ปัญหาการพิจารณาฝ่ายตุลาการในรูปแบบประชาธิปไตยตามรัฐธรรมนูญไทย พ.ศ. 2560
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
มิ.ย. 11, 2021
คำสำคัญ:
ตุลาการ อำนาจวินิจฉัย ประชาธิปไตย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัญหาเกี่ยวกับอำนาจวินิจฉัยบททวนของฝ่ายตุลาการ ในรูปแบบประชาธิปไตย ทั้งในเชิงกระบวนการเนื้อหา ผลศึกษาพบว่า สภาพปัญหาของอำนาจวินิจฉัยทบทวนของฝ่ายตุลาการ ในรูปแบบประชาธิปไตยเชิงกระบวนการ คือ การใช้เสียงข้างมากในการใช้อำนาจวินิจฉัย สวนทางกับฝ่ายเสียงข้างมากของประชาชนในการแสดงเจตนารมณ์จัดทำร่างกฎหมายตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2560 มาตรา 77 ซึ่งมีเสียงสนับสนุนฝ่ายตุลาการจะอ้างถึงข้อบกพร่องของเสียงข้างมากของประชาชน ทั้งในเชิงกระบวนการที่ไม่สมบูรณ์ ขาดการมีส่วนร่วมและความเท่าเทียมกัน ในเชิงเนื้อหา เจตนารมณ์ฝ่ายนิติบัญญัติ ไม่ตรงกับความเห็นปวงชนชาวไทยและสิทธิของปวงชน ละเลยสิทธิของคนกลุ่มน้อยที่จะนำมาเป็นหลัก โดยกำหนดให้เป็นบทบาทของฝ่ายตุลาการในการพิจาณาแก้ไขเป็นสำคัญ จึงถูกมองว่าดำเนินการตามความเห็นของตุลาการเป็นหลัก โดยไม่พิจารณามุมมองของกลุ่มอื่น
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
ยางศรี ช. (2021). ปัญหาการพิจารณาฝ่ายตุลาการในรูปแบบประชาธิปไตยตามรัฐธรรมนูญไทย พ.ศ. 2560. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 10(1), 944–955. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/AJMBU/article/view/248306
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ
เอกสารอ้างอิง
กานคา สิริฤทธิภักคี. (2541). ระบบอิมพีชเมนต์ในประเทศสหรัฐอเมริกา. บิติสยามปริทัศน์ 4. 159-173.
เกรียงศักดิ์ เชษฐพัฒนวนิช. (2536). แนวความคิดประชาธิปไตยแบบไทย. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เกษม เพ็ญภินันท์. (2550). รัฐประหารเพื่อประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข: การเมืองน้ำเชี่ยว: รัฐประการ 19 กันยายน 2549 กับปัญหาความชอบธรรมทางการเมือง. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน.
เควิน ฮิววิสัน (Kevin Hewison). (2552). ประชาธิปไตยแบบไทยๆ : การต่อสู้ของอนุรักษนิยมในการเมืองไทย (Thai-Style Democracy : A Conservative Struggle for Thailand’s Politics). คณะรัฐศาสตร์ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฉันชาย โรจนสโรช. (2553). ความคุ้มกันของผู้พิพากษาในประเทศสหรัฐอเมริกา. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ. 1(1). 114-126.
ชนะศึก วิเศษชัย. (2562). กระบวนการได้มาซึ่งตุลาการกับการส่งเสริมความชอบธรรมของศาลรัฐธรรมนูญ. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 7(11). 105-116.
ไชยันต์ ไชยพร. (2551). ยังมีทางเดินไปข้างหน้าอีกไหม ตามระบอบประชาธิปไตย. คณะรัฐศาสตร์ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิพภานิดา ปาลกะวงศ์. (2556). ความชอบธรรมของศาลรัฐธรรมนูญในระบบการเมืองไทย.ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการเมือง. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ทักษ์ เฉลิมเตียรณ. (2548). การเมืองระบบพ่อขุนอุปถัมภ์แบบเผด็จการ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร : มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
นรนิติ เศรษฐบุตร. (2550). รัฐธรรมนูญกับการเมืองไทย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิชา มหาคุณ. (2552). สาราบุกรมรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550: เรื่องคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.). นนทบุรี : วิทยาลัยการเมืองการปกครอง.
วิรัช วิรัชนิภาวรรณ และคณะ. (2547). การวิเคราะห์คำวินิจฉัยของศาลและตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ เล่มที่ 3 ส่วนที่ 3. กรุงเทพมหานคร : นิติธรรม.
วิษณุ เครืองาม. (2523). กฎหมายรัฐธรรมนูญ. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์นิติบรรณาการ.
วิสาข์ อิ่มใจ. (2551). ปัญหาว่าด้วยโครงสร้างและอำนาจหน้าที่ของศาลรัฐธรรมนูญ: ศึกษาเปรียบเทียบศาลรัฐธรรมนูญตามบัญญัติของรัฐธรรมนูญฯ พุทธศักราช 2540 และรัฐธรรมนูญฯ 2550. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิติศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศักดิ์ชัย แก้วสีดา. (2560). แนวทางการส่งเสริมประสิทธิภาพการบริหารงานตามหลักธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนตำบลในอำเภอบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น. 1(3). 40-47.
George Mace. (1972). The antidemocratic character of judicial review. California Law Review. 60(4). 1140-1144.
