ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงบูรณาการกับคุณภาพของสถานศึกษาโรงเรียนเอกชนเครือข่ายคุณภาพอัสสลาม จังหวัดสตูล

Muhammad Akem; สุไรยา หนิเร่

ผู้แต่ง

Muhammad Akem Fatoni University
สุไรยา หนิเร่ มหาวิทยาลัยฟาฏอนี

คำสำคัญ:

ภาวะผู้นำเชิงบูรณาการ, คุณภาพของสถานศึกษา, โรงเรียนเอกชนเครือข่ายคุณภาพอัสสลาม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) ศึกษาระดับภาวะผู้นำเชิงบูรณาการ 2) เพื่อศึกษาระดับคุณภาพ 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงบูรณาการของผู้บริหารและครูกับคุณภาพของสถานศึกษา และ 4) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงบูรณาการของผู้บริหารและครูที่ส่งผลต่อคุณภาพของสถานศึกษาโรงเรียนเอกชนเครือข่ายคุณภาพอัสสลามจังหวัดสตูล กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ ครูและผู้บริหารโรงเรียนคุณภาพอัสสลามจังหวัดสตูล จำนวน 115 คน คำนวณโดยใช้โปรแกรม G*Power และกลุ่มเป้าหมายเพื่อการสนทนากลุ่ม (Focus Group) จำนวน 16 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นมาตราส่วนการประมาณค่าระดับ 5 ระดับด้วยกัน โดยแบ่งออกเป็น 2 ตอน คือ 1) แบบสอบถาม (Questionnaire) เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นําเชิงบูรณาการและคุณภาพโรงเรียน 2) แบบสนทนากลุ่ม (Focus Group) การวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสหสัมพันธ์ SWOT Analysis และ TOWS Matrixผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับภาวะผู้นำเชิงบูรณาการและคุณภาพสถานศึกษาผู้บริหารและครูในโรงเรียนเอกชนเครือข่ายคุณภาพอัสสลามจังหวัดสตูลมีภาวะผู้นำเชิงบูรณาการในระดับมาก โดยเฉพาะด้านการทำงานเป็นทีมและความคิดสร้างสรรค์ 2) คุณภาพสถานศึกษาก็อยู่ในระดับมากเช่นกัน (เฉลี่ย 4.17) โดยเน้นการจัดการเรียนรู้ที่ผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง 3) ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำกับคุณภาพสถานศึกษา พบความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ระหว่างภาวะผู้นำเชิงบูรณาการกับคุณภาพของสถานศึกษา (r = .909) โดยเฉพาะความคิดสร้างสรรค์มีความสัมพันธ์สูงกับคุณภาพผู้เรียน (r = .750) 4) กลยุทธ์การพัฒนาโรงเรียน โรงเรียนใช้ 4 กลยุทธ์หลักในการเสริมสร้างความเข้มแข็ง ได้แก่ กลยุทธ์เชิงรุก (เช่น การพัฒนาโมเดลภาวะผู้นำ), เชิงรับ (เช่น การจัดทำระบบติดตามผล), กลยุทธ์พัฒนา (เช่น การใช้ความร่วมมือเพื่อยกระดับทักษะครู), และกลยุทธ์ป้องกัน (เช่น การสร้างฐานข้อมูลและเวทีสื่อสาร) แนวทางเสริมศักยภาพและความยั่งยืนการบูรณาการภาวะผู้นำ ความร่วมมือ และการพัฒนาครูอย่างเป็นระบบ ช่วยให้โรงเรียนมีความสามารถในการปรับตัวต่อบริบทที่เปลี่ยนแปลง และพัฒนาสู่ความยั่งยืนทางการศึกษาในระยะยาว

เอกสารอ้างอิง

Fromm, E., & Demartino, R. (1963). Zen Buddhism and psychoanalysis. New York: Grove Press.

Guilford, J. P. (1967). The nature of human intelligence. New York: McGraw-Hill.

Hackman, J. R. (2002). Leading teams: Setting the stage for great performances. Boston: Harvard Business School Press.

Hatala, R. J., & Hatala, L. M. (2005). Integrative leadership. Altona, MB: Friesens Corporation.

Moos, R. H., & Huder, M. (2007). School leadership, school effectiveness and school improvement: Democratic and integrative leadership.

Muhamad Don, M. A. (2019). Aplikasi model teori al-wilayah: Cadangan penyelesaian konflik perundangan wakaf di Malaysia. Journal of Fatwa Management and Research, 15–30.

Puthwimon Kacharat. (2021). อิทธิพลภาวะผู้นำแบบผู้ให้บริการของผู้จัดการสาขาที่มีต่อวัฒนธรรมองค์การแบบสร้างสรรค์กับประสิทธิผลของธนาคารฯ. Local Administration Journal, 14(4), 397–414.

Retnaningdiah, D., Muzakir, M. F. A., Rahayu, N. E. E., Sangaji, R. C., Triono, T. A., & Hidayat, A. (2023). A literature review: Future prophetic leadership. Management Analysis Journal, 12(1), 42–50.

Robbins, S. P. (2005). Organizational behavior (9th ed.). Upper Saddle River, NJ: Pearson Education. [แปลโดย รังสรรค์ ประเสริฐศรี (2548), กรุงเทพฯ: เพียร์สัน เอ็ดดูเคชั่นอินโดไชน่า.]

Torrance, E. P. (1962). Guiding creative talent. NJ: Prentice-Hall.

Trinova, Z., Iskandar, A., Fathurrochman, I., Damayanto, A., & Fatmawati, E. (2022). Islamic boarding school education leadership in supporting face-to-face learning during the pandemic period in Indonesia. Jurnal Iqra': Kajian Ilmu Pendidikan, 7(1), 14–31.

Wacharee Amornrojworawut. (2563). รูปแบบการจัดการศึกษาบูรณาการที่เน้นกระบวนการโค้ชและการเสริมสร้าง Growth Mindset. วารสารวิจัยและพัฒนาหลักสูตร วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี ขอนแก่น.

Yukl, G. (2010). Leadership in organizations (7th ed.). New Jersey: Pearson.