Didactic Literature for Children on the Suphasit Son Dek and the Cpap Kun Cau: A Comparative Study of Teaching Strategies
Keywords:
Thai Didactic Literature, Khmer Didactic Literature, Suphasit Son Dek, Cpap Kun CauAbstract
This research article examines didactic literature aimed at educating children in Thailand and Cambodia, with a focus on comparing the teaching strategies employed in Suphasit Son Dek (Thai Proverbs for Children) and Cpap Kun Cau (Khmer Teachings for Children). Both texts are anonymous works designed to instill moral and ethical values in children, with content rooted in Buddhist scriptures such as Lokaniti, Dhammaniti, and the Tipitaka. Shared instructional methods found in both texts include direct teaching (both prescriptive and prohibitive), the use of proverbs and canonical teachings, and figurative language—such as simile and metaphor—to make abstract Buddhist principles more accessible to young minds. Suphasit Son Dek uniquely incorporates didactic storytelling, drawing from Jataka tales, Buddhist canonical stories, and Thai folktales to illustrate moral lessons. In contrast, Cpap Kun Cau employs rhetorical questions to encourage critical thinking and moral reasoning among children. Additionally, some proverbs appear in both cultural contexts, reflecting a shared linguistic heritage, similar values, and common religious foundations. These literary works thus serve not only as tools for moral instruction but also as evidence of cultural interconnectedness between Thailand and Cambodia within the framework of Theravada Buddhism.
References
ภาษาไทย
กรมศิลปากร. (2540ก). หนังสือที่ระลึกงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี เรื่องนิบาตชาดก เล่ม 1. กรุงเทพฯ: กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร.
กรมศิลปากร. (2540ข). หนังสือที่ระลึกงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี เรื่องนิบาตชาดก เล่ม 2. กรุงเทพฯ: กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร.
กรมศิลปากร. (2540ค). หนังสือที่ระลึกงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี เรื่องนิบาตชาดก เล่ม 6. กรุงเทพฯ: กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2543). สำนวนไทย. กรุงเทพฯ: ศูนย์พัฒนาหนังสือ กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2545). ภาษิตและคำสอนภาคกลาง เล่ม 1. กรุงเทพฯ: สถาบันภาษาไทย กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ.
กิตติชัย พินโน และคณะ. (2554). ภาษากับการสื่อสาร. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
กุสุมา รักษมณี. (2536). สีสันวรรณคดีชุด นิทานวานบอก. กุรงเทพฯ: ต้นอ้อ.
กุสุมา รักษมณี. (2549). การวิเคราะห์วรรณคดีไทยตามทฤษฎีวรรณคดีสันสกฤต. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
กุหลาบ มัลลิกะมาส. (2529). วรรณคดีวิจารณ์ = Literary criticism (TH 258). พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาไทยและภาษาตะวันออก มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
โครงการสารานุกรมสำหรับเยาวชน. (2545). สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ เล่มที่ 26. กรุงเทพฯ: โครงการสารานุกรมสำหรับเยาวชน.
ชาญชัย คงเพียรธรรม. (2550). “ครุมรรคา : การศึกษาขนบการใช้ภาพพจน์และสัญลักษณ์ในวรรณคดีร้อยกรองเขมรสมัยหลังเมืองพระนคร.” รายงานการวิจัย มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
นิยะดา เหล่าสุนทร. (2542). โคลงโลกนิติ : การศึกษาที่มา. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: แม่คำผาง.
ประยูร ทรงศิลป์, ผู้แปล. (2553). วรรณกรรมคำสอน : จฺบาบ่เผฺสงๆ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
มหามกุฎราชวิทยาลัย. (2512). พระธัมมปทัฏฐกถาแปล ภาค 7. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ: มหามกุฎราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2537). ราชนีติ-ธรรมนีติ. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2543). ภาษิต คำพังเพย สำนวนไทย. พิมพ์ครั้งที่ 15. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
วัฒนะ บุญจับ. (2544). ครรภครรลองร้อยกรองไทย. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
ศานติ ภักดีคำ. (2542). “ลักษณะคำประพันธ์เขมรสมัยกลาง.” วารสารมนุษยศาสตร์ปริทรรศน์ 21, ภาคการศึกษาที่ 1: 29-43.
สุภาพร คงศิริรัตน์. (2542). “การวิเคราะห์วรรณกรรมคำสอนท้องถิ่นภาคเหนือตอนล่างจากเอกสารโบราณ.” รายงานการวิจัย ภาควิชาภาษา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร.
แสง มนวิทูร, ผู้แปล. (2517). โลกนิติปกรณ์. กรุงเทพฯ: สำนักวัดสุทัศน์.
อุบล เทศทอง. (2548). “ภาษิตเขมร : วิถีชีวิตและโลกทัศน์ของชาวเขมร.” วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาภาษาเขมร ภาควิชาภาษาตะวันออก บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ภาษาเขมร
พน่ ฉาย. (2551). วบฺบธรฺม-อริยธรฺมแขฺมร. ภฺนํเพญ: สากลวิทฺยาลัยภูมินฺทภฺนํเพญ.
พุทฺธสาสนบณฺฑิตฺย. (2501). วจนานุกฺรมแขฺมร ภาคที 1. ภฺนํเพญ: พุทฺธสาสนบณฺฑิตฺย.
พุทฺธสาสนบณฺฑิตฺย. (2545). จฺบาบ่เผฺสง ๆ. โบะพุมฺพเลีกที 5. ภฺนํเพญ: พุทฺธสาสนบณฺฑิตฺย.
ภาษาตะวันตก
Huffman, Franklin E. (1970). Cambodian System of Writing and Beginning Reader. New Haven: Yale University Press.
POU, Saveros et Jenner, Philip N. (1977). “Les cpap’ ou <> Khmers III cpap kun cau.” BEFEO Tom LXIV, 64: 167-215.
Downloads
Published
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 Damrong Journal of The Faculty of Archaeology Silpakorn University

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้เป็นผลงานของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว และ/หรือเป็นผลงานของข้าพเจ้าและผู้ร่วมงาน ตามชื่อที่ระบุในบทความจริง และเป็นผลงานที่มิได้ถูกนำเสนอหรือตีพิมพ์ที่ใดมาก่อน