แนวทางการตลาดออนไลน์เครื่องสำอางแบรนด์ แฮปปี้ ซันเดย์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสานวิธีการ นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์สิ่งแวดล้อมทางการจัดการ การหาองค์ประกอบการตลาด นิยามและให้ความหมายองค์ประกอบธุรกิจเครื่องสําอาง และกําหนดแนวทางการตลาดของธุรกิจเครื่องสําอางแบรนด์ แฮปปี้ ซันเดย์
ผู้ศึกษาใช้การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสํารวจในการลดจํานวนองค์ประกอบการตลาดธุรกิจเครื่องสําอาง จาก 33 องค์ประกอบ เหลือ 8 องค์ประกอบ นิยามชื่อและให้ความหมายองค์ประกอบได้แก่ (1) ร้านค้า เครื่องสําอางออนไลน์ร่วมสมัย ใช้ภาษาอังกฤษว่า “Contemporary online cosmetic store” หรือใช้ตัวย่อ ว่า “C” (2) ร้านค้าเครื่องสําอางออนไลน์ที่มีกระบวนการตอบสนองสิ่งที่เหมาะสมที่สุดสําหรับลูกค้า ใช้ ภาษาอังกฤษว่า “Optimization online cosmetic store” หรือใช้ตัวย่อ “O” (3) ร้านค้าเครื่องสําอาง ออนไลน์ที่สร้างความพึงพอใจให้กับลูกค้า ใช้ภาษาอังกฤษว่า “Satisfied online cosmetic store” หรือใช้ ตัวย่อว่า “S” (4) ร้านค้าเครื่องสําอางออนไลน์สร้างความประทับใจให้กับลูกค้า ใช้ภาษาอังกฤษว่า “Memorable online cosmetic store” หรือใช้ตัวย่อว่า “M” (5) ร้านค้าเครื่องสําอางออนไลน์ที่สร้าง ความสุนทรี ใช้ภาษาอังกฤษว่า “Emotional online cosmetic store” หรือใช้ตัวย่อว่า “E” (6) ร้านขาย เครื่องสําอางออนไลน์ที่จับต้องได้ ใช้ภาษาอังกฤษว่า “Tangible online cosmetic store” หรือใช้ตัวย่อว่า “T” (7) ร้านขายเครื่องสําอางออนไลน์ที่เหนือความคาดหมาย ใช้ภาษาอังกฤษว่า “Incredible online cosmetic store” หรือใช้ตัวย่อว่า “1” (8) ร้านค้าเครื่องสําอางออนไลน์ที่มีความสามารถในการแข่งขัน ใช้ ภาษาอังกฤษว่า “Competitive online cosmetic store” หรือใช้ตัวย่อว่า “C” โดยองค์ประกอบรวมทั้งหมดสามารถอธิบายการตลาดออนไลน์เครื่องสําอาง ได้ร้อยละ 76.099
และในส่วนของการนําเสนอแนวทางการตลาดของธุรกิจเครื่องสําอางใช้วิธีการระดมสมองกับทีม ผู้ประกอบการและพนักงาน แบรนด์ แฮปปี้ ซันเดย์ โดยนําองค์ประกอบที่ได้กําหนดเป็นแนวทาง “COSMETIC” ให้นิยามว่า “ร้านค้าเครื่องสําอางออนไลน์ที่สร้างความประทับใจให้กับลูกค้าจนเหนือความ คาดหมาย” สําหรับใช้เป็นแนวทางการตลาดของธุรกิจเครื่องสําอางแบรนด์ แฮปปี้ ซันเดย์ ซึ่งตรงกับความต้องการของผู้บริโภคกลุ่มเป้าหมาย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2552). สถิติสำหรับงานวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: ภาควิชาสถิติการจัดการตลาด มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
เกศมณี เลิศกิจจา. (2560). แนะนำเคล็ดลับพาเครื่องสำอางไทยบุกตลาดโลก. สืบค้นเมื่อ 20 พฤษภาคม 2566 จาก https://sme.krungthai.com.
โกศล ตรัยชิรอาภรณ์. (2558). แผนธุรกิจโรงงานถุงพลาสติก เอส.ที.โปรดักส์. การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ไกรชิต สุตะเมือง, เรวดี อันนันนับ และเฉลิมพร เย็นเยือก. (2552). ระเบียบวิธีวิจัยทางธุรกิจ. กรุงเทพฯ: เพียร์สัน เอ็ดดูเคชั่น อินโดไชน่า.
จุฑามาศ สุขเณศกุล. (2548). การศึกษาตลาดและการจัดการกลยุทธ์เพื่อเพิ่มยอดขายของผลิตภัณฑ์นมเปรี้ยว ของบริษัท แอ็ดว้านซ์มิลค์โปรดักซ์ จำกัด. การค้นคว้าอิสระ บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
จุฑารัตน์ นิ่มนวล. (2557). การตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์นมพร้อมดื่มจากปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดของผู้บริโภคในเขตเทศบาล จังหวัดสมุทรสงคราม. สาขาการตลาด คณะบริหารธุรกิจ บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.
