ระบบเสียงและการจัดกลุ่มทางเชื้อสายของภาษาไทบ้านภูแล่นช้าง ตำบลภูแล่นช้าง อำเภอนาคู จังหวัดกาฬสินธุ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ระบบเสียงและศึกษาความสัมพันธ์ทางเชื้อสายของภาษาไทบ้านภูแล่นช้าง อำเภอนาคู จังหวัดกาฬสินธุ์กับภาษาผู้ไทและภาษาลาว ศึกษาโดยการสัมภาษณ์ ด้วยรายการคำพื้นฐาน จำนวน 1,630 คำ นำข้อมูลมาวิเคราะห์หาหน่วยเสียงพยัญชนะ หน่วยเสียงสระและหน่วยเสียงวรรณยุกต์ อีกทั้งนำข้อมูลที่ได้มาเปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงทางเสียงในคำร่วมเชื้อสายกับภาษาผู้ไทและภาษาลาวที่มีผู้วิจัยไว้แล้ว
ผลการวิจัยพบว่า ภาษาไทบ้านภูแล่นช้าง มีหน่วยเสียงพยัญชนะเดี่ยว 19 หน่วยเสียง ซึ่งเป็นพยัญชนะต้นได้ทั้ง 19 หน่วยเสียง และเป็นพยัญชนะท้ายได้ 9 หน่วยเสียง หน่วยเสียงพยัญชนะควบกล้ำ 1 หน่วยเสียง หน่วยเสียงสระเดี่ยวมี 18 หน่วยเสียง หน่วยเสียงสระประสม 3 หน่วยเสียง และหน่วยเสียงวรรณยุกต์ 5 หน่วยเสียง การพิสูจน์ความสัมพันธ์ทางเชื้อสายของภาษาไทบ้านภูแล่นช้างกับภาษาผู้ไทและภาษาลาวนั้นใช้การเปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงทางเสียงในคำร่วมเชื้อสายของภาษาไทบ้านภูแล่นช้างกับภาษาผู้ไทกุฉินารายณ์ ภาษาผู้ไทหนองสูงและภาษาลาวทั้ง 5 ถิ่นมีภาษาลาวหลวงพระบาง ภาษาลาวเวียงจันทน์ ภาษาลาวสะหวันนะเขด ภาษาลาวจำปาสักและภาษาลาวอัดตะปือ พบว่าภาษาไทบ้านภูแล่นช้างไม่ใช่ภาษาผู้ไทเนื่องจากมีความแตกต่างกันในด้านพัฒนาการวรรณยุกต์และการเปลี่ยนแปลงสระประสมอย่างชัดเจนเมื่อเปรียบเทียบกับภาษาลาวทั้ง 5 ถิ่น พบว่า ภาษาไทบ้านภูแล่นช้างมีการเปลี่ยนแปลงด้านเสียงเกิดเป็นนวัตกรรมร่วมทางเสียง โดยเฉพาะวรรณยุกต์คล้ายคลึงกับภาษาลาว สะหวันนะเขดมากที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ธนานันท์ ตรงดี. (2557). ภาษาลาวถิ่น. นนทบุรี : มาตาการพิมพ์.
พิณรัตน์ อัครวัฒนากุล. (2541). การศึกษาเปรียบเทียบระบบวรรณยุกต์ในภาษาของคน “ลาว” คน “ย้อ” และคน “ผู้ไท” ในอำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต. คณะอักษรศาสตร์ สาขาภาษาศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิณรัตน์ อัครวัฒนากุล. (2546). การเปลี่ยนแปลงของวรรณยุกต์ : กรณีศึกษาภาษากลุ่มลาว. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาภาษาศาสตร์. คณะอักษรศาสตร์ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิทยาวัฒน์ พิทยาภรณ์. (2556). พัฒนาการวรรณยุกต์กับการแบ่งกลุ่มย่อยภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้.วารสารอักษรศาสตร์. 42(2). 305-340.
เพ็ญประภา จุมมาลี. (2553). ระบบเสียงภาษาผู้ไท ตำบลถ้ำเจริญ อำเภอโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ.วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาภาษาไทย. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
โรชินี คนหาญ. (2546). คำพื้นฐานภาษาผู้ไทย : การศึกษาตามแนวภาษาศาสตร์เชิงประวัติ.วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาภาษาไทย. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
วิไลวรรณ ขนิษฐานันท์. (2520). ภาษาผู้ไทย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศิวพร ฮาซันนารี. (2543). การศึกษาระบบเสียงในภาษาลาวหลวงพระบาง : ศึกษาเปรียบเทียบกับภาษาลาวครั่งลุ่มน้ำท่าจีนและภาษาลาวด่านซ้าย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาจารึกภาษาไทย. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สุรจิตต์ จันทรสาขา. (2543). เมืองมุกดาหาร. มุกดาหาร : สภาวัฒนธรรมจังหวัดมุกดาหาร.
อรพันธ์ อุนากรสวัสดิ์. (2536). การศึกษาเปรียบเทียบระบบเสียงภาษาผู้ไทกับภาษาลาวโซ่ง.วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาภาษาไทย. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
อัมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2545). ภาษาในสังคมไทย : ความหลากหลาย การเปลี่ยนแปลงและการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Brown, Marvin J. (1965). From Ancient Thai to modern dialects. Bangkok : White Lotus.
Chamberlain, James R. (1975). A new look at the history and classification of the Tai languages. Bangkok : Central Institute of English Language.
Gedney, William J. (1972). A Checklist for Determining Tones in Tai Dalects in Studies in Linguistics in Honor. The Hague : Mouton.
Li, Fang-Kuei. (1977). A Handbook of Comparative Tai. Hawaii : University Press of Hawaii.
