อนุภาคสิ่งของและปฏิสัมพันธ์ทางการเมืองในสินไซลาวกับสินไซลาวดวงเดือน

ผู้แต่ง

  • พิดสะพง วงพะจัน นิสิตปริญญาเอกสาขาวิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
  • ดร. ปฐม หงษ์สุวรรณ รองศาสตราจารย์ อาจารย์ประจําคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม อาจารย์ที่ปรึกษาวิทยาลัยนิพนธ์หลัก และประธานหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย

คำสำคัญ:

อนุภาค, ปฏิสัมพันธ์, การเมือง, วรรณคดีสินไซลาว

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์ของบทความนี้ คือเพื่อศึกษาอนุภาคสิ่งของในวรรณคดีเรื่องสินไซลาวที่มีปฏิสัมพันธ์กับลำสินไซลาวดวงเดือน โดยอาศัยกรอบแนวคิดอนุภาคและแนวคิดสหบท

ผลการวิจัยพบว่า 1. อนุภาคสิ่งของในวรรณคดีเรื่องสินไซลาวปรากฏอนุภาคย่อยแปรเปลี่ยนเมื่อวรรณกรรมเรื่องเดียวกัน ได้รับการนำเสนอในลำลาวดวงเดือนอนุภาคสิ่งของในลำสินไซลาวดวงเดือนสะท้อนให้เห็นว่า ผู้แต่งได้เชื่อมโยงอนุภาคสิ่งของ ของนางสุมุณฑาเข้ากับมิติการเมือง ผ่านภาพของพรรคและรัฐบาล อีกทั้งยังสะท้อนให้เห็นตัวบทสินไซลาวที่มีปฏิสัมพันธ์กับลำสินไซลาวดวงเดือน ผ่านเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ทางการเมือง คือการกอบกู้เอกราชของประเทศชาติ รวมถึงการสื่อความหมายทางการเมืองในธงประจำพรรคของพรรคชาติลาว ซึ่งถือเป็นสัญลักษณ์รวมชาติบ้านเมืองในนามของพรรคและรัฐบาล 2. อนุภาคสิ่งของทั้งในสินไซลาวและลำสินไซลาวดวงเดือนต่างแสดงให้เห็นอนุภาคย่อย ปฏิสัมพันธ์และการสื่อความหมายทางวัฒนธรรมและการเมืองในตัวบทสินไซลาว ทั้งตัวละครเอก สีโห สังข์ทอง เครื่องนุ่งห่ม เครื่องแต่งกาย และเหตุการณ์แย่งชิงของตัวละครนางสุมุณฑาได้รับการปรับเปลี่ยนและเสริมสร้างให้มีมิติทางการเมือง และภาพของความมั่นคงทางการเมืองของลาวเมื่อวรรณกรรมสินไซไปอยู่ในลำลาวดวงเดือน

ลักษณะเช่นนี้ไม่พบในวรรณกรรมสินไซอื่นๆ ในประเทศไทย ดังนั้น จึงเป็นมิติสำคัญที่สะท้อนให้เห็นทั้งปฏิสัมพันธ์ของเรื่องสินไซในลาว และการประกอบสร้างอนุภาคของเรื่องสินไซกับลำสินไซลาวดวงเดือน รวมถึงภาพสะท้อนมิติทางวัฒนธรรมของชาวลาว และการเมืองลาวได้อย่างเป็นระบบ

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แก้วเทพ, 2557. ศาสตร์แห่งสื่อและวัฒนธรรมศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุเทพฯ: ภาพพิมพ์.

คณะบอริหารงานสูนกางพรรค, 2016. กฎระเบียบพรรคประชาชนปฏิวัติลาว สมัยที่ 10. พิมพ์ครั้งที่ 1. โรงพิมพ์แห่งรัฐ นครหลวงเวียงจันทน์.

ตรีศิลป์ บุญขจร, 2549. วรรณคดีเปรียบเทียบ: กระบวนทัศน์และวิธีการ. พิมพ์ในอนุสรณ์งานพระราชทานเพลิงศพเป็นกรณีพิเศษ นางทองสุข บุญขจร. กรุงเทพฯ: ม.ป.พ.

ทองคํา อ่อนมะนีสอน, 1992. วัดจะนานุกมพาสาลาว. เวียงจัน: โตโยตายี่ปุ่น.

ทองคํา อ่อนมะนีสอน, 2008. วัดจะนานุกมพาสาลาว. เวียงจัน: หอสะหมุดแห่งซาดลาว.

ทองคํา อ่อนมะนีสอน, 2011. บทบาทนางสุมุณฑา และเชาว์ปัญญาสินไซ. เวียงจัน: สํานักพิมพ์จําหน่ายหนังสือแห่งรัฐ.

บ่อแสงคํา วงดาลา และคณะ, 1987. วันนะคะดีลาว. เวียงจัน: วิสาหะกิดการพิมพ์จําหน่ายศึกษา.

ประคอง นิมมานเหมินท์, 2543. นิทานพื้นบ้านศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ประคอง นิมมานเหมินท์, 2545. นิทานพื้นบ้านศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พระบุนทะวี กมพะพัน, 2016. สังสินไซ. วัดดงเหมี้ยง.

รัฐธรรมนูญแห่ง สปป.ลาว, 2015. ฉบับปรับปรุง เลขที่ 63/สพช นครหลวงเวียงจันทน์.

ราชบัณฑิตยสถาน, 2556. พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน

ศิราพร ณ ถลาง, 2552. ทฤษฎีคติชนวิทยา: วิธีวิทยาในการวิเคราะห์ตำนาน-นิทานพื้นบ้าน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ส. เดชา, 1981. กลอนลำลาวดวงเดือน. สํานักพิมพ์จําหน่าย สปป.ลาว: โรงพิมพ์แห่งรัฐ

สิลา วีระวงส์, 1949. สังสินไซ. สถานที่พิมพ์กระทรวงธรรมาธิการ.

สิลา วีระวงส์, 1969. สังสินไซ. พระนคร: โรงพิมพ์แสงศิลป์.

คําผุย พนลือชา. อาจารย์สอนภาควิชาภาษาและวัฒนธรรมลาว มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว.สัมภาษณ์เมื่อวันที่ 5 มกราคม 2561.

ศาสตราจารย์ ดร. บัวลี ปะพาพัน. ประธานหลักสูตรสาขาภาษาและวัฒนธรรมลาว ปริญญามหาบัณฑิต และหัวหน้าศูนย์วิจัยภาษาและวัฒนธรรมลาว มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว. สัมภาษณ์เมื่อวันที่ 15 กันยายน 2560 และวันที่ 5 มกราคม 2561.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2018-12-28

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความ