การพัฒนาแผนที่ท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์รูปแบบสองภาษาตามแนววิถีปกติใหม่ ของชุมชนลุ่มน้ำชี บ้านดอนบม จังหวัดขอนแก่น
คำสำคัญ:
แผนที่ท่องเที่ยว, รูปแบบสองภาษา, การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสำรวจบริบทชุมชน ประวัติศาสตร์ ความเป็นมา ประเพณีวัฒนธรรม สภาพเศรษฐกิจและสังคม ของชุมชนลุ่มน้ำชี บ้านดอนบม จังหวัดขอนแก่น 2) พัฒนาแผนที่ท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์รูปแบบสองภาษาตามแนววิถีปกติใหม่ของชุมชนลุ่มน้ำชี บ้านดอนบม จังหวัดขอนแก่นและ 3) เพื่อเผยแพร่ข้อมูลท่องเที่ยวผ่านรูปแบบแผนที่ทั่วไปและเว็บไซต์แผนที่ท่องเที่ยว ทั้งภาคภาษาไทยและภาษาอังกฤษเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยววิถีชุมชนในยุคความปกติใหม่ โดยใช้วิธีการศึกษาเอกสารงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง การลงเก็บข้อมูลภาคสนาม การสัมภาษณ์ และการสังเกต
ผลการวิจัยพบว่า 1) ศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของชุมชนลุ่มน้ำชี บ้านดอนบม จังหวัดขอนแก่นอยู่ในระดับสูง มีแหล่งท่องเที่ยวที่หลากหลาย รวมถึงมีทรัพยากรธรรมชาติและแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศที่สวยงาม มีความพร้อมโครงสร้างพื้นฐานด้านสาธารณูปโภค การมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน ผู้นำมีภาวะผู้นำสูง และประชาชนมีความพร้อมในการจัดการท่องเที่ยว 2) การพัฒนาแผนที่ท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์รูปแบบสองภาษาในครั้งนี้ ได้รับการสนับสนุนเป็นอย่างดีจากทั้งผู้นำชุมชนและประชาชนในท้องถิ่น โดยทุกภาคส่วนมีส่วนร่วมในการแสดงความคิดเห็นและนำเสนอแนวทางการพัฒนาแผนที่ท่องเที่ยว และร่วมเรียนรู้แผนที่ท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ร่วมในรูปแบบแผนที่ทั่วไปและเว็บไซต์แผนที่ท่องเที่ยว (แผนที่ดิจิทัล) ทั้งภาคภาษาไทยและภาษาอังกฤษ และ 3) การเผยแพร่ข้อมูลท่องเที่ยวผ่านรูปแบบแผนที่ทั่วไปและเว็บไซต์แผนที่ท่องเที่ยว ทั้งภาคภาษาไทยและภาษาอังกฤษเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยววิถีชุมชนในยุคความปกติใหม่ พบว่า ได้รับความสนใจจากประชาชนในหมู่บ้านดอนบมเป็นอย่างมาก รวมถึงประชาชนต่างถิ่นและนักท่องเที่ยว ซึ่งสะท้อนได้จากยอดผู้เข้าชมเวปไซต์ปัจจุบันอยู่ที่ 1,950 ครั้ง
เอกสารอ้างอิง
กชธมน วงศ์คำ, ชาตรี ไกรพีรพรรณ และเวธกา มณีเนตร. (2563). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิง สร้างสรรค์อย่างยั่งยืนบ้านดอนบม ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. รายงานการวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
กรมการท่องเที่ยว. (2560). คู่มือการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: กองพัฒนา แหล่งท่องเที่ยว.
กฤษฎา อุ่นลาวรรณ. (2567). บ้านดอนบม. เข้าถึงได้จาก https://wikicommunity.sac.or.th/
community/1292
จุฬาลักษณ์ วารินสิทธิกุล, พชร วารินสิทธิกุล และปริญญา ทุมมาลา. (2565). การจัดทำแผนที่ท่องเที่ยวทาง วัฒนธรรมลุ่มน้ำชีและลำเซบายอย่างมีส่วนร่วมของชุมชน เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยววิถีชุมชน จังหวัดอุบลราชธานีในยุค New Normal. เอกสารสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี ครั้งที่ 10 วันที่ 11-13
มกราคม 2565 ณ หอประชุมไพรพะยอม มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
ณกฤช รัตนวงศา, สุวรรณรัตน์ พุทธอุปถัมภ์ และเพียงฤทัย หนูสวัสดิ์. (2562). แผนที่ท่องเที่ยวแบบความจริง เสมือน กรณีศึกษา อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารสาระคาม, 11(1), 33-44.
พิชญา ชนประชา, พิม ซามาร่า ญารา, ธีราธร ลำเนาครุฑ, วธนัญญ์ ศรีนิล และนันทพร ดำรงพงศ์. (2566).
กลยุทธ์ในการเพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์อาหารด้วยทุนทางวัฒนธรรมโดยร้านขายของฝากในจังหวัด ภูเก็ต. Al-HIKMAH Journal, 13(25), 1-21.
มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย. (2566). แผนยุทธศาสตร์. เลย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
วิมล รสสุกา. (2565). เครื่องมือทางภูมิศาสตร์. เข้าถึงได้จาก https://www.trueplookpanya.com/
learning/detail/13334
อาลี หะแวกะจิ และวรรณชนก จันทชุม. (2556). ศึกษาแนวทางการบริหารจัดการทรัพยากรชายฝั่งของ ตำบลบางเก่าอำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี. Al-HIKMAH Journal, 3(6), 37-45.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 วารสาร อัล-ฮิกมะฮฺ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.