การพัฒนากระบวนการมีส่วนร่วมเพื่อสร้างกิจกรรมเสริมหลักสูตรเกี่ยวกับทักษะทางวัฒนธรรมสำหรับครูผู้สอนโรงเรียนบ้านบือแนปีแย จังหวัดนราธิวาส
คำสำคัญ:
คำสำคัญ: กระบวนการมีส่วนร่วม กิจกรรมเสริมหลักสูตร ทักษะทางวัฒนธรรม นักเรียน โรงเรียนบ้านบือแนปีแยบทคัดย่อ
การวิจัยเชิงปฏิบัติการนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนากระบวนการแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างกิจกรรมเสริมหลักสูตรเกี่ยวกับทักษะทางวัฒนธรรมสำหรับครูโรงเรียนบ้านบือแนปีแย จังหวัดนราธิวาส 2) ศึกษาผลการพัฒนากิจกรรมเสริมหลักสูตรแบบมีส่วนร่วมเพื่อเสริมทักษะทางวัฒนธรรมสำหรับครูโรงเรียนบ้านบือแนปีแย จังหวัดนราธิวาส และ 3) ศึกษากลไกในการขยายผลในสถานศึกษากลุ่มเป้าหมายเป็นครูผู้สอนจากโรงเรียนบ้านบือแนปีแย จังหวัดนราธิวาส จำนวน 9 คน ผู้บริหารโรงเรียนจำนวน 1 คน ตัวแทนผู้ปกครองจำนวน 10 คน โดยเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือกระบวนการแบบมีส่วนร่วม แบบสัมภาษณ์กลุ่ม แบบประเมินทักษะกระบวนการแบบมีส่วนร่วมสำหรับครู แบบประเมินกิจกรรมเสริมหลักสูตรด้วยกระบวนการแบบมีส่วนร่วมสำหรับครู ส่วนข้อมูลเชิงปริมาณวิเคราะห์ด้วยค่าสถิติพื้นฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) การพัฒนากระบวนการแบบมีส่วนร่วม ประกอบด้วย 6 ขั้นตอน คือ ร่วมวิเคราะห์ ร่วมออกแบบ ร่วมพัฒนา ร่วมนำไปใช้ ร่วมประเมินผล และร่วมขยายผล 2) ผลการใช้การพัฒนากระบวนการมีส่วนร่วม พบว่า ครูผู้สอนสามารถออกแบบแผนการใช้กิจกรรมเสริมหลักสูตร ครูผู้สอนมีทักษะในกระบวนการมีส่วนร่วมเพื่อสร้างกิจกรรมเสริมหลักสูตรเกี่ยวกับทักษะทางวัฒนธรรมสำหรับครู และ 3) ผลการศึกษากลไกการขยายผล พบกลไกการพัฒนาแบบ HALIM ประกอบด้วย กลไกด้านการรับฟังที่ดี (Hearing) กลไกด้านการวิเคราะห์ (Analysis) กลไกด้านการเรียนรู้ร่วมกัน (Learning Together) กลไกด้านการนำไปใช้ (Implementation) และกลไกด้านการบริหารจัดการ (Management)
เอกสารอ้างอิง
ดนุลดา จามจุรี. (2563). การออกแบบการเรียนรู้สำาหรับผู้เรียน Gen Z. กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ดิเรก หมานมานะและ มูฮำหมัดราพีร์ มะเก็ง. (2565) ทักษะที่จำเป็นและกิจกรรมเสริมทักษะสำหรับเยาวชนมุสลิมระดับอุดมศึกษา ในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้. Journal of Social Sciences and Humanities Research in Asia, 28(2), 83-98.
บังอร เสรีรัตน์. (2565). ครูกับการพัฒนาสมรรถนะผู้เรียน. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 14(1), 1-11.
บัญญัติ ยงย่วน ปนัดดา ธนเศรษฐกร และวสุนันท์ ชุ่มเชื้อ. (2553). รายงานการวิจัยเรื่องการพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษาพหุวัฒนธรรมในโรงเรียนประถมศึกษา. สืบค้นจาก http://research.culture. go.th/ ebook/ct155/files/assets/common/downloads/ publication.pdf.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การพัฒนาและการวิจัยเกี่ยวกับหลักสูตร. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาสน์.
