บทความ ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายร่วมกับเทคนิคการสอนแบบ 3R เพื่อเพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อมัดใหญ่และการทรงท่าในเด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา

ผู้แต่ง

  • Ariwat Sanpet -

คำสำคัญ:

เด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา, โปรแกรมการออกกำลังกายร่วมกับเทคนิคการสอนแบบ 3R, ความสามารถใช้กล้ามเนื้อมัดใหญ่, การทรงท่า

บทคัดย่อ

 การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความแข็งแรงของกล้ามเนื้อมัดใหญ่ ของเด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา ก่อนและหลังการใช้โปรแกรมการออกกำลังกายร่วมกับเทคนิคการสอนแบบ 3R 2) เปรียบเทียบการทรงท่า ของเด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา ก่อนและหลังการใช้โปรแกรมการออกกำลังกายร่วมกับเทคนิคการสอนแบบ 3R 3) ศึกษาความพึงพอใจของผู้ใช้โปรแกรมการออกกำลังกายร่วมกับเทคนิคการสอนแบบ 3R เพื่อเพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อมัดใหญ่และการทรงท่า ของเด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง กลุ่มเป้าหมายของงานวิจัยในครั้งนี้ คือ เด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญาอายุ 4-7 ปี จำนวน 5 คน โดยวิธีการสุ่มแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ โปรแกรมการออกกำลังกายร่วมกับเทคนิคการสอนแบบ 3R จำนวน 6 แผน ทำการทดลองในระยะเวลา 6 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 ครั้ง ครั้งละ 40 นาที รวมทั้งสิ้น 18 ครั้ง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าเฉลี่ย (x) และค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D) ของคะแนนที่ได้จากการทดสอบความแข็งแรงของกล้ามเนื้อมัดใหญ่และการทรงท่า และความพึงพอใจผู้ใช้โปรแกรมการออกกำลังกายร่วมกับเทคนิคการสอนแบบ 3R

ผลการวิจัย พบว่า 1) ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อมัดใหญ่ของเด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา หลังการใช้โปรแกรมการออกกำลังกายร่วมกับเทคนิคการสอนแบบ 3R เพิ่มสูงขึ้นกว่าก่อนใช้ในเด็กทุกคน 2) การทรงท่าของเด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา หลังการใช้โปรแกรมการออกกำลังกายร่วมกับเทคนิคการสอนแบบ 3R นักเรียนทุกคนมีคะแนนการทรงท่าสูงกว่าก่อนใช้ในเด็กทุกคน 3) ความพึงพอใจของผู้ใช้โปรแกรมการออกกำลังกายร่วมกับเทคนิคการสอนแบบ 3R เฉลี่ยรวมในทุกด้าน มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก ( x= 3.91, S.D= 0.15)

เอกสารอ้างอิง

กมลวรรณ พงษ์นิรันดร. (2563). การศึกษาความสามารถในการใช้ทักษะกล้ามเนื้อมัดใหญ่ของเด็กกลุ่มอาการดาวน์ซินโดรมโดยการใช้กิจกรรมการแสดงบทบาทสมมติ. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง. Lawarath Social E-Journal Vol. 2 No. 1 (January – April 2020)

ณิศศา อัศวภูมิ. (2565). ศึกษาผลของการออกกำลังกายด้วยโยคะต่อการทรงตัว ช่วงการเคลื่อนไหวของรยางค์ส่วนล่าง และประสิทธิภาพการทำงานของกล้ามเนื้อมัดใหญ่ในเด็กสมองพิการ. บูรพาเวชสาร ปีที่ 9 ฉบับที่ 1 (2565): มกราคม - มิถุนายน 2565.

ดารณี นวพันธุ์. (2560). การศึกษาความพึงพอใจของผู้ใช้หลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาพลศึกษา (5 ปี) (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ.2554) มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี ปีการศึกษา 2558. วารสารวิจัยรำไพพรรณี ปีที่ 11 ฉบับที่ 2 เดือนพฤษภาคม - สิงหาคม 2560.

ดาราวรรณ รองเมือง. (2561). ความพึงพอใจต่อการออกก าลังกายโดยการใช้ท่ารำเท่งตุ๊กของผู้สูงอายุ โรงเรียนผู้สูงอายุตำบลวังใหม่ อำเภอนายายอาม จังหวัดจันทบุรี. วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี ปีที่ 1 ฉบับที่ 2 พฤษภาคม –สิงหาคม2561

ตฤณ กิตติการอำพล. (2560). ศึกษาความต้องการพัฒนาการทางด้านร่างกายของเด็กพิเศษ

ที่จะส่งผลต่อการพัฒนาผลงานประติมากรรมเพื่อการบำบัด ในศูนย์การศึกษาพิเศษ ภาคเหนือ ภาคใต้ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.

