การส่งเสริมสัมมาชีพของชุมชนเพื่อการสร้างความมั่นคงทางสังคมวัฒนธรรมในจังหวัดศรีสะเกษ
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1)ศึกษาการส่งเสริมสัมมาชีพในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนา 2)ศึกษาการสร้างความมั่นคงทางสังคมวัฒนธรรมในจังหวัดศรีสะเกษ 3)วิเคราะห์การส่งเสริมสัมมาชีพของชุมชนเพื่อการสร้างความมั่นคงทางสังคมวัฒนธรรมในจังหวัดศรีสะเกษ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้นำหมู่บ้านฝ่ายปกครอง ผู้นำทางจิตวิญญาณ/ปราชญ์ชาวบ้าน ผู้นำด้านการพัฒนา รวมทั้ง 36 รูป/คน เครื่องมือที่ใช้ในวิจัยเป็นแบบสัมภาษณ์เชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า การส่งเสริมสัมมาชีพของชุมชนเพื่อการสร้างความมั่นคงทางสังคมวัฒนธรรมจำเป็นอย่างยิ่งที่ผู้ประกอบสัมมาชีพควรนำหลักธรรมทางพระพุทธศาสนามาประยุกต์ในการดำเนินชีวิตหลักสัมมาชีพ ถือเป็นหลักธรรมสำคัญในทางพระพุทธศาสนา ซึ่งเป็นแนวทางในการประพฤติ ปฏิบัติของบุคคลผู้มุ่งหวังผลแห่งความสุขในดำเนินชีวิต การสร้างความมั่นคงทางสังคมวัฒนธรรมในจังหวัดศรีสะเกษ เป็นการปฏิบัติตามหลักสัมมาชีพจะต้องกระทำอยู่ในกรอบแห่งศีลธรรมและกฎหมายที่ทางรัฐบาลได้ประกาศใช้ โดยยึดความสุจริตทั้งทางกาย วาจา และจิตใจ ที่ไม่ตกอยู่ในอำนาจของความโลภ ความโกรธ และความหลง อันเป็นเหตุให้เกิดความเดือดร้อนแก่ตนเองและสังคมสำหรับชาวพุทธเรียกระเบียบที่ควบคุมความประพฤติของคนและกิจการของชุมชนให้เรียบร้อยดีงามนั้นว่า ศีล เนื่องจาก ศีล เป็นตัวเชื่อมโยงให้เกิดความมั่นคงทางวัฒนธรรมของสังคม การส่งเสริมสัมมาชีพของชุมชนเพื่อการสร้างความมั่นคงทางสังคมวัฒนธรรมในจังหวัดศรีสะเกษ จึงเป็นหลักในดำเนินชีวิตที่มีคุณค่าทางจริยธรรมต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตของบุคคลทั้งทางกาย ทางวาจา และทางจิตใจ อีกทั้งเกิดคุณค่าต่อการพัฒนาปัญญา ให้รู้จักคิดอย่างมีเหตุผลในการดำเนินชีวิต นอกจากนี้ การดำเนินชีวิตตามหลักสัมมาอาชีพยังมีคุณค่าทางจริยธรรมต่อการเกื้อหนุนและส่งเสริมการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้อื่น และมีคุณค่าต่อการพัฒนาสังคมส่วนรวมทั้งด้านการปกครอง การเมือง เศรษฐกิจ ตลอดจนเกื้อหนุนการพัฒนาระบบจริยธรรมทางสังคมด้านอื่น ๆ ให้เข้มแข็งและมั่นคงยิ่งขึ้น ซึ่งจะนำไปสู่เป้าหมายที่ก่อให้เกิดความสุขมวลรวมของคนในสังคมมากยิ่งขึ้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ประเวศ วะสี. (2536). แนวคิดและยุทธศาสตร์สังคมสมานุภาพและวิชชา. กรุงเทพมหานคร : มูลนิธิภูมิปัญญา.
ผ่องศรี ใยเม้า ผู้ให้สัมภาษณ์. 10 มกราคม 2562. ณ บ้านเลขที่ 35 หมู่ที่ 3 บ้านหนองแปน ตำบล ผือใหญ่ อำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณ จังหวัดศรีสะเกษ
พระธรรมปิฎก(ป.อ.ปยุตฺโต). (2525). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์สหธรรมิก จำกัด.
พระมหากฤษฎา กิตฺติโสภโณ (แซ่หลี). (2558). การสร้างความปรองดองสมานฉันท์ ด้วยการขับเคลื่อนโครงการหมู่บ้านรักษาศีล 5 จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. รายงานการวิจัย.มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาบุญเลิศ อินทฺปญฺโญ และคณะ. (2559). หมู่บ้านรักษาศีล 5 : รูปแบบและกระบวนการเสริมสร้างวัฒนธรรมการอยู่ร่วมกันของสังคมไทย. รายงานการวิจัย. ภาควิชารัฐศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ : มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระมหาสุรศักดิ์ ปจฺจนฺตเสโน. (2559). การประยุกต์ใช้สัมมาอาชีวะเพื่อลดปัญหาการฉ้อโกงทางการค้า. รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ยุทธภัณฑ์ เตชะแก้ว. (2540). พิธีกรรมและระบบความเชื่อการลำผีฟ้าในภาคอีสาน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วรกฤต เถื่อนช้าง และคณะ. (2559). รูปแบบและกระบวนการเสริมสร้างวัฒนธรรมการอยู่ร่วมกันของชุมชนในสังคมไทย. รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ศักดิ์ศรี ไชยกุฉิน. (2558). ยุทธศาสตร์การบริหารจัดการการดำเนินงานด้านวัฒนธรรมของสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัด กลุ่มจังหวัดร้อยแก่น สารสินธุ์.วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด. 4(1). 225-251.
สงวน บุตรราช ผู้ให้สัมภาษณ์. 24 มกราคม 2562. ณ บ้านเลขที่ 146 หมู่ที่ 18 บ้านทุ่งสว่าง ตำบลเมืองจันทร์ อำเภอเมืองจันทร์ จังหวัดศรีสะเกษ
หอม พฤกษา ผู้ให้สัมภาษณ์. 29 มกราคม 2562. ณ บ้านเลขที่ 229/1 หมู่ที่ 14 ตำบลห้วยเหนือ อำเภอเมืองจันทร์ จังหวัดศรีสะเกษ
อินทร์ คูคำ ผู้ให้สัมภาษณ์. 9 กุมภาพันธ์ 2562. ณ บ้านเลขที่ 49/1 หมู่ที่ 4 ตำบลเมืองคง อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