การพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือในสังคมพหุวัฒนธรรมของผู้นำรุ่นใหม่สู่ชุมชนแห่งการเรียนรู้ที่ยั่งยืน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 2 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาทบทวนพื้นฐานความรู้เกี่ยวกับแนวคิด ทฤษฎี งานวิจัยและรูปแบบของเครือข่ายความร่วมมือในสังคมพหุวัฒนธรรมของผู้นำรุ่นใหม่สู่ชุมชนแห่งการเรียนรู้ที่ยั่งยืน2) เพื่อเสนอรูปแบบการพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือในสังคมพหุวัฒนธรรมของผู้นำรุ่นใหม่สู่ชุมชนแห่งการเรียนรู้ที่ยั่งยืน จากการทบทวนวรรณกรรมต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง เพื่อนำมาสรุปเป็นองค์ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับรูปแบบการพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือในสังคมพหุวัฒนธรรมของผู้นำรุ่นใหม่สู่ชุมชนแห่งการเรียนรู้ที่ยั่งยืน พบว่า 1) ผู้นำรุ่นใหม่ ประกอบด้วย 1.1) คุณลักษณะหลักและคุณลักษณะเสริม 1.2) มีความเป็นผู้นำและเป็นนวัตกรท้องถิ่น 1.3) สามารถเป็นได้ทั้งผู้นำที่เป็นทางการและแบบไม่เป็นทางการ 1.4) มีการพัฒนาการบริหารงานอย่างต่อเนื่อง และ 1.5) มีการพัฒนาทรัพยกรมนุษย์ 2) ชุมชนแห่งการเรียนรู้ที่ยั่งยืนประกอบด้วย 2.1) การสร้างความเข้มแข็งของชุมชน 2.2) การฝึกฝนนวัตกรท้องถิ่น 3) ส่งเสริมกระบวนการเรียนรู้สังคมพหุวัฒนธรรม 4) สื่อสารอย่างต่อเนื่อง และ 5) การพัฒนาการมีส่วนร่วมทุกช่วงวัย
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2543). การจัดการเครือข่าย: กลยุทธ์สำคัญสู่ความสำเร็จของการปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพฯ : ซัคเซส.
จิราณีย์ พันมูล และประพันธ์ โพธิ์พูลพรหม. (2563). กิจกรรมพหุวัฒนธรรมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเกาะเกร็ด จังหวัดนนทบุรี,วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่ (ABC JOURNAL), 12(4), 307-318.
จันทนา แสนสุข. (2557). ปัจจัยที่เป็นเหตุและผลของความสามารถภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ของสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย. วารสารสมาคมนักวิจัย, 19(1), 34-46.
ชานนท์ โกมลมาลย์. (2561). นวัตกรรมทางสังคมเพื่อขับเคลื่อนสุขภาวะโกยการมีส่วนร่วมของเด็กและเยาวชน,วารสารสังคมสงเคราะห์(Journal of Social Work),26(1), 120-145.
ชนธัญ แสงพุ่ม, ดุษฏี โยเหลา, สุภาวดี มิตรสมหวัง และ วรรณวดี เนียมสกุล. (2556).การพัฒนาชุมชนท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน: การศึกษาเพื่อสร้างทฤษฎีจากข้อมูลกรณีชุมชนท่องเที่ยวตามแนวทางปรัฐชาเศรษฐกิจพอเพียง, วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยทักษิณ, 7(2), 175-193.
นฤนันท์ สุริยมณี และคณะ. (2548). Best Practices เครือข่ายเข้มแข็งปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการพัฒนาสังคม. นครปฐม: คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
นฤมล นิราทร. (2543). การสร้างเครือข่ายการทำงาน: ข้อควรพิจารณาบางประการ, กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พิพัฒน์ไทรฟัก. (2560). ความสามารถของฝ่ายพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ที่จำเป็นต้องมี; Essential Ability of Human Resource Development Department. วารสารวิชาการ, [S.l.], 3(1), 214-221.
พรทิพย์ ชนะค้า. (2547). กลยุทธ์การสื่อสารเรื่องภูมิปัญญาท้องถิ่นของปราชญ์ชาวบ้านจังหวัดบุรีรัมย์(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต) สาขาวิชานิเทศศาสตรพัฒนาการ ภาควิชาการประชาสัมพันธ์ คณะนิเทศศาสตร์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พสุธิดา ตันตราจิณ และธีระวัฒน์ จันทึก. (2559). การพัฒนาภาวะผู้นำของบุคลากรรุ่นใหม่เพื่อมุ่งสู่องค์การแห่งการเรียนรู้, Veridian E-Journal, Silpakorn University, 9(1), 932-948.
วรินทร ตำสำสู. (2557). บทบาทผู้บริหารสตรีในการพัฒนาท้องถิ่น กรณีศึกษาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดร้อนเอ็ด. การประชุมวิชาการระดับชาติด้านการบริหารกิจการสาธารณะ ครั้งที่ 2 ประจำปี 2557 (หน้า 480-490) ขอนแก่น วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
วารุณี ภูริสินสิทธิ์. (2556). ครอบครัวในความหมายใหม่: การค้นหาชีวิตแบบใหม่, กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ลักษิกา เงาะเศษ และ จักรพันธ์ ขัดชุ่มแสง. (2562). การสร้างชุมชนข้ามถิ่นและเครือข่ายทางสังคมของมุสลิมในจังหวัดหนองคาย, มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์, 26(3), 95-121.