ทวีศักดิ์ สิริรัตน์เรข. (2560). ความบกพร่องทางสติปัญญา (Intellectual Disability), HAPPY HOME ACADEMY. กรุงเทพฯ.

นพรัตน์ สังฆฤทธิ์. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างการควบคุมการทำงานของกล้ามเนื้อลำตัวแบบแยกส่วนและการทรงตัวในเด็กที่มีภาวะการควบคุมกล้ามเนื้อลำตัวบกพร่อง, วารสารกายภาพบำบัด 2562; 41(1): 1-15

นภาวัลย์ ซิ่วนัส. (2562). การพัฒนาแผนการจัดการศึกษาเฉพาะบุคคลเพื่อพัฒนาความสามารถ

ในการใช้กล้ามเนื้อมัดใหญ่สําหรับนักเรียนที่มีความบกพร่องทางสติปัญญาระดับเล็กน้อยถึงปานกลาง ศูนย์การศึกษาพิเศษ เขตการศึกษา 6 จังหวัดลพบุรี, วารสารลวะศรี วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ปีที่ 3ฉบับที่ 1 มกราคม –มิถุนายน 2562.

นัยนันต์ จิตประพันธ์. (2557). การป้องกันและการดูแลเด็กกลุ่มอาการดาวน์ Prevention and Care of Children with Down Syndrome, วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้ ปีที่ 1 ฉบับที่ 3 กันยายน - ธันวาคม 2557 หน้า 73-86.

เปรมวดี เด่นศิริอักษร. (2559). คู่มือ “ก้าวไปพร้อมกัน...กับดาวน์ซินโดรม”, กลุ่มบริการสถาบันราชานุกูล.

มนเฑียร อยู่เย็น. (2565). ผลการฝึกตารางเก้าช่องประกอบเพลงที่มีต่อการทรงตัวและความคล่องตัวของเด็กที่มีความต้องการพิเศษแบบเรียนร่วม. ภาควิชาพลานามัย คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ ปีที่ 14 ฉบับที่ 3 (กันยายน-ธันวาคม 2565)

รุจิเรข หนูรอด. (2557). การพัฒนาการฝึกออกกำลังกายท่าฤๅษีดัดตนเพื่อเสริมสร้างสมรรถภาพทางกายด้านความอ่อนตัว สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปี ที่ 1. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี

ศุภรพรรณ ศรีหิรัญรัศมี. (2554). การศึกษาหลักไมล์พัฒนาการของเด็กกลุ่มดาวน์ซินโดรมวัยแรกเกิดถึง 2 ปี ที่มารับบริการจากหน่วยส่งเสริมพัฒนาการโปรแกรมวัยทารก, สถาบันราชานุกูล.

สาวิตรี เกษณี. (2560). การพัฒนาความสามารถในการอ่านโดยจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการประสาทสัมผัสร่วมกับหลักการสอนแบบ 3 R’s ของนักเรียนที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา, วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, ปีที่ 11 ฉบับที่ 1 มกราคม–มิถุนายน 2560

สุวิมล วัฒนกิตติศาสตร์. (2555). ผลการฝึกตารางเก้าช่างที่มีต่อการทรงตัวของเด็กสมองพิการ. หลักสูตรวิทยศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิทยาศาสตร์การกีฬา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

อภิเษก ลือศักดิ์. (2560). ผลการฝึกโปรแกรมการออกกำลังกายแบบวงจรที่มีต่อน้ำหนักตัวของนักเรียน โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม จังหวัดพิษณุโลก ที่มีภาวะโภชนาการเกิน, วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพลศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.

Mike Davies. (2013). CBR Guidelines ขององค์การอนามัยโลก ฉบับภาษาไทย (Community Based Rehabilitation), กรุงเทพฯ. พรีเมี่ยม เอ็กซ์เพรส

Sungmin S. (2017). Effects of an abdominal muscle exercise program in people with intellectual disabilities residing in a residential care facility, The Journal of Physical Therapy Science, J. Phys. Ther. Sci. 29: 1196–1200, 2017.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2023-08-28

รูปแบบการอ้างอิง

Sanpet, A. (2023). บทความ ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายร่วมกับเทคนิคการสอนแบบ 3R เพื่อเพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อมัดใหญ่และการทรงท่าในเด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา. วารสาร อัล-ฮิกมะฮฺ, 13(25), 37–49. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/HIKMAH/article/view/263627