การสื่อสารในการสร้างความนิยมของผู้นำทางการเมืองท้องถิ่น

ผู้แต่ง

  • สิงห์ สิงห์ขจร, 6852279
  • สุภาภรณ์ ศรดี, 6852279
  • วิทยาธร ท่อแก้ว, 6852279
  • กานต์ บุญศิริ, 6852279

คำสำคัญ:

กระบวนการสื่อสาร, กลยุทธ์การสื่อสาร, สร้างความนิยม, ผู้นำทางการเมืองท้องถิ่น

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสื่อสารเพื่อสร้างความนิยมของผู้นำทางการเมืองท้องถิ่นเกี่ยว กับ 1) ลักษณะของผู้นำ 2) กระบวนการสื่อสาร 3) กลยุทธ์การสื่อสาร 4) แนวทางการพัฒนาการสื่อสาร

          การวิจัยนี้เป็นวิธีวิจัยแบบผสานวิธี โดยการวิจัยเชิงคุณภาพใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก เลือกแบบเจาะจงผู้ให้ข้อมูลหลัก คือ นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด นายกเทศมนตรี นายกองค์การบริหารส่วนตำบล จำนวน 10 คน เครื่องมือการวิจัยที่ใช้ คือ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์ข้อมูลโดยวิธีการพรรณนาวิเคราะห์ ส่วนการวิจัยเชิงปริมาณใช้วิธีการสำรวจ มีกลุ่มตัวอย่างเป็นประชาชนในองค์การบริหารส่วนจังหวัด เทศบาล และองค์การบริหารส่วนตำบล จำนวน 1,200 คน สุ่มแบบตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือการวิจัยที่ใช้ คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณาในการวิเคราะห์ข้อมูล

ผลการวิจัย พบว่า 1) ลักษณะของผู้นำทางการเมืองท้องถิ่นต้องเป็นผู้ที่มีประวัติที่มีการช่วยเหลืองานสาธารณะมาอย่างต่อเนื่อง มีความน่าเชื่อถือ แต่งกายเหมาะสม มีความคิดเชิงการพัฒนา พูดจริงทำจริง พูดคุยสนุกสนาน มีความเป็นกันเอง มีทักษะการสื่อสารที่ดี สนใจรับฟังเรื่องราวปัญหาของประชาชน 2) กระบวน การสื่อสาร (1) วางแผนการสื่อสารทุกกิจกรรม โดยการประชุมกลุ่มเครือข่ายต่าง ๆ เพื่อร่วมกำหนดแผนการสื่อสาร กำหนดทีมผู้ส่งสารต้องมีความน่าเชื่อถือ กำหนดสารที่ตอบสนองความต้องการของประชาชนและใช้ภาษาท้องถิ่น สั้น เข้าใจง่าย ใช้สื่อบุคคลเป็นหลัก และใช้ป้ายเป็นสื่อเสริม เน้นข่าวสารที่เข้าถึงประชาชน กำหนดผู้รับสารโดยการแบ่งกลุ่มผู้รับสารตามพื้นที่ (2) การดำเนินการสื่อสาร มีการจัดโครงสร้างองค์กร     จัดการทรัพยากรแบบกระจายให้แต่ละพื้นที่เท่าๆกัน ปฏิบัติการสื่อสารเน้นการสื่อสารที่เข้าถึงประชาชน การอำนวยการและการประสานงานผ่านทางโทรศัพท์มือถือเป็นหลัก ติดตามและควบคุมโดยผู้นำทางการเมืองท้องถิ่นและสมาชิกแกนนำเครือข่ายต่าง ๆ (3) การประเมินการรับรู้ โดยการสังเกตพฤติกรรมการตอบรับ การประเมินกิจกรรมดูจากจำนวนของประชาชนที่เข้าร่วม และประเมินความพึงพอใจหลังกิจกรรม 3) กลยุทธ์การสื่อสาร คือ สร้างเครือข่ายด้วยการลงพื้นที่พบปะพูดคุยกับกลุ่มเครือข่ายต่าง ๆ อย่างต่อเนื่องทำให้รู้สึกใกล้ชิด สร้างความสัมพันธ์โดยเน้นการเป็นพี่เป็นน้องและเป็นคนบ้านเดียวกันต้องดูแลซึ่งกันและกัน สร้างกิจกรรมในพื้นที่อย่างต่อเนื่อง เน้นกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมของชุมชนและสร้างการรับรู้เกี่ยวกับผลงานอย่างต่อ เนื่อง 4) แนวทางการพัฒนาการสื่อสารเพื่อสร้างความนิยมของผู้นำทางการเมืองท้องถิ่น คือ (1) การพัฒนาคุณลักษณะการสื่อสารของผู้นำการเมืองท้องถิ่น โดยผู้นำต้องเรียนรู้ที่จะพัฒนาตนเองด้านทักษะการพูดจริงทำจริง การพูดคุยแบบสั้นกระชับเข้าใจง่าย สร้างและขยายความสัมพันธ์ของเครือข่ายกลุ่มต่างๆ ผ่านกิจกรรมอย่างต่อเนื่อง (2) การพัฒนาการจัดการการสื่อสาร ผู้นำต้องเรียนรู้การวางแผน การดำเนินการสื่อสารในทุกกิจกรรมเพื่อสร้างการรับรู้ให้กับประชาชน โดยใช้สื่อบุคคลเป็นหลัก และสื่ออื่น ๆ เสริม และมีความต่อเนื่องในการสื่อสาร รวมทั้งนำการประเมินผลมาปรับปรุงการจัดการการสื่อสารให้ดีขึ้น 

