การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ ในการเรียนรู้ของนักศึกษาระดับปริญญาโท หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี

Main Article Content

ลัดดาวัลย์ คงสมบูรณ์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ (Survey Research) ที่มีลักษณะผสมผสานการวิจัยเชิงพรรณนา และการวิจัยเชิงสหสัมพันธ์ โดยมุ่งศึกษาแนวโน้ม พฤติกรรม และผลกระทบของการใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความเข้าใจและความพร้อมของนักศึกษาในการใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ เพื่อการเรียนรู้ 2) สำรวจรูปแบบการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ ที่นักศึกษานิยมใช้ 3) วิเคราะห์ผลกระทบของการใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและการพัฒนาทักษะ 4) ประเมินความพึงพอใจของนักศึกษาต่อการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ในการเรียนรู้ และ 5) รวบรวมข้อเสนอแนะในการพัฒนาแนวทางการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ให้เหมาะสมกับการเรียนรู้ในบริบทของระดับบัณฑิตศึกษา ประชากรที่ใช้ในการวิจัย คือ นักศึกษาระดับปริญญาโท หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี จำนวน 600 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามแบบประมาณค่า 5 ระดับ และแบบสอบถามปลายเปิด วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา สถิติเชิงอ้างอิง และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา


ผลการวิจัยพบว่า 1) นักศึกษาส่วนใหญ่มีความเข้าใจเกี่ยวกับเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) ในระดับปานกลาง (74.28%) 2) ส่วนใหญ่นักศึกษาใช้ ChatGPT เป็นเครื่องมือหลักในการเรียนรู้ (75.12%) 3) การใช้งานเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) ส่งผลกระทบเชิงบวกต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน โดยมีความสัมพันธ์เชิงบวกเล็กน้อยระหว่างเวลาใช้งานกับผลสัมฤทธิ์ (r = 0.38) 4) นักศึกษามีความพึงพอใจต่อการใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) ในระดับสูง โดยเฉพาะด้านความสะดวกสบาย (4.70) และความเข้าใจเนื้อหา (4.65) และ 5) ข้อเสนอแนะที่ได้รับจากนักศึกษา อยากให้เน้นความต้องการโดยให้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) รองรับภาษาไทยได้ดีขึ้น มีความแม่นยำสูงขึ้น และอยากได้รับการสนับสนุนจากสถาบันเพื่อการเข้าถึงอย่างเท่าเทียม

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย (research article)

เอกสารอ้างอิง

นิติธร เจริญศิลป์. (2564). การประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อการเรียนรู้ในระดับอุดมศึกษา. วารสารวิชาการเทคโนโลยีการศึกษา, 34(3): 15–28.

สุภาวดี ทองนาค. (2565). ความคิดเห็นของนักศึกษาต่อการใช้ AI ในการเรียนรู้. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). รายงานแนวโน้มเทคโนโลยีเพื่อการศึกษาแห่งอนาคตของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

Berelson, B. (1952). Content Analysis in Communication Research. Glencoe, IL: Free Press.

Holmes, W., Bialik, M., & Fadel, C. (2021). Artificial Intelligence in Education: Promises and Implications for Teaching and Learning. Boston: Center for Curriculum Redesign.

Knowles, M. S. (1975). Self-Directed Learning: A Guide for Learners and Teachers. New York: Association Press.

Krippendorff, K. (2004). Content Analysis: An Introduction to Its Methodology (2nd ed.). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.

Kumar, V., Chand, S., & Arora, A. (2020). Applications of Artificial Intelligence in Education: A Review. Journal of Education and Information Technologies, 25(4): 1–18.

UNESCO. (2021). AI and Education: Guidance for Policymakers. Paris: UNESCO Publishing.

Vygotsky, L. S. (1978). Mind in Society: The Development of Higher Psychological Processes. Cambridge, MA: Harvard University Press.