ฟาตีหม๊ะ แววันจิต. (2561). บทบาทในการจัดการศึกษาเชิงพหุวัฒนธรรมของโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นเพื่อการอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุขในจังหวัดปัตตานี. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ยงยุทธ พีรพงศ์พิพัฒน์. (2555). เจรจาประสานความร่วมมือ.กรุงเทพฯ : ดี โฟ คอน ซัลแท็นท์.
รสสุคนธ์ เนาวบุตร และนรินทร์ สังข์รักษา. (2558). แนวทางการจัดการศึกษาเรียนร่วมพหุวัฒนธรรม:กรณีศึกษาชุมชนบ้านป่าละอู อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสาร Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 8 (2), 420-435.
รัตนพร รัตนสุวรรณ นิลรัตน์ นวกิจไพฑูรย์ และสุภาพ เต็มรัตน์. (2564). แนวทางการมีส่วนร่วมของชุมชนในการบริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์, 6(3), 1-16.
วสุธาร พันธุ์อร่าม และ ชรินทร์ มั่งคั่ง. (2566). นวัตกรรมการจัดการศึกษาในโรงเรียนพหุวัฒนธรรม เพื่อส่งเสริมความเป็นพลเมืองของรัฐ. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ , 49(1),137-152.
วิโรจน์ เฉลยสุข. (2564) คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎสกลนคร. วัลนิกา ฉลากบาง. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎสกลนคร.
สายชล สัตยานุรักษ์. (2558). ประวัติศาสตร์รัฐไทยและสังคมไทย. เชียงใหม่ : สํานักพิมพ์มหาวิทยาลัย เชียงใหม่
อธิปัตย์ คลี่สุนทร. (2555). การศึกษาพหุวัฒนธรรม (Multicultural Education). สืบค้นจาก
อภิรัฐ บุญศิริ. (2559). วิถีชีวิตของครอบครัวกับผลกระทบจากเหตุการณ์ ความไม่สงบชายแดนใต้ : กรณีศึกษาเขตพื้นที่พัฒนา พิเศษเฉพาะกิจชายแดนใต้จังหวัดสงขลา ตั้งแต่ พ.ศ.2547-พ.ศ.2557. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 11(1), 237-254.
อรรถพล ประภาสโนบล. (2565 ก). ทำไมครูควรมีมุมมอง พหุวัฒนธรรมศึกษา (Multicultural Education). สืบค้นจากhttps://thepotential.org/knowledge/multicultural-education/
อับดุลสุโก ดินอะ. (2561). ความท้าทายของมุสลิม:พหุวัฒนธรรมระหว่างต่างศาสนิกเเละมุสลิมเอง. สืบค้นจาก https://deepsouthwatch.org/th/node/11800.
อาลี เสือสมิง. (2560). พหุวัฒนธรรมในประวัติศาสตร์โลกมุสลิม. สืบค้นจาก https://alisuasaming.org/mainพหุวัฒนธรรมในประวัติศาสตร์โลกมุสลิม
โอภาส เกาไศยาภรณ์, วสันต์ อติศัพท์ และอนุชิต งามขจรวิวัฒน์. (2560). การออกแบบการเรียนการสอนอีเลิร์นนิ่ง: รายการตรวจสอบ. กรุงเทพฯ: นีโอพ้อยท์.
Amjad, A. (2018). Muslim students’ experiences and perspectives on current teaching practices in Canadian schools. Power and Education, 10(3), 315–332. DOI: 10.1177/1757743818790276
Chen, B., Tabassum, H. & Saeed, M.A. (2019). International Muslim students: challenges and practical suggestions to accommodate their needs on campus. Journal of International Students,9(4), 933-953. Doi: 10.32674/jis.v9i3.753 ojed.org/jis https://www.moe.go.th/-multicultural-education
Nichols Hess, A.K. & Greer, K. (2016). Designing for engagement: Using the ADDIE model to integrate high-impact practices into an online information literacy course. Communications in Information Literacy, 10(2), 264-282.
Omar, N. & Aderi, M. (2015). Islamic education teaching practice based on the cultural diversity of students. Academic Journal of Interdisciplinary Studies, 4(1), 135-141. DOI:10.5901/mjss.2015.v4n1s1p135
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสาร อัล-ฮิกมะฮฺ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.