สภาพและบริบทขององค์กรมัสยิดจังหวัดภูเก็ตที่พัฒนาชุมชนมุสลิมสู่คุณธรรมและจริยธรรม

ผู้แต่ง

  • ศอดรีย์ อิสลาม -
  • แวยูโซะ สิเดะ

คำสำคัญ:

บริบทขององค์กรมัสยิด แนวทางการพัฒนา ชุมชนมุสลิมจังหวัดภูเก็ต

บทคัดย่อ

การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพและบริบทขององค์กรมัสยิดจังหวัดภูเก็ตที่พัฒนาชุมชนมุสลิมสู่คุณธรรมจริยธรรม และศึกษาแนวการพัฒนาชุมชนมุสลิมโดยองค์กรมัสยิดในจังหวัดภูเก็ตการเก็บข้อมูลจากเอกสารที่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาต่าง ๆเป็นส่วนหนึ่งและนำข้อมูลที่ได้มาเบื้องต้นเพื่อสร้างคำถามลงพื้นที่ทำการสัมภาษณ์กลุ่มตัวอย่าง พร้อมกำหนดประเด็นหัวข้อย่อย การวิเคราะห์และนำเสนอผลการวิเคราะห์ในรูปแบบรายงานเชิงพรรณนาวิเคราะห์ตามวัตถุประสงค์ที่กำหนดไว้

ผลการศึกษาพบว่าบริบททางสังคมมุสลิมที่พบในจังหวัดภูเก็ต มีปัจจัยที่ส่งผลต่อภูมิหลังของศาสนาอิสลามและการสร้างชุมชนมุสลิมคุณธรรมในจังหวัดนี้ ดังนี้ 1) ประชากรมุสลิม คือ จังหวัดภูเก็ตมีชุมชนมุสลิมที่มีคนมุสลิมอาศัยอยู่ ซึ่งมีที่มาจากหลากหลายชนชาติและเชื้อชาติ ทั้งนี้เนื่องจากจังหวัดภูเก็ตเป็นเมือง/จังหวัดท่องเที่ยวซึ่งทำให้เกิดการรวมตัวและภูมิใจกับการต้อนรับของคนในพื้นที่ และมีวัฒนธรรมของไทยอันงาม จึงทำให้องค์กรที่ทำงานมีศักยภาพในการพัฒนาชุมชนสู่คุณธรรมมากยิ่งขึ้น 2) สถานที่สำคัญ ทั้งนี้เนื่องจากจังหวัดภูเก็ตเป็นเมืองท่องเที่ยวและสถานที่พักโรงแรมระดับ 5 ดาว และมีมัสยิดเป็นสถานที่สำคัญให้แก่ผู้มาเยือน ในด้านการพัฒนาสังคมสู่คุณธรรม จึงนับว่ามัสยิดเป็นสถานที่สำคัญแห่งหนึ่งให้แก่ผู้มาเยือน  เช่นมัสยิด (Mosques) ที่เป็นสถานที่ทำ ibadah (การละหมาด) และกิจกรรมทางศาสนาอิสลาม 3) บริบทสังคม สภาพสังคมท้องถิ่น, วัฒนธรรม, และความหลากหลายทางวัฒนธรรมที่พบในภูเก็ตมีผลต่อศาสนาอิสลามในท้องถิ่น. 4) การศึกษาและการเข้าใจศาสนา การศึกษาเกี่ยวกับศาสนาอิสลามและการเข้าใจถึงความหลากหลายของศาสนาอิสลามจะมีบทบาทสำคัญในการสร้างความเข้าใจและความสามัญศีลในท้องถิ่น 5) การปรับตัวการปรับตัวของศาสนาอิสลามต่อสภาพท้องถิ่นและการผสมผสานกับวัฒนธรรมท้องถิ่นเป็นสิ่งสำคัญในการสร้างภูมิหลังที่สมดุล

เอกสารอ้างอิง

เอกสารอ้างอิง

จรัส ง๊ะสมัน. (2534). การศึกษานิทานชาวเลจังหวัดสตูล. ปริญญานิพนธ์หลักสูตรปริญญา ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, สงขลา.

เจน จรจัด. (นามแฝง) (2525). “อูรักลาโวยจ ;วิญญาณอิสระแห่งท้องทะเล” อนุสาร อสท. ปีที่ 22 ฉบับที่ 8 (มีนาคม 2525) หน้า 47-53.

ดี.จี.ฮอลล์.(2549). ประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้. (แปลโดยท่านผู้หญิงวรุณยุพาและคณะ) พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร : มูลนิธิโตโยต้าประเทศไทย และมูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2513). สารานุกรมไทยฉบับราชบัณฑิตสถาน เล่ม 10. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ รุ่งธรรม.

สมิธ, เอช. วาริงตัน.(2539). “บันทึกการเดินทางไปยังบางจังหวัดทางภาคตะวันตกเฉียงใต้,”ในรวมเรื่องแปล หนังสือและเอกสารทางประวัติศาสตร์ ชุดที่ 1. (แปลโดย ธนัญญา ทองซ้อนกลีบ) หน้า 139-208กรุงเทพมหานคร : กรมศิลปากร

ประทีป ชุมพล. “ชาวเล ข้อสังเกตบางประการเกี่ยวกับสังคม ชีวิต การศึกษา”. แลใต้, ปีที่ 5 ฉบับที่ 2 (กุมภาพันธ์ - พฤษภาคม 2524)

ประพนธ์ เรืองณรงค์. (2517). “ชาวน้ำเกาะอาดัง”. วิทยาสาร, 25 (เมษายน 2517)หน้า 25-27

พิมพิไล ตั้งเมธากุล. (2529). การผสมกลมกลืนทางวัฒนธรรม. ศึกษาเฉพาะกรณีชุมชนชาวเลเกาะสิเหร่ ตำบลรัษฎา อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต สารนิพนธ์ ศิลปศาสตร์บัณฑิต สาขามานุษยวิทยา คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร

สแตนตัน, แมรี่ บัลค์ลีย์. (2550).สยาม คือบ้านของเรา. (แปลโดย เด็กวัฒฯ รุ่น 100). กรุงเทพมหานคร :คณะบุคคลวัฒนา รุ่น 100

วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแฟซิฟิค 182 ปีที่ 7 ฉบับที่ 1 (มกราคม-เมษายน) 2564

สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดภูเก็ต,สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดภูเก็ต : เดือนธันวาคม2552

เว็ปไซต์

https://th.wikipedia.org/wiki/%

https://news.phuketindex.com/travel/tohsae-171821.html

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-12-30

รูปแบบการอ้างอิง

อิสลาม ศ., & สิเดะ แ. . (2024). สภาพและบริบทขององค์กรมัสยิดจังหวัดภูเก็ตที่พัฒนาชุมชนมุสลิมสู่คุณธรรมและจริยธรรม. วารสาร อัล-ฮิกมะฮฺ, 14(28), 14–25. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/HIKMAH/article/view/274218