Semantic Structure of the Ethnonyms in Isan (Northeastern Thailand)

Authors

  • Punchaya Shivaniphat Ph.D. candidate in Thai Program, Faculty of Humanities and Social Sciences, Mahasarakham University.
  • Dr. Rachan nilawanapa Assistant Professor, Thai and Eastern Language Department, Faculty of Humanities and Social Sciences, Mahasarakam University. Advisor and Ph.D. Lecturer in Thai Program Semantic Structure of the Ethnonyms in Isan (Northeastern Thailand)

Keywords:

Semantic structure, Ethnonym, Isan (Northeastern Thailand)

Abstract

This article aims to study the semantic structure of the ethnonyms of the ethnic groups in the Northeast of Thailand who are locally called Isan of which there are 32 groups. The study scrutinizes the structure
of word composition and the meanings of individual words that relate to the term formation. This revealed where each lexeme was originally drawn from and what the term means. The 304 terms were analyzed in
this analysis. The results revealed that the structure of a term has two important components, including 1) the “main part” which manifests the core meaning of the term, and 2) “modifiers part” that adds specific
attributes to the core meaning of the term. This study also revealed two types of term structures consisting of a “single word” and a “compound word”. Lastly, in terms of the meanings, what constitutes a term can be
classified into 12 groups, including 1) the term expression of a group/people, 2) the term indicating “human being,” 3) geographic indicators, 4) the lifestyle of ethnicities, 5) customs and traditions of ethnic groups,
6) specific spoken language characteristic, 7) religion, 8) social class, 9) negative words/insults, 10) status related statement, 11) universal expression, 12) the localities in which the ethnicities live

Downloads

Download data is not yet available.

References

จิตร ภูมิศักดิ์, 2556. ความเป็นมาของคำสยาม, ไทย ลาว และขอม และลักษณะทางสังคมของชื่อชนชาติ. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: แม่คำผาง.

ฉวีวรรณ ประจวบเหมาะ, 2551. รัฐชาติและชาติพันธุ์. เชียงใหม่: สำนักงานส่งเสริมและสนับสนุนวิชาการ 10 จังหวัดเชียงใหม่.

นิติ ภวัครพันธุ์, 2558. ชวนถกชาติและชาติพันธุ์. กรุงเทพฯ: ศยาม.

ผุสดี จันทวิมล, 2541. เวียดนามในเมืองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

พรพิลาส เรืองโชติวิทย์, 2535. การวิเคราะห์ความหมายของคำ. ภาควิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ราชบัณฑิตยสถาน, 2554. พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.

วลัยลักษณ์ ทรงศิริ, 2547. “ลาวในเมืองไทยกลุ่มชาติพันธุ์ที่คลุมเครือ.” วารสารเมืองโบราณ 30(2): 74-88.

วัลยา ช้างขวัญยืน และคณะ, 2549. บรรทัดฐานภาษาไทย เล่ม 2: คำ การสร้างคำ และการยืมคำ. กรุงเทพฯ: สถาบันภาษาไทย กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ.

วีระพงศ์ มีสถาน, 2548. สารานุกรมกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย: กะเลิง. นครปฐม: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล.

สุเทพ สุนทรเภสัช, 2548. ชาติพันธุ์สัมพันธ์: แนวคิดพื้นฐานทางมานุษยวิทยาในการศึกษาอัตลักษณ์ กลุ่มชาติพันธุ์ ประชาชาติ และการจัดองค์กรความสัมพันธ์ทางชาติพันธุ์. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.

สุภรณ์ โอเจริญ, 2541. มอญในเมืองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

สุวิไล เปรมศรีรัตน์ และคณะ, 2547. แผนที่ภาษาของกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ ในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภา.

อมรา พงศาพิชญ์, 2547. มนุษย์กับวัฒนธรรมในสังคมและวัฒนธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อัญชลี สิงห์น้อย, 2546. เอกสารคำสอนภาษาและวัฒนธรรม. พิษณุโลก: สาขาวิชาภาษาศาสตร์ ภาควิชาภาษา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์.

Dang Nghiem Van, 1998. Ethnological and religious problem in Vietnam. Hanoi: Social Sciences Publishing House.

Adrain Koopman, 2016. “Ethnonyms” in The Oxford Handbook of Names and Naming. Uk: Oxford University.

ศูนย์มานุษยวิทยาสิริธร. ข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับกลุ่มชาติพันธุ์: ความหมายและการเรียกชื่อ. (ออนไลน์) แหล่งที่มา: http://www.sac.or.th/databases/ethnicredb.

The Citizens’ Compendium. Ethnonym. (online). http://en.citizendium.org/wiki/Ethnonym

Published

2019-12-30