ภานนท์ คุ้มสุภา. (2562). นวัตกรท้องถิ่นรุ่นใหม่กับการแพร่กระจายนวัตกรรมสู่ชุมชน. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์,13(2), 258-299.
สมศักดิ์ ศรีสันติสุข. (2525). สังคมไทย: แนวทางวิจัยและการพัฒนา, กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์.
อภิษฎาข์, ศรีเครือดง; จิดาภา, เร่งมีศรีสุข และพระครูสังฆรักษ์จักรกฤษณ์, ภูริปญฺโญ. (2558). การพัฒนาเครือข่ายการบริหารงานของเทศบาลนครนนทบุรี, รายงานการวิจัย คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, สืบค้นเมื่อ 18 พฤศจิกายน 2563, จาก http://www.thai-explore.net/file_upload/submitter/file_doc/4043e37ea87feee8a33dcf6e 936e11fe.pdf
อานันท์ กาญจนพันธุ์. (2551). รายงานการวิจัย พหุวัฒนธรรมในบริบทของการเปลี่ยนผ่านทางสังคมและวัฒนธรรม. เชียงใหม่: ศูนย์ภูมิภาคทางสังคมศาสตร์และการพัฒนาอย่างยั่งยืน คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อุทัย ปริญญาสุทธินันท์. (2560). มุมมองภาวะผู้นำ: กรณีศึกษาของชุมชนทุ่งตำเสา,วารสารการจัดการสมัยใหม่, 15(2), 37-44.
Bateh, D. (2019). Leadership from Millennials to Generation Z Transformed. Journal of Advanced Management Science, 7(1), 11-14.
Bice, S., Neely, K., & Einfeld, C. (2019). Next generation engagement: Setting a research agenda for community engagement in Australia's infrastructure sector. Australian Journal of Public Administration, 78(2), 290-310.
Boissevain, J. (1974). Friends of friends: Networks, manipulators and coalitions. St. Martin's Press.
Ceran, O., & Bahadır, H. (2019). Online Communities of Practice: Sustainable Leadership Model. Journal of Learning and Teaching in Digital Age, 4(1), 25-33.
Den Hartog, D. N., House, R. J., Hanges, P. J., Ruiz-Quintanilla, S. A., Dorfman, P. W., Abdalla, I. A., & Akande, B. E. (1999). Culture specific and cross-culturally generalizable implicit leadership theories: Are attributes of charismatic/transformational leadership universally endorsed?. The leadership quarterly, 10(2), 219-256.
Dijk, J. V. (2006). The Network Society, Great Britain.Drucker, P. F. (2007). Management: Tasks, responsibilities, practices New York. NY Harper Collins Publishers.
Gulick, L., & Urwick, L. (1969). Papers on the science of administration. New York: Augustus M. Kelley. 1937.
Hardy, K. L. (2019). The Challenges Facing Women Leaders in Mid-Level Positions at Urban Community Colleges. Old Dominion University.
House, R. J., Hanges, P. J., Javidan, M., Dorfman, P. W., & Gupta, V. (Eds.). (2004). Culture, leadership, and organizations: The GLOBE study of 62 societies. Sage publications.
Lundström, A., & Zhou, C. (2011). Promoting innovation based on social sciences and technologies: the prospect of a social innovation park. Innovation: The European Journal of Social Science Research, 24(1-2), 133-149.
Maharani, R. H., Hohoubun, R. A. A., & Maharani, N. D. (2019). Finding Anti-Fraud Attitude in Modern Kartini’s Leadership in Indonesia. Asia Pacific Fraud Journal, 4(2), 161-166.
Rajput, N., Bhatia, S. P., & Malhotra, B. (2019). Generational diversity: An exploratory study on managing multigenerational workforce, a sustainable solution. Global Journal of Enterprise Information System, 11(3), 37-43.
Ridzuan, A. A., Kadir, M. J., Yaacob, S., Zainol, N. A. M., Abdullah, H., Roslan, N. H., & Ahmad, N. D. F. (2020, June). The Mediating Effect of Community Leadership on Community Resilience Elements and Community Preparedness. In IOP Conference Series: Earth and Environmental Science (Vol. 479, No. 1, p. 012009). IOP Publishing.
Rubin, H. J., & Rubin, I. S. (2012). Qualitative interviewing: The art of hearing data (3rd ed.). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
Sibiya, F. (2019). Impact of leadership on business growth: case of Johannesburg Municipality. Doctoral dissertation, North-West University, South Africa.
Starkey, P. (1997). Networking for development. IFRTD (The International Forum for Rural Transport and Development).
Swanson, R. A., Holton, E., & Holton, E. F. (2001). Foundations of human resource development. Berrett-Koehler Publishers.
Walt, G., & Gilson, L. (1994). Reforming the health sector in developing countries: the central role of policy analysis. Health policy and planning, 9(4), 353-370.
Wasserman, S., & Faust, K. (1994). Social network analysis: Methods and applications (Vol. 8). Cambridge university press.
Yang, Z. (2019). The Generation Gap and Its Impact on Public Sector. Doctoral dissertation, California State University, Northridge.
