การศึกษาวิเคราะห์ความงามเชิงสุนทรียศาสตร์ของหอไตร วัดสระไตรนุรักษ์ บ้านนาเวียง ตำบลนาเวียง อำเภอทรายมูล จังหวัดยโสธร
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1)เพื่อศึกษาความงามเชิงสุนทรียศาสตร์ของหอไตร วัดสระไตรนุรักษ์ 2)เพื่อศึกษาแนวคิดและทฤษฎีทางสุนทรียศาสตร์ และ 3)เพื่อวิเคราะห์ความงามเชิงสุนทรียศาสตร์ของหอไตร วัดสระไตรนุรักษ์ บ้านนาเวียง ตำบลนาเวียง อำเภอทรายมูล จังหวัดยโสธรเป็นวิจัยเชิงคุณภาพโดยการศึกษาเอกสารและการสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 11 รูป/คนเก็บรวบรวมข้อมูลจากเอกสารและงานวิจัย เป็นข้อมูลเชิงพรรณนาวิเคราะห์
ผลการวิจัยพบว่า 1. ความงามเชิงสุนทรียศาสตร์หอไตรวัดสระไตรนุรักษ์ พบว่า สร้างด้วยสถาปัตยกรรมแบบพม่า สร้างโดยช่างลาวที่อพยพมาครั้งตั้งหมู่บ้าน ตัวอาคารสร้างด้วยไม้หันหน้าไปทางทิศตะวันตก หลังคามุงด้วยไม้ซ้อนลดหลั่นกัน 4 ชั้น บานประตูแกะสลักลวดลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะสถาปัตยกรรมแบบผสมผสานพม่าและลาว 2. แนวคิดและทฤษฎีความงามทางสุนทรียศาสตร์ พบว่า สุนทรียศาสตร์คือศาสตร์ที่แสวงหาความจริงเกี่ยวกับความงามและเกณฑ์ตัดสินความงาม มีทฤษฎีจิตวิสัยนิยม,ทฤษฎีวัตถุวิสัยนิยม, ทฤษฎีสัมพัทธนิยม, ทฤษฎีสัมบูรณนิยม 3. จากการวิเคราะห์ความงามเชิงสุนทรียศาสตร์ของหอไตรวัดสระไตรนุรักษ์บ้านนาเวียง ตำบลนาเวียง จังหวัดยโสธร ด้วยทฤษฎีจิตวิสัยนิยม ทฤษฎีวัตถุวิสัยนิยม ทฤษฎีสัมพัทธนิยม และทฤษฎีสัมบูรณนิยม ผลการวิเคราะห์ทฤษฎีทั้ง 4 ทฤษฎีที่เหมาะสมที่จะใช้ตัดสินความงามของหอไตรวัดสระไตรนุรักษ์ คือ ทฤษฎีสัมพัทธนิยม ด้วยเหตุผลที่ว่า ทฤษฎีนี้ใช้สภาพแวดล้อมคือ ความเชื่อด้านศาสนา วัฒนธรรม และประเพณี ของสังคมนั้นมาเป็นองค์ประกอบที่สำคัญในการตัดสินความงามทางสุนทรียศาสตร์ของศิลปะนั้นๆ ส่วนทฤษฎีอื่นๆ เป็นเพียงประกอบในการตัดสินความงามเท่านั้น
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ดวงเดือนรุ่งฟ้า เพ็ญไพสิฐ. (2553). การศึกษาวิเคราะห์สุนทรียศาสตร์ในผลงานจิตกรรมของอาจารย์นันทวี จันทขว้าง. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พ่วง มีนอก. (2536). สุนทรียศาสตร์. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
มูลนิธิโครงการสารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน โดยพระราชประสงค์ในพระบาทสมเด็จพระบรมชน-กาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร. (2564). สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน. สืบค้นเมื่อ 20 พฤษภาคม 2564. จาก https://www.saranukromthai.or.th/ sub/book/book.php?book=30&chap=2&page=t30-2-infodetail03.html
ลักษณวัต ปาละรัตน์. (2551). สุนทรียศาสตร์. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วสันต์ ชีวะสาธน์. (2552). ศาสนสถานในพุทธศาสนา : แหล่งและบทบาท. กรุงเทพมหานคร : อักษรเจริญทัศน์.
ศิริศักดิ์ อภิศักดิ์มนตรี และคณะ. (2557). หอไตรล้านนา. กรุงเทพมหานคร : กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม.
สถาพร อรุณวิลาศ. (2534). การศึกษาคติความเชื่อและรูปแบบหอไตรในภาคเหนือตอนบนของประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาโบราณคดีสมัยประวัติศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สมคิด วีระทัศนกุล. (2545). วัด : พุทธศาสนสถาปัตยกรรมไทย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร : สํานักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.