ณัฐพัชญ์ วงษ์เหรียญทอง. (2557). Content Marketing เล่ําให้คลิกพลิกแบรนด์ให้ดัง.กรุงเทพฯ: เนชั่น อินเตอร์เนชั่นแนล เอ็ดดูเทนเมนท์.
ถิรวรรณ สกุลวงศ์สิริโชค และณัฐสพันธ์ เผ่าพันธุ์. (2563). การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน การตลาดเชิงประสบการณ์กับการสนับสนุนแบรนด์ของอุตสาหกรรมเครื่องสําอางในประเทศไทย. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 7(3), 126-141.
ธิดาภรณ์ ศรีฟ้า. (2562). การรับรู้การสื่อสารการตลาดของผู้บริโภคต่อภาพลักษณ์ผลิตภัณฑ์ขององค์การส่งเสริมกิจการโคนมแห่งประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต คณะบริหารธุรกิจ. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ.
นัคภัค คนฑา. (2549). ทัศนคติและพฤติกรรมการซื้อครีมบำรุงผิวหน้าของผู้หญิงวัยทำงาน ในเขตกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, บธ.ม. (การตลาด). มหาวิทยาลัยศรีนครินวิโรฒ.
นิรุจ จันทร์แสง. (2559). การศึกษากลยุทธ์แรนด์พันธมิตรของแบรนด์ Huawei และ Leica ที่มีผล ต่อ co-brand product กรณีศึกษา: Huawei P9. การค้นคว้าอิสระปริญญา มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพค์รั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ประเทือง รอดเพ็งสังคหะ. (2533). พิษจากเครื่องสำอาง. กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข.
ประภา กุลเกียรติประวัติ และกตัญญู หิรัญญสมบูรณ์. (2562). ระดับความคิดเห็นในคุณภาพของเครื่องสำอาง แบรนด์ไทยของผู้ใช้เครื่องสำอางในเขตภาคกลางของประเทศไทย. วารสารการบริหารและการจัดการ, 9(1), 81-93.
วรางคณา อดิศรประเสริฐ. (2557). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการตลาดสําหรับผู้ประกอบการสตรีในชุมชน: กรณีศึกษาวิสาหกิจขนาดย่อมผลิตภัณฑ์กระดาษสา. วารสารสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 17(1), 184-199.
วราภรณ์ หัตถกี. (2554). การศึกษาทัศนคติของกลุ่มผู้สนใจรถยนต์ไฟฟ้าไฮบริด. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศศิฉาย พิมพรรค์. (2565). กลยุทธ์ความเป็นผู้นำทางการตลาดและผลกำไรขององค์กรธุรกิจเครื่องสำอางใน ประเทศไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธนบุรี, 16(2), 1-12.
ศศิมา สุขสว่าง. (2562). การระดมความคิด (Brainstorm) เทคนิคความคิดสร้างสรรค์และพัฒนานวัตกรรม. สืบค้นเมื่อ 19 มีนาคม 2566, จาก https://www.sasimasuk.com/15842 591/brainstorm-เทคนิคพัฒนาความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรม.
ศิริกุล เลากัยกุล. (2550). สร้างแบรนด์อย่างพอเพียง. กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์ผู้จัดการรายสัปดาห์.
สุวิมล ติรกานันท์. (2551). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์: แนวทางสู่การปฏิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เสรี วงษ์มณฑา. (2542). พฤติกรรมผู้บริโภค. กรุงเทพฯ: บริษัทธีระฟิล์ม และไซแท็กซ์ จำกัด.
อนิรุทธ์ ผ่องแผ้ว. (2553) ปัจจัยที่มีความเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมการซื้อสินค้าเฮ้าส์แบรนด์ ในร้าน สะดวกซื้อของผู้บริโภคในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล: กรณีศึกษา เทสโก้ โลตัสเอกซ์เพรส. รายงานวิจัยคณะบริหารธุรกิจ. มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
อรรถไกร พันธุ์ภักดี. (2559). การเปรียบเทียบผลการใช้สถิติวิเคราะห์ข้อมูล เพื่อตรวจสอบความตรงเชิงโครงสร้างของแบบวัดทุนทางสังคม ระหว่างการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสํารวจกับการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน, วารสารบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร, 11(2), 46-61.
อรวี พรหมวัง. (2564). การศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจซื้อเครื่องสำอางในภาวะวิกฤต
การระบาดโควิด-19 ของผู้หญิงที่ทำงานในกรุงเทพมหานคร. สารนิพนธ์ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต วิทยาลัยการจัดการ. มหาวิทยาลัยมหิดล.
Comrey, A. L. & Lee, H. B (1992). A First Course in Factor Analysis. (2nd. ed.). New Jersey: Lawrence Erlbaum Associates.