Krishanti Vignarajah. (2010). The Political Roots of Judicial Legitimacy : Explaining the Enduring Validity of the Insular Cases. The University of Chicago Law Review. 77. 782-845.
Kuhonta et al. (2014). Democratic Regression in Thailand: The Ambivalent Role of Civil Society and Political Institutions. Journal of International and Strategic Affairs. 36(3). 333-355.
Leonardo Morlino, (2002). What is a “Good” Democracy? Theory and Empirical Analysis, inference on “The European Union, Nations State, and the Quality of Democracy. Lthem Europe,”. University of California, Berkeley.
Robert Post. (1998). Democracy, Popular Sovereignty and Judicial Review. California Law Reviews. 86. 429-443.
Saikrishna B. Prakash and John C. Yoo. (2003). The Origins of Judicial Review. University of Chicago Law Review. 70. 2989-2995.
Tom Ginsburg. (2012). Courts and New Democracies : Recent Works. Public Law and Legal Theory Working Paper. 63(10). 9-139.
Walter Dellinger. (1983). The legitimacy of constitutional change: Rethinking the amendment process. Harvard Law Review. 97. 386-432.
William Michael Treanor. (2007). Process theory : Majoritarian and the original understanding. Fordham Law Review. 75. 2989-2995.
เกรียงศักดิ์ เชษฐพัฒนวนิช. (2536). แนวความคิดประชาธิปไตยแบบไทย. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เกษม เพ็ญภินันท์. (2550). รัฐประหารเพื่อประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข: การเมืองน้ำเชี่ยว: รัฐประการ 19 กันยายน 2549 กับปัญหาความชอบธรรมทางการเมือง. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน.
เควิน ฮิววิสัน (Kevin Hewison). (2552). ประชาธิปไตยแบบไทยๆ : การต่อสู้ของอนุรักษนิยมในการเมืองไทย (Thai-Style Democracy : A Conservative Struggle for Thailand’s Politics). คณะรัฐศาสตร์ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฉันชาย โรจนสโรช. (2553). ความคุ้มกันของผู้พิพากษาในประเทศสหรัฐอเมริกา. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ. 1(1). 114-126.
ชนะศึก วิเศษชัย. (2562). กระบวนการได้มาซึ่งตุลาการกับการส่งเสริมความชอบธรรมของศาลรัฐธรรมนูญ. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 7(11). 105-116.
ไชยันต์ ไชยพร. (2551). ยังมีทางเดินไปข้างหน้าอีกไหม ตามระบอบประชาธิปไตย. คณะรัฐศาสตร์ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิพภานิดา ปาลกะวงศ์. (2556). ความชอบธรรมของศาลรัฐธรรมนูญในระบบการเมืองไทย.ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการเมือง. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ทักษ์ เฉลิมเตียรณ. (2548). การเมืองระบบพ่อขุนอุปถัมภ์แบบเผด็จการ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร : มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
นรนิติ เศรษฐบุตร. (2550). รัฐธรรมนูญกับการเมืองไทย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิชา มหาคุณ. (2552). สาราบุกรมรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550: เรื่องคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.). นนทบุรี : วิทยาลัยการเมืองการปกครอง.
วิรัช วิรัชนิภาวรรณ และคณะ. (2547). การวิเคราะห์คำวินิจฉัยของศาลและตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ เล่มที่ 3 ส่วนที่ 3. กรุงเทพมหานคร : นิติธรรม.
วิษณุ เครืองาม. (2523). กฎหมายรัฐธรรมนูญ. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์นิติบรรณาการ.
วิสาข์ อิ่มใจ. (2551). ปัญหาว่าด้วยโครงสร้างและอำนาจหน้าที่ของศาลรัฐธรรมนูญ: ศึกษาเปรียบเทียบศาลรัฐธรรมนูญตามบัญญัติของรัฐธรรมนูญฯ พุทธศักราช 2540 และรัฐธรรมนูญฯ 2550. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิติศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศักดิ์ชัย แก้วสีดา. (2560). แนวทางการส่งเสริมประสิทธิภาพการบริหารงานตามหลักธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนตำบลในอำเภอบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น. 1(3). 40-47.
George Mace. (1972). The antidemocratic character of judicial review. California Law Review. 60(4). 1140-1144.
Krishanti Vignarajah. (2010). The Political Roots of Judicial Legitimacy : Explaining the Enduring Validity of the Insular Cases. The University of Chicago Law Review. 77. 782-845.
Kuhonta et al. (2014). Democratic Regression in Thailand: The Ambivalent Role of Civil Society and Political Institutions. Journal of International and Strategic Affairs. 36(3). 333-355.
Leonardo Morlino, (2002). What is a “Good” Democracy? Theory and Empirical Analysis, inference on “The European Union, Nations State, and the Quality of Democracy. Lthem Europe,”. University of California, Berkeley.
Robert Post. (1998). Democracy, Popular Sovereignty and Judicial Review. California Law Reviews. 86. 429-443.
Saikrishna B. Prakash and John C. Yoo. (2003). The Origins of Judicial Review. University of Chicago Law Review. 70. 2989-2995.
Tom Ginsburg. (2012). Courts and New Democracies : Recent Works. Public Law and Legal Theory Working Paper. 63(10). 9-139.
Walter Dellinger. (1983). The legitimacy of constitutional change: Rethinking the amendment process. Harvard Law Review. 97. 386-432.
William Michael Treanor. (2007). Process theory : Majoritarian and the original understanding. Fordham Law Review. 75. 2989-2995.
