การพัฒนาตัวบ่งชี้ทักษะชีวิตของนักเรียนมัธยมศึกษา สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัด
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1)เพื่อสร้างและพัฒนาตัวบ่งชี้ทักษะชีวิตของนักเรียนมัธยมศึกษา สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัด 2)เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลโครงสร้างทักษะชีวิตของนักเรียนมัธยม สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดกับข้อมูลเชิงประจักษ์ และ 3)เพื่อสร้างเกณฑ์การประเมินทักษะชีวิตของนักเรียนมัธยมศึกษา สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัด การวิจัยนี้เป็นงานวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา หัวหน้างานวิชาการ หัวหน้างานกิจการนักเรียน และประธานคณะกรรมการสถานศึกษา จำนวน 520 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป คำนวณหาค่าสถิติ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสร้างโมเดลองค์ประกอบทักษะชีวิตของนักเรียนมัธยมศึกษา สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป
ผลการวิจัยพบว่า 1. ผลการสร้างและพัฒนาตัวบ่งชี้ทักษะชีวิตของนักเรียนมัธยมศึกษา สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัด ได้องค์ประกอบหลัก 6 องค์ประกอบ 18 องค์ประกอบย่อย และ 72 ตัวบ่งชี้ ดังนี้ 1)องค์ประกอบหลักด้านการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ มีองค์ประกอบย่อย 3 องค์ประกอบ12 ตัวบ่งชี้ 2)องค์ประกอบหลักด้านการตัดสินใจ มีองค์ประกอบย่อย 3 องค์ประกอบ 12 ตัวบ่งชี้ 3)องค์ประกอบหลักด้านการสื่อสารอย่างมีประสิทธิภาพ มีองค์ประกอบย่อย 3 องค์ประกอบ 12 ตัวบ่งชี้ 4)องค์ประกอบหลักด้านการสร้างสัมพันธภาพ มีองค์ประกอบย่อย 3 องค์ประกอบ 12 ตัวบ่งชี้ 5)องค์ประกอบหลักด้านการตระหนักรู้ในตนเอง มีองค์ประกอบย่อย 3 องค์ประกอบ 12 ตัวบ่งชี้ และ 6)องค์ประกอบหลักด้านการจัดการอารมณ์ มีองค์ประกอบย่อย 3 องค์ประกอบ 12 ตัวบ่งชี้ โดยค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐานสูงสุด คือ องค์ประกอบหลักด้านการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ 2. ผลการตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลโครงสร้างทักษะชีวิตของนักเรียนมัธยมศึกษา สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัด พบว่า ค่าสถิติ X2 = 57.081, df = 40, P-Value = 0.167, CFI = 0.990, TLI = 0.983, SRMR = 0.018, RMSEA = 0.012 และมีค่าน้ำหนัก()ตัวบ่งชี้ขององค์ประกอบหลักทักษะชีวิต ทั้ง 6 องค์ประกอบ มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โมเดลโครงสร้างการวัดทักษะชีวิตมีความสอดคล้องกลมกลืนกับเกณฑ์ แสดงว่า โมเดลการวัดมีความเที่ยงตรงเชิงโครงสร้าง และความเชื่อมั่นเชิงโครงสร้าง อยู่ในเกณฑ์ระดับดีมากเป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ 3. ผลการสร้างเกณฑ์การประเมินทักษะชีวิตของนักเรียนมัธยมศึกษา สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัด มีความเหมาะสมในระดับมาก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลวรรณ จีนหน่อ. (2553). การใช้กิจกรรมการแนะแนว เพื่อส่งเสริมทักษะชีวิต ด้านการจัดการเรียน เวลา และความสัมพันธ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่. การค้นคว้าแบบอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการศึกษาและการแนะแนว. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). กรุงเทพมหานคร : สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
กฤษณา ปัญญา. (2552). การสร้างแบบวัดทักษะชีวิตของนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการวัดและประเมินผลการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพมหานคร : สุรีวิทยาสาส์น.
พิมพันธ์ เตชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2551). กระบวนการออกแบบย้อนกลับ. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มนลดา กล่อมแก้ว. (2555). การสร้างแบบวัดทักษะชีวิตสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 1 กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการวัดผลการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ.
เมธาวี ธรรมานุภาพ และคณะ. (2545). ผลของการเรียนรู้ทักษะชีวิตเพื่อพัฒนาตนด้านความฉลาดทางอารมณ์ (ดี เก่ง สุข) ตามแนวคิดของกรมสุขภาพจิต ด้วยโปรแกรมการฝึกทางจิตวิทยา. กรุงเทพมหานคร : สถาบันราชภัฏสวนดุสิต.
ยงยุทธ วงศ์ภิรมย์ศานติ์. (2555). เด็กไทยขาดทักษะชีวิตเพราะระบบโรงเรียน ไม่ส่งเสริม. สานปฏิรูป. 5(55). 66-72.
รมณภัทร กตตน์วงศกร. (2557). การศึกษาผลการพัฒนาทักษะชีวิตของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบางจาก (โกมลประเสริฐอุทิศ) สำนักงานเขตภาษีเจริญกรุงเทพมหานคร.สารนิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วันดี วิถี. (2554). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อทักษะชีวิตของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 จังหวัดศรีสะเกษ : การวิเคราะห์กลุ่มพหุ. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการเสริมสร้างสุขภาพ. (2554). ต้องทำอีกโพล. มติชน. 25(1276). 30.
Nelson-Jones, Richard. (1997). Group Leadership : A Training Approach. California : Brook/Cole.
Thompson; Rudolph; & Henderson. (2004). Counseling Children. 6th ed. New York : Brooks/Cole.