เอกสารอ้างอิง

กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. กระทรวง มหาดไทย. "สรุปข้อมูล อปท ทั่วประเทศ." [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://www.dla.go.th/work/abt/index.jsp 2561. สืบค้น 21 มกราคม 2561.
จรัส สุวรรณมาลา .(2550). วัฒนธรรมการเมืองท้องถิ่นในประเทศไทย . วารสารสถาบันพระปกเกล้า ปีที่ 5 ฉบับที่ 3 หน้า 83-106
จุมพล หนิมพานิช (2551) ผู้นำ อำนาจ และการเมืองในองค์การ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.นนทบุรี
ชุตินันท์ แดงสกล (2556) ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารองค์การบริหารส่วนตำบล ในอำเภอพะโต๊ะ จังหวัดชุมพร. ปัญหาพิเศษ หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารทั่วไป วิทยาลัยการบริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา.
นันทนา นันทวโรภาส (2554) ชนะเลือกตั้งด้วยพลังการตลาด. สำนักพิมพ์แมสมีเดีย.กรุงเทพฯ
พิชญ์ณิฐา พรรณศิลป์ , สัญญา เคณาภูมิ และเสาวลักษณ์ โกศลกิตติอัมพร (2558) บทบาทของผู้บริหารท้องถิ่นในศตวรรษที่ 21. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. ปีที่ 3 ฉบับที่ 2 หน้า 146 - 160
รัชดา ธนูศิลป์ (2552) กลยุทธ์การสื่อสารเพื่อ ให้ได้รับการเลือกตั้งของนายกองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดสุรินทร์ .วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญานิเทศศาสตร์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสุโขทัย ธรรมาธิราช, นนทบุรี.
มนัสชนก สุรชัยกุลวัฒนา .(2557). รูปแบบการสื่อสารเพื่อการสร้างภาพลักษณ์ของผู้ นำท้องถิ่นในจังหวัดนครปฐม. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม
ลิขิต ธีรเวคิน (2550) วิวัตนาการเมืองการปก ครองไทย. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์. กรุงเทพฯ
สนธิ บุญยรัตกลิน .(2552). การศึกษาคุณลักษณะที่เหมาะสมของผู้นำทางการเมืองในสถานการณ์ปัจจุบัน ศึกษาเฉพาะกรณีความเห็นของชาวกรุงเทพมหานคร. รายงานวิชาการส่วนบุคคล. หลักสูตรการพัฒนาการเมืองและการเลือกตั้งระดับสูงรุ่นที่ 1
สมบัติ บุญเลี้ยง อารีย์ นัยพินิจ และธงพล พรหมสาขา ณ สกลนคร (2555) ลักษณะภาวะผู้นำที่ดีในการบริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. ฉบับที่ 29 เล่มที่ 2 พฤษภาคม - สิงหาคม 2555
สมบัติ สินลือนาม (2555) คุณสมบัติที่พึงประสงค์ของผู้บริหารท้องถิ่นตามหลักทศพิศราชธรรมและหลักการบริหารยุคโลกาภิวัฒน์ในทัศนะของประชาชนผู้มีสิทธิเลือกตั้ง กรณีศึกษาเฉพาะในเขตเทศบาลตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม. วารสารวิทยบริการ. ปีที่ี 23 ฉบับที่ 1 มกราคม-เมษายน 2555
เสถียร เชยประทับ (2554). การสื่อสารและการตลาดการเมือง. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรอนงค์ สวัสดิ์บุรี .(2552). รูปแบบการสื่อสารของนักการเมืองท้องถิ่น. วารสาร วิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย
