แนวทางการประยุกต์ใช้นวัตกรรมพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการประยุกต์ใช้นวัตกรรมพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการประยุกต์ใช้นวัตกรรมพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน 3) เพื่อศึกษาแนวทางการประยุกต์ใช้นวัตกรรมพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน โดยการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ประชาชนผู้ที่มีสิทธิเลือกตั้งในเขตพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน จำนวน 400 คน และกลุ่มผู้ให้ข้อมูลในการสัมภาษณ์ จำนวน 20 คน สถิติที่ใช่ในการวิจัยได้แก่ โดยใช้สถิติการแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณโดยใช้วิธีการคัดเลือกตัวแปรแบบเป็นลำดับขั้น
ผลการวิจัยพบว่า 1) การประยุกต์ใช้นวัตกรรมพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง โดยเรียงลำดับด้านมากไปหาน้อยได้ดังนี้ การสร้างเสริมสื่อและประชาสัมพันธ์ การประสานงานร่วมกัน และการส่งเสริมภูมิปัญญาชาวบ้าน ตามลำดับ 2) ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการประยุกต์ใช้นวัตกรรมพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน โดยรวม พบว่า ด้านความช่วยเหลือจากภาคีเครือข่าย (X3) ด้านบทบาทท้องถิ่น (X2) และ ด้านการสนับสนุนจากภาครัฐ (X5) มีค่าสัมประสิทธิ์ของตัวพยากรณ์ในคะแนนดิบ (b) เท่ากับ .425, .164 และ -.411 ตามลำดับ และ 3) ควรมีการประสานงานกับงานอื่นที่เกี่ยวข้องเพื่อดำเนินการอย่างเป็นรูปแบบเป็นระบบ โดยที่ภาครัฐควรประสานงานกับหน่วยงานท้องถิ่นเกษตรกรมีการประสานงานกับเครือข่ายภาคีทุกภาคส่วนให้ความช่วยเหลือ และผู้นำชุมชนควรมีการประสานงานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเข้าให้การช่วยเหลือด้านนวัตกรรม โดยต้องใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นเข้ามาบูรณาการกับนวัตกรรมเพื่อส่งเสริมนวัตกรรมและภูมิปัญญาชาวบ้านเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตชุมชนอย่างจริงจัง โดยการใช้นวัตกรรมผสมผสานกับหลักทฤษฎีอย่างเป็นรูปธรรม โดยนำเทคโนโลยีสื่อประชาสัมพันธ์ในการพัฒนาคุณภาพชีวิตชุมชน และหน่วยงานภาครัฐควรนำนวัตกรรมด้านสื่อสารประชาสัมพันธ์เพื่อให้เกิดการพัฒนาคุณภาพชีวิตชุมชนมาปรับใช้อย่างจริงจัง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กชกร ชํานาญกิตติชัย และคณะ. (2554). การนําหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้ในการชีวิตของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
กมลมาลย์ วิรัตน์เศรษฐสิน และธาดา วิมลวัตรเวที. (2553). การพัฒนารูปแบบการออมตามแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงต่อการดำเนินชีวิตของนิสิตคณะพลศึกษา มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ. กรุงเทพมหานคร : คณะพลศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2560). การวิเคราะห์สถิติชั้นสูงด้วย SPSS for Window. (พิมพ์ครั้งที่ 12).กรุงเทพมหานคร : ห้างหุ้นส่วนจํากัด สามลดา.
ขวัญตา มูลชารี, เบญจมาศ อยู่ประเสริฐ และบำเพ็ญ เขียวหวาน. (2562). ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการทำเกษตรทฤษฎีใหม่ของเกษตรกร อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสาร แก่นเกษตร. 47(ฉบับพิเศษ 1). 1059-1064.
จํารัส โคตะยันต์ แล ะวิไลวรรณ สมโสภณ. (2554). ความสำเร็จในการพัฒนาหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียง “อยู่เย็น เป็นสุข”. วารสารการบริหารทองถิ่น. 4(3). 63-73.
นิธิพัฒน์ ชารี. (2562). การศึกษาการประยุกต์ใช้เกษตรทฤษฎีใหม่ของเกษตรกรจังหวัดสกลนคร เพชรบุรีและฉะเชิงเทรา. นครปฐม : วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดล.
บุญเพ็ง สิทธิวงษา. (2562). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการกําหนดนโยบายแผนยุทธศาสตร์จังหวัดอุดรธานี. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด. 9(2). 636-646.
ปิยะนุช แก้วเรือง และอันฟาร์ม ศิริโต. (2550). การดูแลสุขภาพตนเองของผู้สูงอายุในชมรมดอกลำดวน ตำบลคูบัว อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์บัณฑิต สาขาวิชาสุขศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.
วิศรุตา ทองแกมแก้ว และชนินทร์ จักรภพโยธิน. (2559). การเกษตรทฤษฎีใหม่ตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียงในฐานะตัวแปรกำกับระหว่างนโยบายรัฐกับการแก้ปัญหาวิกฤตยางพาราภาคใต้. วารสารวิจัยเพื่อพัฒนาสังคมและชุมชน มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. 3(7). 128-148.
Taro Yamane. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. 3rd ed. New York : Harper and Row Publications.
