รูปแบบการบริหารโรงเรียนเอกชนสามัญศาสนาอิสลามต้นแบบ กรณีศึกษา: โรงเรียนอัตตัรกียะห์อิสลามียะห์
คำสำคัญ:
รูปแบบการบริหารโรงเรียน, การสอนสามัญศาสนา, อิสลามต้นแบบบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้วัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการบริหารโรงเรียนเอกชนสามัญศาสนาอิสลามต้นแบบ กรณีศึกษา: โรงเรียนอัตตัรกียะห์อิสลามียะห์ ดำเนินการ 3 ขั้นตอน ดังนี้ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็น 2) สร้างรูปแบบการบริหารโรงเรียนเอกชนสามัญศาสนาอิสลามต้นแบบ กรณีศึกษา: โรงเรียนอัตตัรกียะห์อิสลามียะห์ 3) ประเมินรูปแบบการบริหารโรงเรียนเอกชนสามัญศาสนาอิสลามต้นแบบ กรณีศึกษา: โรงเรียนอัตตัรกียะห์อิสลามียะห์ ประชากรได้แก่ ผู้บริหาร ครูและคณะกรรมการโรงเรียนอัตตัรกียะห์อิสลามียะห์ จำนวน 280 คน กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 257 ผู้ทรงคุณวุฒิในการสัมมนาอิงผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 7 คน ผู้ทรงคุณวุฒิในการประเมินรูปแบบ จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง และแบบประเมิน วิเคราะห์ข้อมูลจากค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และดัชนีลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็น และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา
ผลการศึกษาพบว่า 1. สภาพปัจจุบัน สภาพพึงประสงค์เกี่ยวกับแนวคิดและหลักการของรูปแบบการบริหารโรงเรียนเอกชนสามัญศาสนาอิสลามต้นแบบ กรณีศึกษา: โรงเรียนอัตตัรกียะห์อิสลามียะห์ ในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง และความต้องการจำเป็นเกี่ยวกับแนวคิดและหลักการของรูปแบบการบริหารโรงเรียนเอกชนสามัญศาสนาอิสลามต้นแบบ กรณีศึกษา: โรงเรียนอัตตัรกียะห์อิสลามียะห์ ในภาพรวมอันดับ 1 คือรูปแบบการบริหารแบบทางการ “รูปแบบการบริหารแบบทางการ สำหรับการบริหารโรงเรียนเอกเอกชนสามัญศาสนาอิสลามต้นแบบ กรณีศึกษา: โรงเรียนอัตตัรกียะห์อิสลามียะห์” ประกอบด้วยหลักการ วัตถุประสงค์ และองค์ประกอบของการบริหารโรงเรียน การประเมินความถูกต้อง และความเป็นไปได้ อยู่ในระดับมาก
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2566). แผนพัฒนาการศึกษาแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงศึกษาธิการ. 2546. พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพฯ : กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). พระราชบัญญัติส่งเสริมการศึกษานอกระบบ และการศึกษาตามอัธยาศัย พ.ศ.2551. กรุงเทพฯ : ผู้แต่ง.
กระทรวงศึกษาธิการ.(2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: ชุมนมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย
กฤชณรงค์ ด้วงลา. (2563). สภาพที่พึงประสงค์ในการพัฒนารูปแบบการบริหารโรงเรียนเทศบาลสู่ความเป็นเลิศ. วิทยานิพนธ์รดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.ข้อมูลพื้นฐานโรงเรียนเอกชน.(ออนไลน์).แหล่งที่มา :http://schoolsearch.opec.go.th/list ofcontet.php2SchStatus=1.
ขวัญจิรา จำปา. (2566). การพัฒนารูปแบบการบริหารโรงเรียนคุณภาพของชุมชน.วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
เฉลิมพล และซัน. (2549). สภาพและปัญหาการเรียนการสอนอิสลามศึกษา ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นในโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม เขตภาคกลาง.วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาอิสลามศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
เซียง เป็ก.(2557). การพัฒนารูปแบบการบริหารโรงเรียนสองระบบสำหรับราชอาณาจักรกัมพูชา. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร.