อรณิชชา ทศตา อนุชา พิมายนอก สุกัญญา ใจอดทน และจันทร์จิรา ใจอดทน (2558) การศึกษาความคาดหวังของประชาชนที่มีต่อภาวะผู้นำของผู้บริหารองค์กรปก ครองส่วนท้องถิ่น ในจังหวัดนครราช สีมา. เอกสารการประชุมวิชาการและเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ “สร้างสรรค์และพัฒนา เพื่อก้าวหน้าสู่ประชาคมอาเซียน” ครั้งที่ 2 18-19 มิถุนายน 2558 ณ วิทยาลัยนครราชสีมา อําเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา หน้า 539 - 545
Deborah J. Barrett .(2014).Leadership communication. Singapore: McGraw-Hill Education.
Hugh Bochel and Catherine Bochel (2010) Local political leadership and the modernisation of local government, Local government studies journal, volume 36, pages 723-737
Ivan B. Dylko (2013) On the role of technology in political communication research. Journal of Javnost-the public volume 20, pages 55-70
Jack M. Mcleod, Dietram A. Scheufele and Patricia Moy (1999) Community, communication, and participation: The role of mass media and interpersonal discussion in local political participation. journal political communication. volume 16, pages 315-336
Michael Cuthill (2002) Exploratory research: citizen participation, local government and sustainable development in Australia. Business strategy and development journal, volume10 ,pages 79-89
Mike Goldsmith and Helge Larsen (2004) Local political leadership: Nordic style, International journal of urban and regional research, volume 28, pages 121-133
Newman I. Bruce. (1999). Hand Book of Political Marketing. California : Sage Publications Inc.
Purnendra Jain (2004) Local political leadership in Japan: A harbinger of systemic change in Japanese politics?, Policy and society journal, volume 23, pages 58-87
Steve Leach and David Wilson (2002) Rethinking local political leadership, Public administration journal, volume 80, pages 665-689
Scott W. Campbell and Nojin Kwak (2011) Political involvement in mobilized society : the interactive relationships among mobile communication, network characteristics, and political participation. journal of communication 61 2011,1005-1024
Vivien Lowndes and Steve Leach (2004) Understanding local political leadership: constitutions, contexts and capabilities, Local government studies journal, volume 30, pages 557-575
Yu Minggui,Hui Yafu and Pan Hongbo (2010) Political connections,rent seeking,and the fiscal subsidy efficiency of local governments. economic research journal. volu

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2019-12-29

รูปแบบการอ้างอิง

สิงห์ขจร ส., ศรดี ส., ท่อแก้ว ว., & บุญศิริ ก. (2019). การสื่อสารในการสร้างความนิยมของผู้นำทางการเมืองท้องถิ่น. วารสาร อัล-ฮิกมะฮฺ, 9(18), 197–210. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/HIKMAH/article/view/238555