สภาพปัญหาและการดำเนินงานส่งเสริมคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุมุสลิม : กรณีศึกษาชุมชนรูสะมิแล
คำสำคัญ:
สภาพปัญหา, การดำเนินงาน, คุณภาพชีวิตผู้สูงอายุมุสลิมบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ
- ศึกษาสภาพปัญหาในการดำเนินชีวิตของผู้สูงอายุมุสลิมในชุมชนรูสะมิแลใน 6 ด้าน
- ศึกษาสภาพการดำเนินงานการส่งเสริมคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุมุสลิม ของหน่วยงานภาครัฐ 5 ด้าน
ประชากร ใช้ในการดำเนินงานตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 1 ได้แก่ ผู้สูงอายุมุสลิม 6 หมู่บ้าน จำนวน 1,589 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่าง Krejcie & Morgan ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 310 คน
กลุ่มเป้าหมาย ใช้ในการดำเนินงานตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 2 ได้แก่ พยาบาลวิชาชีพ เจ้าหน้าที่เทศบาลตำบลรูสะมิแล อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านอาสาสมัครประจำครอบครัว ผู้ใหญ่บ้าน และตัวแทนผู้นำศาสนา (โต๊ะอิหม่ามมัสยิดรูสะมิแล) จำนวน 18 คน
เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล ได้แก่ แบบสำรวจสภาพปัญหาการดำเนินชีวิตผู้สูงอายุมุสลิม และแบบสังเกต
สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ใช้ค่าสถิติพื้นฐาน ร้อยละ ค่าเฉลี่ย () และเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) การหาค่าความเชื่อมั่น (Reliability) สัมประสิทธิ์แอลฟา Alpha Coefficient ของ Cronbach ข้อมูลต่างๆ นำมาวิเคราะห์ข้อมูลในลักษณะเป็นข้อความบรรยาย (descriptive) การวิเคราะห์เนื้อหา (content analysis)
ผลการวิจัย สภาพปัญหาการดำเนินชีวิตในชุมชนรูสะมิแล 6 ด้าน พบว่า สภาพปัญหาโดยรวมทุกด้านอยู่ในระดับมาก ด้านที่มีสภาพปัญหาในการดำเนินชีวิตในระดับมากมีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ ด้านการรับรู้ข่าวสารข้อมูลของผู้สูงอายุ (= 4.18) ส่วนด้านที่มีสภาพปัญหาในการดำเนินชีวิตในระดับน้อยค่าเฉลี่ยต่ำสุด คือ ด้านปฏิสัมพันธ์ในชุมชน (=2.44)
ผลการศึกษาสภาพการดำเนินงานเกี่ยวกับการส่งเสริมคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุมุสลิมในชุมชนรูสะมิแล ของหน่วยงานภาครัฐในภาพรวม 5 ด้าน พบว่า ด้านการปฏิบัติงานจัดการดูแลเพื่อส่งเสริมคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุมุสลิมในชุมชนรูสะมิแล ยึดงบประมาณ ยึดบทบาทหน้าที่ของหน่วยงาน การบูรณาการงานมีค่อนข้างน้อย ด้านการจัดทำแผนงาน/โครงการต่างๆ ต่างคนต่างทำ ขาดการมีส่วนร่วมในการบูรณาการงานร่วมกัน ด้านการดำเนินงานตามแผนงาน/โครงการต่างๆ ต่างคนต่างทำ ขาดการบูรณาการการบริหารจัดการร่วมกัน
ด้านบุคคล มีการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมในการทำงานร่วมกัน แบ่งแยกหน้าที่ตามความถนัด รับฟังความคิดเห็นผู้อื่น มีการตัดสินใจร่วมกัน ทำงานเป็นทีม ด้านการจัดการแบบบูรณาการ มีการบริหารจัดการร่วมกันในเรื่องของข้อมูลต่างๆ ปัจจัยนำเข้า งบประมาณ บุคลากร สถานที่ ภาระหน้าที่
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2563). สถิติผู้สูงอายุในประเทศไทย. สืบค้นจาก http://www.dop.go.th/th/know/side/1/1/275)
กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2560). สถานการณ์ผู้สูงอายุในประเทศไทย.
สืบค้นจาก http://www.msociety.go.th.
กระทรวงสาธารณสุข. (2557). บทสรุปแผนงานส่งเสริมสุขภาพและป้องกันโรค กลุ่มผู้สูงอายุ พ.ศ. 2557 เรื่องภาวะคุกคามด้านการดูแลผู้สูงอายุ(PPFlagship-2557 กระทรวงสาธารณสุข). สืบค้นจากhttp://www.thaihed.com/healthupdate/details.php?ID=299.
ข้อมูลสารสนเทศ. (2562). ข้อมูลสารสนเทศ. ปัตตานี : โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพประจำตำบลรูสะมิแล.
คณัสนันท์ สงภักดิ์ และคณะ.(2562). การพัฒนารูปแบบการสร้างเสริมสุขภาพผู้สูงอายุโดยชุมชน
มีส่วนร่วมบ้านไชยสอ ตําบลไชยสอ อําเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น. วารสารมนุษยสังคมสาร (มสส.) ปีที่ 17 ฉบับที่ 2 (พฤษภาคม-สิงหาคม) 2562, หน้า 159-178.
เจาะลึกระบบสุขภาพ. (2560). สังคมผู้สูงอายุ. สืบค้นจากhttps://www.hfocus.org.
ณัฐธยาน์ สุวรรณคฤหาสน์ และศิริรัตน์ ปานอุทัย. (2561). สถานการณ์ผู้สูงอายุ ผลกระทบและระบบ
บริการสำหรับผู้สูงอายุ. คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ :
สมาร์ทโคตรติ้งแอนด์เซอร์วิส จำกัด.
ทศพร คำผลศิริ. (2561). การพยาบาลผู้สูงอายุ เล่ม 1. คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ :
สมาร์ทโคตรติ้งแอนด์เซอร์วิส จำกัด.
พิชาย รัตนดิลก ณ ภูเก็ต. (2559). ปัญญาพลวัตร : ทำไมบูรณาการจึงเกิดขึ้นได้ยากในการปฏิบัติงาน.
สืบค้นจาก https://mgronline.com/daily/detail/9590000007369.
ภาณุมาศ มนัสประเสริฐ และเกศราพร พรหมนิมิตกุล. (2562). กระบวนการเรียนรู้และพฤติกรรมการใช้
สมาร์ทโฟนของกลุ่มผู้สูงอายุในเขตกรุงเทพมหานคร : กรณีศึกษา กลุ่ม OPPY Clup.
เอกสารประกอบการประชุมงานวิชาการระดับชาติครั้งที่ 7 ประจำปี 2562 คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยศิลปากร, หน้า 387.
วรรณรา ชื่นวัฒนา. (2557). การเตรียมตัวเข้าสู่วัยสูงอายุ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี 197
ปีที่6 ฉบับที่ 1 (มกราคม – เมษายน 2557), หน้า 197-202.
วัฒนพงศ นิราราช และคณะ. (2560). การพัฒนารูปแบบดูแลสุขภาพตนเองของผูสูงอายุในชุมชน
บ้านบุไทย ตำบลห้วยยาง อำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา. วารสารการพยาบาล การสาธารณสุขและการศึกษา วิทยาลัยพระบรมราชชนนีพะเยา. หน้า 117-127.
วิพรรณ ประจวบเหมาะ.(2555). รายงานประจำปี สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2555. วิทยาลัย ประชากรศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ : บริษัท เอสเอสพลัสมิเดีย จำกัด.
ศศิกาจญจน์ สกุลปัญญวัฒน์. (2557). พฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของผู้สูงอายุชาวมุสลิม กรณีศึกษา อ.องครักษ์ ตำบลองครักษ์ จ.นครนายก. วารสารพยาบาลทหารบก ปีที่ 15 ฉบับที่ 3
(ก.ย. - ธ.ค. 2557), หน้า 353-360.
ศักรินทร์ ชนประชา. (2562). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุมุสลิม กรณีศึกษาชุมชน รูสะมิแล. ปัตตานี : สำนักวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ศรีสุดา ไชยวิจารณ์. (2553). วิถีชีวิตมุสลิมกับการจัดการศึกษาของชุมชน : กรณีศึกษา ศูนย์การศึกษา
อิสลามประจำมัสยิด (ตาดีกา) นัจมุดดีน ตำบลทรายขาว อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี.
วิทยานิพนธ์ การศึกษามหาบัณฑิต สาขาศึกษาศาสตร์เพื่อพัฒนาชุมชน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี.
สุวัฒน์ วัฒนวงศ์. (2538). จิตวิทยาการเรียนรู้ผู้ใหญ่. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์.
สุวิมลรัตน์ รอบรู้เจน. (2560). การพัฒนารูปแบบการดูแลสุขภาพผู้สูงอายุ สำหรับผู้ดูแลผู้สูงอายุ อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี.วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์. ปีที่ 9 ฉบับที่ 3 กันยายน-ธันวาคม 2560, หน้า 57-69.
อาชัญญา รัตนอุบล. (2559). การเรียนรู้ของผู้ใหญ่และผู้สูงอายุในสังคมไทย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์
แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไอดา เหลืองวิไล (2559). การบูรณาการข้อมูลภาครัฐ. สืบค้นจาก https://www.dga.or.th/upload/
download/file_5a09cf3ea0c4342a7acb28fd1487ca6c.pdf.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities.
Educational and Psychological Measurement, 30(3), pp. 607-610.
Wallace, M., Fulmer, T. T.,& Edelman, C. L. (1998). Older Adult. In C. L. Edelman & C. L.
Mandel (Eds). Health promotion throughout the lifespan, pp633-663.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
