Ban Wang Phai Inscription: The Historical Context of The Relationship Between Si Thep, Dvaravati and Chenla
Keywords:
Ban Wang Phai inscription, Si Thep, Chenla, DvaravatiAbstract
The Ban Wang Phai inscription, discovered at the ancient town
of Si Thep in Phetchabun Province, significantly serves to illustrate the status of early states of Thai history. The text of inscription has been variously interpreted. The aim of the article is to give an explanation of the text by taking two approaches to studying perception; i.e., a new epigraphic research and archaeology findings. The result highlights the contextual role of a king of Si Thep in mid-7th century CE. He and kings of two states (known to China as Funan and Zhenla [Chenla]) plausibly descended from common ancestral lineage. The evidence suggests that the kingship clan at the royal court and political system of King Ishanav-arman I continued to exercise its influence on Si Thep and other infe-rior states of Dvaravati until the early reign of King Bhavavarman ll (r.628-655). Si Thep had its own monarchic regime since then. The previous inferior states were likewise governed by their own rule. Consequently, Si Thep and states of Dvaravati were diplomatically known to the great Tang dynasty of China. They developed and maintained their eco-politi-cal and culture polities for a long period of time.
References
ภาษาอังกฤษ
Aspell, W., 2013. Southeast Asia in Suishu: a translation of Memoir 47 with notes and commentary. ARI working paper no.208: 1-33.
Beal, S., 1969. Siyuki: Buddhist records of the Western world, translated from the Chinese of Hiuen Tsiang (A.D.629). Delhi: Oriental Books Reprint Corporation.
Briggs, L., 1999. The ancient Khmer empire. Philadelphia: The American Philosophical Society.
Chemburkar, S. & Kapoo, S., 2018. The Pasupata sect in ancient Cambodia and Champa. In T.K. Phuong, V.V.Thang, and P.D.Sharrock (Eds.), Vibrancy in stone: masterpieces of Da Nang museum of Cham sculpture (45-56). Bangkok: River Books.
Cœdès, G., 1964. Inscriptions du Cambodge, vol. VII. Hanoi: Imprimerie d'Extrême-Orient.
Cœdès, G., 1968. The Indianized states of Southeast Asia (Sue B. Cowing translator). Walter F. Vella (Ed.). Honolulu: University of Hawaii press.
Dupont, P., 1955. La statuaire preangkorienne. Ascona, Suisse: Artibus Asie.
Griffiths, A., 2014. Early Indic inscriptions of Southeast Asia. in J. Guy (Ed.) Lost kingdoms: Hindu-Buddhist sculpture of early Southeast Asia (53-57). Bangkok: River Books.
Guy, J., 2014. Saiva ritual: Lingakosa and Mukhakosa in Champa. in J. Guy (Ed.). Lost kingdoms: Hindu-Buddhist sculpture of early Southeast Asia (89-96). Bangkok: River Books.
Jacques, C. & Lafond, P., 2007. The Khmer empire: cities and sanctuaries fifth to the thirteenth centuries. Bangkok: River Books.
Jacques, C., 1986. Le pays khmer avant Angkor. Journal des savants (1-3): 59-95.
Maspero, G., 2002. The Champa kingdom: the history of an extinct Vietnamese culture. translated by Walter E.J. Tips. Bangkok: White Lotus Press.
Pal, P., 2004. Asian art at Norton Simon Museum. New Haven, CT.: Yale University Press.
Revire, N., 2016 Dvaravati and Zhenla in the seventh to eighth centuries: A transregional ritual complex. Journal of Southeast Asian Studies 47(3): 393–417.
Sing, B.C., 1983. Hinduism and symbol worship. Delhi: Agam Kala Prakashan.
Skilling, P., 2017. Dvaravati in inscriptions and manuscripts. In A. Bennett & H. Watson (Eds.) Defining Dvaravati (64-81). Chiang Mai: Silkworm Books.
Vickery, M., 1998. Society, economics, and politics in pre-Angkor Cambodia: The 7th-8th centuries. Tokyo: The Tokyo Bunko.
Wales, Q., 1937. The exploration of Sri Deva: an ancient Indian city in Indochina. London: India Society.
Wolters, O., 1974. North-western Cambodia in the seventh century. Bulletin of the School of Oriental and African Studies 37(2): 355–384.
Woodward, H., 2005. The art and architecture of Thailand from prehistoric times through the thirteenth century. 2nd edition. Leiden: Boston: Brill.
Yamamoto, T., 1979. East Asian historical sources for Dvaravati studies. In Proceeding seventh IAHA conference, 2 Vols. (1137-1150). Bangkok: Chulalongkorn University Press.
ภาษาไทย
กมเลศวร ภัฏฏาจารย์, 2547. ศาสนาพราหมณ์ในอาณาจักรขอม, แปลและเรียบเรียงโดย หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล. กรุงเทพฯ: คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
กรมศิลปากร, 2559. จารึกในประเทศไทย, เล่ม 1 (พิมพ์ครั้งที่ 2 แก้ไขเพิ่มเติม). กรุงเทพฯ: หอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร.