ฐาปณัฐ อุดมศรี. (2558). รูปแบบการบริหารโรงเรียนเพื่อเสริมสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้ทาง วิชาชีพด้านการวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต , ภาควิชานโยบาย การจัดการและความเป็นผู้นำทางการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ดวงแดน วงเดือน. (2559). การบริหารสถานศึกษาตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 28. นงลักษณ์ วิรัชชัย และสุวิมล ว่องวาณิช. (2542). การสังเคราะห์งานวิจัยทางการศึกษาด้วยการวิเคราะห์อภิมาน และวิเคราะห์เนื้อหา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการ การศึกษาแห่งชาติ.
ดิเรก วรรณเศยรี . (2545). การพัฒนาแบบจําลองแบบสมบูรณ์ในการบริหารโดยใช้โรงเรียน เป็นฐาน สำหรับสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน . วิทยานิพนธ์ ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เดลินิวส์. 2549. การศึกษาชายแดนใต้ 4 ตอน มารู้จักโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม. เข้าถึงได้จาก https://www.gotoknow.org/posts/184889.
ถวัลย์รัฐ วรเทพพุฒิพงษ์. (2540). การกำหนดวิเคราะหน์ โยบายสาธารณะ : ทฤษฎีประยุกต์. กรุงเทพฯ : เสมาธรรม.
นาวาลย์ ปานากาเซ็ง. (2544). คุณภาพการศึกษาของโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.(วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ. ศรีสะเกษ.
นิตยา เทพอรุณรัตน์. (2557). การพัฒนารูปแบบการบริหารโรงเรียนมาตรฐานสากลในประเทศไทย. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิเลาะ แวอุเซ็ง. 2551. ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการสอนของครูในโรงเรียนเอกชนสอน ศาสนาอิสลามในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้. รายงานการวิจัยวิทยาลัยอิสลามศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์วิทยาเขตปัตตานี.
นฤมล เจริญสุข, สุนันทา พิชัยชาญ และสิริลักษณ์ แก้วมณี. (2563). การบริหารสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม. วารสารบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ปีที่ 24 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม-ธันวาคม 2563)
นิเลาะ แวอุเซ็งและ มูนีเราะห์ สาและอาแร. (2561). การบริหารโรงเรียนตามหลักการบริหารจัดการที่ดีในอิสลามของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามในจังหวัดนราธิวาส. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี.
พระมหาประยูร ธีรวโร (ตระการ). (2565). วิสัยทัศน์ของผู้บริหารสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศ. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 3(1), 33-40.
พระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชน. (2554). ราชกิจจานุเบกษา. ฉบับที่ ๒. เล่มที่ 128. ตอนที่ 46 ก
มูนีเราะห์ สาและอาแร. (2561). การบริหารโรงเรียนตามหลักการบริหารจัดการทีดีในอิสลามของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามในจังหวัดนราธิวาส.วิทยานิพนธ์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ .
ยุสรา สุมาลี. (2565). การบริหารตามหลักการบริหารจัดการที่ดีในอิสลามของผู้บริหารโรงเรียนมุสลิมสันติธรรมมูลนิธิ จังหวัดนครศรีธรรมราช. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
รอซีนี อาแว. (2561). รูปแบบการบริหารโรงเรียนเอกสามัญศาสนาอิสลามในภาคใต้ของประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
รุ่ง แกว้แดง. (2550). ประกันคุณภาพการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วัฒนาพานิช.
เรวดี กระโหมวงศ์และคณะ. 2546. การศึกษาสภาพความต้องการและการพัฒนาทางวิชาการ ของโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม:รายงานการวิจัย. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ.
