การพัฒนากระบวนการมีส่วนร่วมเพื่อสร้างกิจกรรมเสริมหลักสูตรเกี่ยวกับทักษะทางวัฒนธรรมสำหรับครูผู้สอนโรงเรียนบ้านบือแนปีแย จังหวัดนราธิวาส

ผู้แต่ง

  • Halim Yaka -
  • ซัมซู สาอุ
  • สุไม บิลไบ

คำสำคัญ:

คำสำคัญ: กระบวนการมีส่วนร่วม กิจกรรมเสริมหลักสูตร ทักษะทางวัฒนธรรม นักเรียน โรงเรียนบ้านบือแนปีแย

บทคัดย่อ

           การวิจัยเชิงปฏิบัติการนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนากระบวนการแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างกิจกรรมเสริมหลักสูตรเกี่ยวกับทักษะทางวัฒนธรรมสำหรับครูโรงเรียนบ้านบือแนปีแย จังหวัดนราธิวาส 2) ศึกษาผลการพัฒนากิจกรรมเสริมหลักสูตรแบบมีส่วนร่วมเพื่อเสริมทักษะทางวัฒนธรรมสำหรับครูโรงเรียนบ้านบือแนปีแย จังหวัดนราธิวาส และ 3) ศึกษากลไกในการขยายผลในสถานศึกษากลุ่มเป้าหมายเป็นครูผู้สอนจากโรงเรียนบ้านบือแนปีแย จังหวัดนราธิวาส จำนวน 9 คน ผู้บริหารโรงเรียนจำนวน 1 คน ตัวแทนผู้ปกครองจำนวน 10 คน โดยเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือกระบวนการแบบมีส่วนร่วม  แบบสัมภาษณ์กลุ่ม แบบประเมินทักษะกระบวนการแบบมีส่วนร่วมสำหรับครู  แบบประเมินกิจกรรมเสริมหลักสูตรด้วยกระบวนการแบบมีส่วนร่วมสำหรับครู ส่วนข้อมูลเชิงปริมาณวิเคราะห์ด้วยค่าสถิติพื้นฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) การพัฒนากระบวนการแบบมีส่วนร่วม ประกอบด้วย 6 ขั้นตอน คือ ร่วมวิเคราะห์ ร่วมออกแบบ ร่วมพัฒนา ร่วมนำไปใช้ ร่วมประเมินผล และร่วมขยายผล 2) ผลการใช้การพัฒนากระบวนการมีส่วนร่วม พบว่า ครูผู้สอนสามารถออกแบบแผนการใช้กิจกรรมเสริมหลักสูตร ครูผู้สอนมีทักษะในกระบวนการมีส่วนร่วมเพื่อสร้างกิจกรรมเสริมหลักสูตรเกี่ยวกับทักษะทางวัฒนธรรมสำหรับครู และ 3) ผลการศึกษากลไกการขยายผล พบกลไกการพัฒนาแบบ HALIM ประกอบด้วย กลไกด้านการรับฟังที่ดี  (Hearing) กลไกด้านการวิเคราะห์ (Analysis) กลไกด้านการเรียนรู้ร่วมกัน (Learning Together) กลไกด้านการนำไปใช้  (Implementation)  และกลไกด้านการบริหารจัดการ  (Management)

เอกสารอ้างอิง

ดนุลดา จามจุรี. (2563). การออกแบบการเรียนรู้สำาหรับผู้เรียน Gen Z. กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ดิเรก หมานมานะและ มูฮำหมัดราพีร์ มะเก็ง. (2565) ทักษะที่จำเป็นและกิจกรรมเสริมทักษะสำหรับเยาวชนมุสลิมระดับอุดมศึกษา ในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้. Journal of Social Sciences and Humanities Research in Asia, 28(2), 83-98.

บังอร เสรีรัตน์. (2565). ครูกับการพัฒนาสมรรถนะผู้เรียน. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 14(1), 1-11.

บัญญัติ ยงย่วน ปนัดดา ธนเศรษฐกร และวสุนันท์ ชุ่มเชื้อ. (2553). รายงานการวิจัยเรื่องการพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษาพหุวัฒนธรรมในโรงเรียนประถมศึกษา. สืบค้นจาก http://research.culture. go.th/ ebook/ct155/files/assets/common/downloads/ publication.pdf.

บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การพัฒนาและการวิจัยเกี่ยวกับหลักสูตร. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาสน์.

