การสร้างนวัตกรรมอบรมค่ายธรรมะของเยาวชนไทยในศตวรรษที่ 21

Main Article Content

พระศิลาศักดิ์ สุเมโธ
จุรี สายจันเจียม
อดิศักดิ์ ทุมอนันต์
วิมลพร สุวรรณแสนทวี
วงศ์ชนก จำเริญสาร
พรพิมล โพธิ์ชัยหล้า

บทคัดย่อ

          บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1)เพื่อพัฒนานวัตกรรมอบรมค่ายธรรมะของเยาวชนในศตวรรษ ที่ 21 2)ประเมินประสิทธิภาพและทดลองนวัตกรรมอบรมค่ายธรรมะของเยาวชนในศตวรรษที่ 21 กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนในระดับมัธยมศึกษาในโรงเรียนมัธยมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนกลาง จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในวิจัยในการวิจัย คือ นวัตกรรมค่ายอบรมธรรมะและแบบประเมินคุณภาพของนวัตกรรมสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน


          ผลการวิจัยพบว่า 1. การพัฒนานวัตกรรมอบรมค่ายธรรมะของเยาวชนในศตวรรษที่ 21 โดยมีกระบวนการเริ่มต้นจากการนำข้อมูลที่ศึกษาจากเอกสารต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง ผลจากวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างหลักพละ 5 และช่วงอายุของเยาวชน มาใช้ประกอบในการสร้างนวัตกรรมอบรมค่ายธรรมะ จากนั้นคณะผู้วิจัย คัดเลือกกิจกรรมต่างๆ ให้สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของแต่ละกิจกรรม กำหนดเนื้อหาที่ต้องการใช้ในการอบรม เลือกรูปแบบวิธีการอบรมให้เหมาะสมกับกิจกรรมและสภาพปัญหาในปัจจุบันรวมถึงวางแผนการเตรียมการอบรม ที่คณะผู้วิจัยสร้างขึ้นประกอบด้วย กิจกรรมเพื่อนสนิทมิตรแท้ กิจกรรมปากกาสามัคคี และกิจกรรมน้ำใสใจบริสุทธิ์โดยในแต่ละกิจกรรมจะมุ่งให้ผู้เข้าอบรมมีพัฒนาการด้านต่างๆให้เพิ่มสูงขึ้นและสามารถนำไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ 2. ผลการหาประสิทธิภาพของนวัตกรรมอบรมค่ายธรรมะของเยาวชนในศตวรรษที่ 21 ผู้เชี่ยวชาญมีความคิดว่านวัตกรรมอบรมค่ายธรรมะของเยาวชนในศตวรรษที่ 21 โดยรวมระดับความเหมาะสมมากที่สุดและผู้เข้าอบรมมีความพึงพอใจต่อนวัตกรรมอบรมค่ายธรรมะเยาวชนไทยศตวรรษที่ 21 โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 3. ผลการทดลองใช้นวัตกรรมอบรมค่ายธรรมะของเยาวชนในศตวรรษที่ 21 1)กิจกรรมเพื่อนสนิทมิตรแท้ ผู้เข้าอบรมมีสมาธิในช่วงการฟังบรรยายได้ไม่นาน กระบวนการเพื่อนช่วยเพื่อน สามารถช่วยทำให้การฝึกอบรมดำเนินไปได้อย่างราบรื่นผู้เข้าอบรมเกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างกัน 2)กิจกรรมปากกาสามัคคี ผู้เข้าอบรมให้ความสนใจกับการฟังบรรยาย ขั้นตอนการทำกิจกรรมผู้เข้าอบรมสามารถวางแผนด้วยสติ และมีสมาธิในการปฏิบัติกิจกรรม อีกทั้งยังสามารถแสดงถึงความสามัคคีและรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่น และ 3)กิจกรรมน้ำใสใจบริสุทธิ์ ผู้เข้าอบรมสามารถปฏิบัติกิจกรรมได้อย่างรวดเร็วกระบวนการเพื่อนช่วยเพื่อนสามารถช่วยทำให้ขั้นตอนการปฏิบัติงานดำเนินไปได้อย่างราบรื่น ผู้เข้าอบรมเกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างกัน รวมถึงก่อให้เกิดวิธีการปฏิบัติงานในรูปแบบใหม่ที่ผู้เข้าอบรมประยุกต์ใช้ ผู้เข้าอบรมให้ความสนใจกับกิจกรรมน้ำในใจบริสุทธิ์ดีมา

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สุเมโธ พ., สายจันเจียม จ., ทุมอนันต์ อ., สุวรรณแสนทวี ว., จำเริญสาร ว., & โพธิ์ชัยหล้า พ. (2020). การสร้างนวัตกรรมอบรมค่ายธรรมะของเยาวชนไทยในศตวรรษที่ 21. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 10(1), 769–780. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/AJMBU/article/view/247841
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมการศาสนา. (2552). คู่มือการดำเนินงานเสริมสร้างศีลธรรมสำหรับเด็กและเยาวชน. กรุงเทพมหานคร : กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม.

ประเวศ วะสี. (2545). ยุทธศาสตร์ชาติเพื่อเอาชนะความยากจน. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนเพื่อสังคม.

พระธรนิส มั่นคงทรัพย์. (2539). การศึกษาความสัมพันธ์เชิงจริยธรรมระหว่างครูกับศิษย์ตามคำสอนทางพระพุทธศาสนาในสถาบันการศึกษาระดับมัธยมปีที่ 6 ศึกษาเปรียบเทียบ : โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยกับโรงเรียนสตรีวิทยาลัย เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหิดล.

รังสรรค์ สิงหเลิศ. (2551). ระเบียบวิจัยทางสังคมศาสตร์. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

สมนึก เอื้อจิระพงษ์พันธ์ และคณะ. (2553). การจัดการความรู้กับนวัตกรรม. กรุงเทพมหานคร : สามลดา.

สุดาวรรณ เครื่อพานิช. (2553). การเรียนรู้ผ่านกระบวนการค่าย. วารสารวิชาการ. 13(1). 5-7.

อมรวิชช์ นาครทรรพ. (2547). การเรียนการสอนที่มีการวิจัยเป็นฐาน. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร : คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อานันท์ กาญจนพันธุ์. (2544). วิธีคิดเชิงซ้อนในการวิจัยชุมชน : พลวัตและศักยภาพของชุมชนในการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

Alvin Toffler. (1995). The Third Wave. New York : Bantam Book.