รัตนะ บัวสนธ์. (2563). การวิจัยและพัฒนานวัตกรรมการศึกษา. กรุงเทพฯ : ส านักพิมพ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2553). สถิติประยุกต์สำหรับการวิจัยทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ: สุวิริยสาส์น.
วินิจ สังขรัตน์. 2544. อดีต ปัจจุบัน และอนาคตของโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอสิลาม (ปอเนาะ) 138 ในจังหวัดชายแดนภาคใต้. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหาร การศึกษา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วรกฤต เถื่อนชอง. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ถึงความไม่เท่าเทียมกันทางสังคมและพฤติกรรมต่อต้านสังคมของเยาวชนไทย. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม, 26(1), 1-20.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2555). แนวคิด ทฤษฎี และประเด็นเพื่อการบริหารทางการศึกษา. กรุงเทพฯ : ทิพยวิสุทธิ์.
ศูนย์พัฒนาการศึกษา ภาคศึกษา 2. (2513). หลักสูตรวิชาอิสลามศึกษา สาหรับโรงเรียน ราษฎร์สอนศาสนาอิสลาม. ยะลา : คุรุสัมมนาคาร.
สันวิชแก้วมี, ศักดา สถาพรวจนาและ สมศักดิ์ จัตตุพรพงษ์. (2561). การบริหารสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการส่งเสริมการศึกษาเอกชนในทศวรรษหน้า. วิทยานิพนธ์มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์.
สุภัสสร สายศักดิ์. (2556). การบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วมของโรงเรียนในสังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 2. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย. เชียงราย.
สรษ แก้วคำฟู. (2560). แนวปฏิบัติที่เป็นเลิศในการบริหารโรงเรียนอนุบาลเอกชนยอดนิยม จังหวัดเชียงราย. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย. เชียงราย.
สุวดี อุปปินใจ. (2560). การบริหารงบประมาณ การเงิน และการบริหารทั่วไป. เชียงราย: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
สุวดี อุปปินใจ, ธิดารัตน์ สุขประภาภรณ์ และสุภาพร เตวิยะ. 2563.รูปแบบและกลไกการพัฒนาสมรรถนะครูตำรวจตระเวนชายแดน สังกัดกองกำกับการตำรวจตระเวนชายแดนที่ 32 เขตพื้นที่จังหวัดเชียงรายและจังหวัดพะเยา ในลักษณะเครือข่ายเชิงพื้นที่. ทุนวิจัยจากสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย (การวิจัยเพื่อพัฒนาองค์ความรู้)
สมรัฐ แก้วสังข์. (2557). องค์ประกอบและตัวบ่งชี้การบริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานในเขต พัฒนาพิเศษเฉพาะกิจจังหวัดชายแดนภาคใต้. วิทยานิพนธ์ ปร.ด. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สอาดลักษม์ จงคล้ายกลาง. (2556). การพัฒนารูปแบบการบริหารเพื่อเสริมสร้างพลังอานาจของครูในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน.วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, ภาควิชานโยบาย การจัดการและความเป็นผู้นำทางการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน. (2531). การบริหารโรงเรียนเอกสาร. กรุงเทพฯ:สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน.
สำนักงานคณะกรรมการศึกษาเอกชน. (2541). สภาพปัจจุบันและปัญหาโรงเรียนเอกชนสอน ศาสนาอิสลาม. ม.ป.พ.: ม.ป.ท.
สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ;. (2542). แนวทางการจัดการศึกษาตามพระราชบัญญัติ
การศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. กรุงเทพมหานคร: บริษัทพิมพ์ดี จํากัด.
สํานักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย. (2553). แนวทางการพัฒนา หลักสูตรสถานศึกษา. นนทบุรี : ไทยพับบลิคเอ็ดดูเคชั่น.