ฟาตีหม๊ะ แววันจิต. (2561). บทบาทในการจัดการศึกษาเชิงพหุวัฒนธรรมของโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นเพื่อการอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุขในจังหวัดปัตตานี. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

ยงยุทธ พีรพงศ์พิพัฒน์. (2555). เจรจาประสานความร่วมมือ.กรุงเทพฯ : ดี โฟ คอน ซัลแท็นท์.

รสสุคนธ์ เนาวบุตร และนรินทร์ สังข์รักษา. (2558). แนวทางการจัดการศึกษาเรียนร่วมพหุวัฒนธรรม:กรณีศึกษาชุมชนบ้านป่าละอู อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสาร Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 8 (2), 420-435.

รัตนพร รัตนสุวรรณ นิลรัตน์ นวกิจไพฑูรย์ และสุภาพ เต็มรัตน์. (2564). แนวทางการมีส่วนร่วมของชุมชนในการบริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์, 6(3), 1-16.

วสุธาร พันธุ์อร่าม และ ชรินทร์ มั่งคั่ง. (2566). นวัตกรรมการจัดการศึกษาในโรงเรียนพหุวัฒนธรรม เพื่อส่งเสริมความเป็นพลเมืองของรัฐ. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ , 49(1),137-152.

วิโรจน์ เฉลยสุข. (2564) คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎสกลนคร. วัลนิกา ฉลากบาง. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎสกลนคร.

สายชล สัตยานุรักษ์. (2558). ประวัติศาสตร์รัฐไทยและสังคมไทย. เชียงใหม่ : สํานักพิมพ์มหาวิทยาลัย เชียงใหม่

อธิปัตย์ คลี่สุนทร. (2555). การศึกษาพหุวัฒนธรรม (Multicultural Education). สืบค้นจาก

อภิรัฐ บุญศิริ. (2559). วิถีชีวิตของครอบครัวกับผลกระทบจากเหตุการณ์ ความไม่สงบชายแดนใต้ : กรณีศึกษาเขตพื้นที่พัฒนา พิเศษเฉพาะกิจชายแดนใต้จังหวัดสงขลา ตั้งแต่ พ.ศ.2547-พ.ศ.2557. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 11(1), 237-254.

อรรถพล ประภาสโนบล. (2565 ก). ทำไมครูควรมีมุมมอง พหุวัฒนธรรมศึกษา (Multicultural Education). สืบค้นจากhttps://thepotential.org/knowledge/multicultural-education/

อับดุลสุโก ดินอะ. (2561). ความท้าทายของมุสลิม:พหุวัฒนธรรมระหว่างต่างศาสนิกเเละมุสลิมเอง. สืบค้นจาก https://deepsouthwatch.org/th/node/11800.

อาลี เสือสมิง. (2560). พหุวัฒนธรรมในประวัติศาสตร์โลกมุสลิม. สืบค้นจาก https://alisuasaming.org/mainพหุวัฒนธรรมในประวัติศาสตร์โลกมุสลิม

โอภาส เกาไศยาภรณ์, วสันต์ อติศัพท์ และอนุชิต งามขจรวิวัฒน์. (2560). การออกแบบการเรียนการสอนอีเลิร์นนิ่ง: รายการตรวจสอบ. กรุงเทพฯ: นีโอพ้อยท์.

Amjad, A. (2018). Muslim students’ experiences and perspectives on current teaching practices in Canadian schools. Power and Education, 10(3), 315–332. DOI: 10.1177/1757743818790276

Chen, B., Tabassum, H. & Saeed, M.A. (2019). International Muslim students: challenges and practical suggestions to accommodate their needs on campus. Journal of International Students,9(4), 933-953. Doi: 10.32674/jis.v9i3.753 ojed.org/jis https://www.moe.go.th/-multicultural-education

Nichols Hess, A.K. & Greer, K. (2016). Designing for engagement: Using the ADDIE model to integrate high-impact practices into an online information literacy course. Communications in Information Literacy, 10(2), 264-282.

Omar, N. & Aderi, M. (2015). Islamic education teaching practice based on the cultural diversity of students. Academic Journal of Interdisciplinary Studies, 4(1), 135-141. DOI:10.5901/mjss.2015.v4n1s1p135

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-12-30

รูปแบบการอ้างอิง

Yaka, H., สาอุ ซ. . ., & บิลไบ ส. . (2024). การพัฒนากระบวนการมีส่วนร่วมเพื่อสร้างกิจกรรมเสริมหลักสูตรเกี่ยวกับทักษะทางวัฒนธรรมสำหรับครูผู้สอนโรงเรียนบ้านบือแนปีแย จังหวัดนราธิวาส. วารสาร อัล-ฮิกมะฮฺ, 14(28), 105–120. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/HIKMAH/article/view/273275