วัฒนธรรมองค์กรเชิงสร้างสรรค์ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการปรับปรุงงานอย่างต่อเนื่อง ของบุคลากรสถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น
คำสำคัญ:
วัฒนธรรมองค์กรเชิงสร้างสรรค์, พฤติกรรมการปรับปรุงงานอย่างต่อเนื่อง, ไคเซ็นบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับวัฒนธรรมองค์กรเชิงสร้างสรรค์และพฤติกรรมการปรับปรุงงานอย่างต่อเนื่อง (Kaizen) ของบุคลากรสถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น (2) ศึกษาอิทธิพลของวัฒนธรรมองค์กรเชิงสร้างสรรค์ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการปรับปรุงงานอย่างต่อเนื่อง (Kaizen) ของบุคลากรสถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น และ (3) ศึกษาแนวทางวัฒนธรรมองค์กรเชิงสร้างสรรค์ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการปรับปรุงงานอย่างต่อเนื่อง (Kaizen) ของบุคลากรสถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed Methods) โดยเก็บรวบรวมข้อมูลแบบสอบถามจากบุคลากรสถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น จํานวน 159 คน และจากการสัมภาษณ์เชิงลึกของผู้บริหารผู้เชี่ยวชาญ จํานวน 7 คน ผลการศึกษาพบว่า บุคลากรให้ความสำคัญต่อวัฒนธรรมองค์กรเชิงสร้างสรรค์โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (=4.41, S.D.=0.55) ด้านมิติมุ่งไมตรีสัมพันธ์ (
=4.31, S.D.=0.63) และด้านมิติมุ่งบุคคลและการสนับสนุน (
=4.27, S.D.=0.68) และระดับพฤติกรรมการปรับปรุงงานอย่างต่อเนื่อง (Kaizen) พบว่า บุคลากรของสถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น มีพฤติกรรมการปรับปรุงงานอย่างต่อเนื่อง (Kaizen) โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (
=4.35, S.D.=0.53) โดยมีพฤติกรรมด้านการเปลี่ยน (
=4.47, S.D.=0.51) รองลงมาคือ ด้านการลด (
=4.35, S.D.=0.60) และด้านการเลิก (
=4.19, S.D.=0.67) สําหรับแนวทางวัฒนธรรมองค์กรเชิงสร้างสรรค์ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการปรับปรุงงานอย่างต่อเนื่อง (Kaizen) ของบุคลากรสถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น พบว่าปัจจัยวัฒนธรรมองค์กรเชิงสร้างสรรค์ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการปรับปรุงงานอย่างต่อเนื่อง (Kaizen) คือ ด้านมิติมุ่งความสำเร็จ ด้านมิติมุ่งแห่งตน และด้านมิติมุ่งไมตรีสัมพันธ์ ส่งผลในทางบวกต่อพฤติกรรมการปรับปรุงงานอย่างต่อเนื่อง (Kaizen) ในขณะที่ ด้านมิติมุ่งบุคคลและการสนับสนุน มีผลการวิเคราะห์และการส่งผลต่อพฤติกรรมการปรับปรุงงานอย่างต่อเนื่อง (Kaizen) ในทางลบ ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงข้อจำกัดของการมุ่งเน้นรายบุคคล อาจจะต้องมีการปรับปรุงวิธีการโดยให้พฤติกรรมการปรับปรุงงานอย่างต่อเนื่องเป็นหนึ่งในตัวชี้วัดสำหรับการประเมินผลการปฏิบัติงานของบุคลากร
เอกสารอ้างอิง
จุฑามาศ ทันธิกุล. (2564). แนวทางการพัฒนาทุนมนุษย์ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมเชิงนวัตกรรมของบุคลากรสายสนับสนุน สถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
ซารีน่า ไวยสุภี. (2554). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการมีส่วนร่วมกิจกรรมไคเซ็น(Kaizen) ของพนักงาน:กรณีศึกษา บริษัท โซนี่เทคโนโลยี (ประเทศไทย) จำกัด. การค้นคว้าอิสระ. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ณัฐนรี ศิริรัตน์. (2565). คุณภาพชีวิตและวัฒนธรรมองค์กรลักษณะสร้างสรรค์ที่มีความสัมพันธ์ต่อประสิทธิภาพและความสุขในการทำงานของบุคลากรในสังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย (ส่วนกลาง) สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. สารนิพนธ์. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
นิพนธ์ บัวแก้ว. (2547). ระบบการผลิตแบบลีน. กรุงเทพฯ: สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น).
บุญช่วย ศิริเกษ. (2560). การศึกษาวัฒนธรรมองค์การแบบสร้างสรรค์กับการเป็นองค์กร แห่งการเรียนรู้ในมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขต ศรีล้านช้าง. วารสารสมาคมนักวิจัย, 22(2), 65–80.
มาซากิ อิไม, อัมพิกา ไกรฤทธิ์. (2534). ไคเซ็น กุญแจสู่ความสำเร็จแบบญี่ปุ่น (ปี 2534). ซีเอ็ดยูเคชั่น.
มุกดา คำอานา. (2557). ความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมองค์การเชิงสร้างสรรค์กับการพัฒนาตนเองของครูในทัศนะของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
วิทยา พยัคฆันตร (2564). การรับรู้วัฒนธรรมองค์การต่อผลการปฏิบัติงานขององค์การ. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 12(1), 143-160.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. พิมพ์ครั้งที่ 1.กรุงเทพฯ: บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สุรัชดา สกุลสุทธิโรจน์. (2563). การลดขั้นตอนกระบวนการทำงานของแผนกสนับสนุนฝ่ายขายโดยใช้แนวคิดไคเซ็น. งานนิพนธ์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.
อดิศักดิ์ ธีรานุพัฒนา. (2560). คู่มือกิจกรรม Kaizen สำหรับคณาจารย์และบุคลากร คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อรวรรณ เกียรติกุลพงศ์. (2557). ความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมองค์กรอย่างสร้างสรรค์ ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงและการจัดการความรู้ในโรงพยาบาลชุมชน จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
เอกชัย อิสสรา. (2566). อิทธิพลของไคเซ็นความปลอดภัยและการตระหนักความปลอดภัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมความปลอดภัยในการทำงานของโรงงานอุตสาหกรรมอลูมิเนียมแห่งหนึ่ง. สารนิพนธ์. สถาบันเทคโนโลยี ไทย – ญี่ปุ่น.
Ceausu, I. (2017). The Organizational Culture as a Support of Innovation Processes. International Journal of Advanced Engineering and Management Research, 2(6), 2392–2403.
Cooke, R. A., and Lafferty, J. C. (1989). Organizational Culture Inventory: Leader’s guide (2nd ed.). Plymouth, MI: Human Synergistics.
Imai, M. (1986). Kaizen: The key to Japan’s competitive success. NY: McGraw-Hill Education.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 ภาควิชาการบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Copyright@HRD Journal, Burapha University
