การกำหนดมะฮัรในการแต่งงานในจังหวัดปัตตานี
คำสำคัญ:
การแต่งงาน, มะฮัรในสังคมมุสลิม, มุสลิมมลายู, จังหวัดชายแดนภาคใต้บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการกำหนดมะฮัรในการแต่งงานและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการกำหนดมูลค่าของมะฮัรของมุสลิมในพื้นที่จังหวัดปัตตานี โดยใช้การศึกษาวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed Methods Research) ระหว่างวิธีการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ ซึ่งเก็บข้อมูลจากหนังสือสำคัญแสดงการสมรสของคู่บ่าวสาว จำนวน 417 คู่ ตั้งแต่ปี 2558 - 2559 และสัมภาษณ์ผู้นำศาสนาเพื่อศึกษามุมมองที่มีต่อการกำหนดมะฮัร ผลการศึกษาพบว่า คู่แต่งงานนิยมจัดพิธีในช่วงปลายเดือนมากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 41.7 และจัดพิธีในช่วงเช้า ระหว่างเวลา 10.00 - 11.00น. นิยมแต่งงานในช่วงมกราคม –เมษายน และจัดพิธีที่มัสยิด คิดเป็นร้อยละ 76.9 ส่วนอายุเฉลี่ยของฝ่ายชายจะสูงกว่าฝ่ายหญิง คือ ฝ่ายชายมีอายุเฉลี่ย 29.06 ปี ขณะที่ฝ่ายหญิงมีอายุเฉลี่ย 25.89 ปี และมูลค่าของมะฮัรมีค่าเฉลี่ย 65,814.75 บาท ต่ำสุด 100 บาท และสูงสุด 250,055 บาท สำหรับปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการกำหนดมูลค่ามะฮัร พบว่ากลุ่มที่แต่งงานในช่วงเดือนมกราคม –เมษายน อยู่ในกลุ่มมีค่ามะฮัรต่ำ(ไม่เกิน 66,000 บาท) ช่วงเดือนที่แต่งงานมีความสัมพันธ์กับการกำหนดมูลค่ามะฮัรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 อายุของฝ่ายหญิง ในกลุ่ม14-26 ปี อยู่ในกลุ่มมีค่ามะฮัรสูง (มากกว่า 150,000 บาท)
เอกสารอ้างอิง
นุรุดดีน สารีมิง.2538. การศึกษาเปรียบเทียบประเพณีการแต่งงานกับหลักการแต่งงานตามศาสนาอิสลามของไทยมุสลิมในจังหวัดชายแดนภาคใต้: งานวิจัยได้รับทุนอุดหนุนการวิจัยจากงบประมาณแผ่นดินประเภทสาขาปรัชญา ประจำปีงบประมาณ 2538.
มัสลัน มาหะมะ. 2552. แต่งงานง่าย ซินายาก. ม.ป.ท.: มูลนิธิเพื่อการศึกษาและพัฒนาสังคม.
ยะโกบ เสมอภพ. 2550. “การศึกษาบทบัญญัติกฎหมายอิสลามและการปฏิบัติจริงเกี่ยวกับมะฮัร: กรณีศึกษาอ. จะนะ จ.สงขลา”. วิทยานิพนธ์สำหรับการศึกษาตามหลักสูตรปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณพิต สาขาวิชาอิสลามศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
สุรียา ปันจอร์. 2547. การสมรส (นิกะฮ์). สงขลา: อาลีพาณิชย์.
เสาวนีย์ (รุจิระอัมพร) จิตต์หมวด. 2524. วัฒนธรรมอิสลาม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จูจีนไทย.
อบุลอะลา เมาดูดี. 1983. ความหมายของ: อิลาฮฺ, ร็อบบฺ, อิบาด๊ะฮฺ, ดีน. แปลโดย บรรจงบินกาซัน.Malaysia: Polygraphic Press Sdn.
อบุลอะลา เมาดูดี. 2543. ระบอบชีวิตอิสลาม. พิมพ์ครั้งที่ 3. แปลโดย บรรจง บินกาซัน.กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์อัลอะมีน.