กังวล คัชชิมา, 2558. จารึกแผ่นทองแดง ณ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ อ.อู่ทอง จ.สุพรรณบุรี. ค้นเมื่อ 20 มกราคม 2568, จาก http://www.sac.or.th/databases/inscriptions/uploads/file/copper-plate-kangwon-new.pdf.
กังวล คัชชิมา, 2562. รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์เรื่อง จารึกพระเจ้ามเหนทรวรมัน: กรุงเทพฯ: คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร
กังวล คัชชิมา, 2564. จารึกวัดคีรีเสด็จคง (K.1419) (จารึกที่มีคำว่าสุวรรณภูมิ). ใน สมบัติ มั่งมีสุขศิริ (บ.ก.), จารึกสันสกฤตที่สำคัญในอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เล่ม 1 (59-67). กรุงเทพฯ: ศูนย์สันสกฤตศึกษา และภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
โคลด ชาคส์, 2531. เขมรในประเทศไทย: ข้อมูลที่ปรากฏในจารึก. ใน ดินแดนไทยจากยุคประวัติศาสตร์ตอนต้นจนถึงคริสตวรรษที่ 15: การประชุมทางวิชาการระดับชาติฝรั่งเศสไทยครั้งที่ 1, แปลโดย อุไรศรี วรศะริน (36-54). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จิรพัฒน์ ประพันธ์วิทยา, 2551. “จารึกสมัยทวารวดีและจารึกร่วมสมัย: มุมมองใหม่.” ใน รวมบทคัดย่อโครงการประชุมวิชาการทางด้านโบราณคดี พิพิธภัณฑ์ศึกษา และการจัดการทรัพยากรทางวัฒนธรรม เรื่อง “งานโบราณคดีใต้ร่มพระบารมีปกเกล้า” เฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550, (3). กรุงเทพฯ: ภาควิชาโบราณคดี คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จิรพัฒน์ ประพันธ์วิทยา, 2552. จารึกบริเวณปราสาทเขาน้อย จังหวัดสระแก้ว. ใน ภาษา-จารึก ฉบับที่ 11: สารัตถะจากจารึกและวรรณกรรมท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ช็อง บัวเซอลีเยร์, 2511. ความรู้ใหม่ทางโบราณคดีจากเมืองอู่ทอง, แปลโดย หม่อมเจ้า สุภัทรดิศ ดิศกุล. พระนคร: กรมศิลปากร.
ธิดา สาระยา, 2535. เจินละ: ประวัติศาสตร์อีสานโบราณ. กรุงเทพฯ: มติชน
ภัทรพงษ์ เก่าเงิน, 2545. โบราณคดีคอกช้างดิน. กรุงเทพฯ: สำนักงานโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติที่ 2 สุพรรณบุรี.
วิภาดา อ่อนวิมล, 2561. “เหรียญตราในประเทศไทยช่วงพุทธศตวรรษที่ 9 - 16.” วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (โบราณคดีสมัยประวัติศาสตร์) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศุภการ สิริไพศาล และพิภู บุษบก, 2561. รายงานการวิจัยเรื่อง การแปลและศึกษาเอกสารจีนโบราณเกี่ยวกับไทยในบริบทของเส้นทางสายไหม. กรุงเทพฯ: ศุนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
สมบัติ มั่งมีสุขศิริ, 2564. จารึกวัดพระงาม. ใน สมบัติ มั่งมีสุขศิริ (บ.ก.), จารึกสันสกฤตที่สำคัญในอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เล่ม 1 (328-340). กรุงเทพฯ: ศูนย์สันสกฤตศึกษา และภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สฤษดิ์พงศ์ ขุนทรง, 2557. “ประวัติศาสตร์ของรัฐทวารวดี” ข้อสังเกตจากเอกสารจีนและจารึกร่วมสมัย. ใน เอกสารประกอบการเสวนาทางวิชาการด้านวัฒนธรรมอาเซียน เรื่อง ความสัมพันธ์ของภาษาและรัฐโบราณในอาเซียน (17-36). กรุงเทพฯ: คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สฤษดิ์พงศ์ ขุนทรง, 2561. โบราณคดีช่วงสมัยก่อนทวารวดี: ช้อมูลใหม่จากเมืองโบราณอู่ทอง, ดำรงวิชาการ 17(2): 11-36.
อนุรักษ์ ดีพิมาย, 2563. “พัฒนาการทางวัฒนธรรมของเมืองศรีเทพในฐานะเมืองตอนใน ช่วงก่อนพุทธศตวรรษที่ 19.” วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาโบราณคดี บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Downloads
Published
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 Damrong Journal of The Faculty of Archaeology Silpakorn University
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้เป็นผลงานของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว และ/หรือเป็นผลงานของข้าพเจ้าและผู้ร่วมงาน ตามชื่อที่ระบุในบทความจริง และเป็นผลงานที่มิได้ถูกนำเสนอหรือตีพิมพ์ที่ใดมาก่อน
