การศึกษาผลของการใช้สื่อการสอนบอร์ดเกมที่มีต่อทักษะการคิดคำนวณ สำหรับนักเรียนที่มีความบกพร่องทางสติปัญญาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาผลของการใช้สื่อการสอนบอร์ดเกมที่มีต่อทักษะการคิดคำนวณของนักเรียนที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม) 2) เพื่อเปรียบเทียบทักษะการคิดคำนวณของนักเรียนที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ก่อนและหลังการใช้สื่อบอร์ดเกม การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง (Experimental Research) แบบกลุ่มเดียววัดก่อนและหลังการทดลอง (One Group Pretest–Posttest Design) กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักเรียนที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น จำนวน 5 คน ได้รับการคัดเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) สื่อการสอนบอร์ดเกมที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นเพื่อส่งเสริมทักษะการคิดคำนวณ และ 2) แบบทดสอบวัดทักษะการคิดคำนวณของนักเรียนก่อนและหลังการใช้สื่อบอร์ดเกม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ ค่า t-test
ผลการวิจัยพบว่า 1) ก่อนการใช้สื่อบอร์ดเกม นักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยทักษะการคิดคำนวณ 7.6 คะแนน อยู่ในระดับพอใช้ หลังการใช้สื่อบอร์ดเกมมีคะแนนเฉลี่ย 13.6 คะแนนอยู่ในระดับดี 2)คะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แสดงให้เห็นว่าการใช้สื่อการสอนบอร์ดเกมช่วยพัฒนาทักษะการคิดคำนวณของนักเรียนที่มีความบกพร่องทางสติปัญญาได้อย่างชัดเจน ดังนั้น การใช้สื่อการสอนบอร์ดเกมสามารถส่งเสริมให้ผู้เรียนเกิดทักษะพื้นฐานทางคณิตศาสตร์ที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต พัฒนาความสามารถในการคิดอย่างมีเหตุผล การแก้ปัญหา และการอยู่ร่วมกับผู้อื่นอย่างมีความสุข อีกทั้งยังช่วยให้นักเรียนสามารถนำความรู้ไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันได้อย่างเหมาะสม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มการเรียนรู้คณิตศาสตร์และเทคโนโลยี (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2560) ตามหลักสูตรแกนกลาง การศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ธีรภาพ แซ่เซี่ย. (2560). การใช้เกมในการจัดการเรียนการสอนเพื่อส่งเสริมการคิดวิเคราะห์ของนักเรียน. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ธีรภาพ แซ่เซี่ย. (2560). การใช้บอร์ดเกมเป็นสื่อการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารครุศาสตร์. 45(1). 85–98.
ปาริชาต ชิ้นเจริญ. (2564). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้บอร์ดเกมเป็นฐานที่ส่งเสริมความฉลาดรู้ด้านระบบนิเวศ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์ศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพมหานคร : ราชบัณฑิตยสถาน.
วชิรวิทย์ เอี่ยมวิลัย. (2563). การพัฒนาบอร์ดเกมตามแนวทางการคิดอย่างมีวิจารณญาณเพื่อส่งเสริมความเป็นพลเมืองดิจิทัลของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารวิจัยทางการศึกษา. 16(1). 70-87.
ศรียา นิยมธรรม. (2542). จิตวิทยาสำหรับเด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ศรียา นิยมธรรม. (2555). FLASH MODEL กลยุทธ์ในการพัฒนาการเรียนรู้ ของบุคคลที่มีความต้องการพิเศษ. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์ ไอ.คิว.บุ๊คเซ็นเตอร์.
สรวงพร กุศกลส่ง. (2545). เกมเพื่อการเรียนรู้สำหรับเด็กพิเศษ. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สรวีย์ กรกชงาม. (2564). การพัฒนาบอร์ดเกมคณิตศาสตร์ เพื่อส่งเสริมทักษะทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนต้น. สารนิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขานวัตกรรม การเรียนรู้และการสอน. วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาด้านการจัดการ : มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2552). แนวทางการวัดและประเมินผลการเรียนรู้ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
สุพัตรา สุภาพ. (2561). การวัดและประเมินผลการศึกษา. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Moomaw, S. (2015). Assessing the Difficulty Level of Math Board Games for Young Children. Journal of Research in Childhood Education. 29(4). 492–509.
Noda, S., Shirotsuki, K., & Nakao, M. (2019). The effectiveness of intervention with board games: A systematic review. BioPsychoSocial Medicine. 13(22). 1–9.