เสริมศักดิ์ วิศาลาภรณ์. (2550). รายงานการวิจัยสภาพการจัดการศึกษาในจังหวัดชายแดนภาคใต้. กรุงเทพฯ : วี.ที.ซีคอมมิวนิเคชั่น.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2550). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่ง
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
หลักสูตรอิสลามศึกษา. (2546). สำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดสงขลา.ฉบับปรับปรุง 2555.
อับดุลลอฮฺ ยูซุฟ. (2563). การประเมินผลการบริหารโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอิสลามยะลา ปีที่ 21 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม-ธันวาคม 2563)
อับดุลฮามิด จะปะกียา. (2547). ปัญหาการปฏิบัติงานประกันคุณภาพการศึกษาตามเกณฑ์มาตรฐานการศึกษา ของโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามในจังหวัดปัตตานี. วิทยานิพนธ์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี.
อริฟัน หะยีมะ. (2560). สภาพและปัญหาการจัดการเรียนการสอนอิสลามศึกษาในโรงเรียนของรัฐที่ใช้หลักสูตรอิสลามศึกษา (แบบเข้ม) จังหวัดนราธิวาส.ปัตตานี. วิทยานิพนธ์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
อารง สุทธาศาสน์. (2519). ปัญหาความขัดแย้งในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้. กรุงเทพ: บริษัทพิทักษ์ประชา.
อับดุลสุโก ดินอะ.2548.ยุบปอเนาะ-ดับหรือราดน้ำมันใส่ไฟใต้ (ออนไลน์) สืบค้นจาก http//www.midnightuniv.org/midnight2545/document9535.html:
อิบรอฮีม ณรงค์รักษาเขต.2548.ปอเนาะอัตลักษณ์ชุมชนชายแดนใต้(ออนไลน์)สืบค้นจาก http//www.tjanews.org:ศูนย์ข่าวอิศรา สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่ง ประเทศไทย.
อุทัย บุญประเสริฐ. (2546). การบริหารจัดการสถานศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Black, J.Stewart and Porter Lyman W., 2000. Management Meeting New Challenges. Upper Saddle River N.J. : Prentice Hall.
Bush, T. (2003). Theories of Educational Leadership and Management 3rd Edition. London: SAGE Publications Ltd.
Deming, Edward W. (1989). Out of The Crisis. USA: The Massachusetts Institute of Technology Center for Advanced Engineering Study.
Drucker, F. Peter. (1995). The Practice of Management. New York : Harper & Row Publishers. ________. (1998). Management. Tasks. Responsibilities. Practices.
Fayol, Henri. (1984). General and industrial management. London: Sir Isaac Pitman and Son.
Frederick W.Taylor. (2002). Principles of Scientific Management. Cited by Montgomery.
Gulick, Luther and Urwick, Lyndall. (1937). Paper on the Science of Administration. Clifton: Augustus M. Kelley.
Joyce, B. and Weil, M. (1996). Models of Teaching. (5th ed.). Boston: Allyn and Bacon.
Koontz Harold, and Weihrich Heinz. (1988). Management. (10th ed.). Singapore: McGraw-Hill.
Lunenburg. Fred and C. Ornstein Allan. (1996). Educational Administration : Concepts and Practiccs. 2nd ed. New York : Wadsworth Publishing Company.
Peter F. Drucker. (2005). The effective executive. Australia: Wadsworth.
R. L. Daft. (2015). Organization theory and desig. Cengage learning.
R. L. Handy. (1985). The arch in soil arching. Journal of Geotechnical Engineering, 111(3), 302-318.
Schermerhorn, J., R. (2005). Management. 8th ed. New York: John Wiley & Sons.
Suradech Reemtohsun. 2000. Pondok and the Challenge of Modernity : A Comparative Study of Pondok in Songkhla Province, Southern Thailand. USA : School of Islamic and Social Siences.
Williams, T. (2008). Management Science in Practice. England: John Wiley & Sons.
Yamane, Taro. (1976). Statistics: An introductory analysis (2nd ed.). New York: Harper and Row.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสาร อัล-ฮิกมะฮฺ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
