsID=140&Key=aca_article