รูปแบบการบริการอาหารไทยระดับสูง พื้นที่ป่าตอง จังหวัดภูเก็ต: กรณีศึกษาโรงแรมเครสท์ รีสอร์ต แอนด์ พูลวิลล่า
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบการจัดอาหารไทยสไตล์ไฟน์ไดน์นิ่งภายในโรงแรมพื้นที่ป่าตอง จังหวัดภูเก็ต 2) ศึกษาความพึงพอใจของผู้รับบริการที่มีต่อรูปแบบการจัดอาหารไทยสไตล์ไฟน์ไดน์นิ่งภายในโรงแรมพื้นที่ป่าตอง จังหวัดภูเก็ต วิธีดำเนินการวิจัยโดยการสัมภาษณ์เชิงลึก ผู้เชี่ยวชาญที่มีประสบการณ์ในการประกอบอาหารไทยสไตล์ไฟน์ไดน์นิ่ง จำนวน 10 คน และจัดทำรูปแบบอาหาร 150 ชุด เพื่อประเมินความพึงพอใจของผู้รับบริการที่มีต่อรูปแบบการจัดอาหารไทยสไตล์ไฟน์ไดน์นิ่งพื้นที่ป่าตอง จังหวัดภูเก็ต จำนวนผู้ประเมิน 150 คน วิธีการวิเคราะห์ข้อมูลวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา ค่าความถี่ ค่าร้อยละ และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า องค์ประกอบการบริการอาหารไทยระดับสูงสามารถจำแนกออกเป็น 5 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ (1) ด้านการคัดเลือกและใช้วัตถุดิบที่มีคุณภาพ (2) ด้านเทคนิคการประกอบอาหารขั้นสูง (3) ด้านสุขอนามัยและความปลอดภัยของอาหาร (4) ด้านเทคนิคการจัดตกแต่งจานอาหารที่สวยงาม และ (5) ด้านการบริการอาหารระดับสูงและมีมาตรฐานผลการศึกษาความพึงพอใจของผู้รับบริการที่มีต่อรูปแบบการจัดอาหารไทยสไตล์ไฟน์ไดน์นิ่ง พื้นที่ป่าตอง จังหวัดภูเก็ต พบว่า ความพึงพอใจต่อรูปแบบอาหารชุดที่ 2 (B) มีค่าเฉลี่ยโดยรวมระดับความพึงพอใจผู้รับบริการที่มีต่อรูปแบบการจัดอาหารไทยสไตล์ไฟน์ไดน์นิ่ง พื้นที่ป่าตอง จังหวัดภูเก็ต ระดับมาก (= 3.98) เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านคุณภาพและความสวยงามของอุปกรณ์บนโต๊ะอาหาร มีค่า (
= 4.33) ความสะอาดและบรรยากาศในภาพรวม มีค่า (
= 4.30) และความสบายของที่นั่งและการจัดวางโต๊ะ มีค่า (
= 4.23)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่นำมาสมัครลงตีพิมพ์ในวารสารต้องไม่เคยได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่มาก่อน และไม่ส่งต้นฉบับบทความซ้ำซ้อนกับวารสารอื่น รวมทั้งผู้เขียนบทความต้องไม่ละเมิดหรือคัดลอกผลงานของผู้อื่น
เอกสารอ้างอิง
กรุงเทพธุรกิจ. (2564, 26 ธันวาคม). Krungthai COMPASS ธุรกิจโรงแรมภูเก็ตฟื้น ปี 2567 โกยรายได้ 7.7 หมื่นล้านบาท. https://www.bangkokbiznews.com/finance/investment/1044818
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2561). ผลการดำเนินงานประจำปี 2561. กรมส่งเสริมวัฒนธรรม.
ฐิติพร พินเอี่ยม. (2560). คุณภาพการบริการที่มีอิทธิพลต่อความจงรักภักดีของลูกค้าโรงแรมระดับ 4 ดาว
ในเขตจังหวัดภูเก็ต [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง].
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2563). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS (พิมพ์ครั้งที่ 18). เอส. อาร์. พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.
ประไพพิมพ์ สุธีวสินนนท์ และ ประสพชัย พสุนนท์. (2559). กลยุทธ์การเลือกตัวอย่างการวิจัยเชิงคุณภาพ. วารสารปาริชาต, 29(2), 37-44.
ภาวินี กุลเจริญ. (2563). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความพึงพอใจในการบริโภคอาหารของผู้บริโภคร้านยาโยอิ สาขาซีคอนบางแค [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสยาม].
ยูนิลีเวอร์ ฟู้ด โซลูชั่นส์. (2563). “การจัดจาน" ความสำคัญที่ไม่ควรมองข้ามในการเปิดร้านอาหารของเรา.
https://www.unileverfoodsolutions.co.th/th/chef-inspiration/restaurant-management/ plating-importance-restaurant.html
สิชล สนธิสุวรรณ, พัทธินันท์ หาญกล้า, อินท์ธีมา หิรัญอัครวงศ์, ณนนท์ แดงสังวาล, และ จอมขวัญ สุวรรณรักษ์.(2566). รูปแบบการจัดการอาหารเช้าสำหรับห้องอาหารโรงแรมขนาดกลางในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วารสารคหกรรมศาสตร์และวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน, 5(1), 32–46.
สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2559). วัฒนธรรมร่วมอุษาอาคเนย์ในอาเซียน. เรือนแก้วการพิมพ์.
สถาบันอาหาร. (2551). อาหารไทยจากอดีตสู่ปัจจุบัน. https://www.nfi.or.th/datas/files/media_fromfood/
_6_Thaifood.pdf
สริณโญ สอดสี. (2565). ปัจจัยด้านคุณภาพการบริการ คุณภาพอาหาร และความคุ้มค่าด้านราคาที่ส่งผลต่อความพึงพอใจและความตั้งใจกลับมาใช้บริการซ้ำร้านอาหารระดับหรูของผู้บริโภคในกรุงเทพมหานคร [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร].
Centers for Disease Control and Prevention. (2026, March 9). Food safety basics.
https://www.cdc.gov/food-safety/about/index.html
Kotler, P., Bowen, J. T., & Makens, J. C. (2017). Marketing for hospitality and tourism. Pearson.
Porter, M. E. (1985). Competitive advantage: Creating and sustaining superior performance. Free Press.
Schmitt, B. (1999). Experiential marketing. Free Press.
UNESCO. (2017). Food culture as intangible cultural heritage. UNESCO Publishing.
