ปัญหาและแนวทางแก้ไขเสียงพูดภาษาอังกฤษของผู้เรียนคนไทยตามแนวสรีรสัทศาสตร์
คำสำคัญ:
การออกเสียง, สรีรสัทศาสตร์, ภาษาอังกฤษบทคัดย่อ
การพูดเป็นวิธีการสื่อสารที่สำคัญของมนุษย์ และการสื่อสารให้มีประสิทธิภาพจำเป็นต้องใช้เสียงพูดที่ถูกต้องชัดเจน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการสื่อสารด้วยภาษาที่สองจำเป็นต้องใช้เสียงให้เหมือนหรือใกล้เคียงกับที่เจ้าของภาษาใช้ เพราเสียงที่เพี้ยนหรือไม่ถูกต้องอาจจะทำให้การสื่อสารผิดพลาดได้ ด้วยเหตุนี้ในการปรับแก้เสียงพูดภาษาอังกฤษที่ไม่ถูกต้องของผู้เรียนคนไทยจึงควรให้ความรู้เบื้องต้นด้านสรีรสัทศาสตร์แก่ผู้เรียนเพื่อช่วยให้เข้าใจหลักการเรื่องการออกเสียงและเข้าใจความแตกต่างของเสียงทีเป็นปัญหาได้ดีขึ้น ตลอดจนสามารถแก้ไขการออกเสียงที่ไม่ถูกต้องของตนเองได้ ประเด็นสำคัญตามแนวสรีรสัทศาสตร์ที่ผู้เรียนภาษาอังกฤษควรทราบได้แก่ (1) อวัยวะที่ใช้ในการออกเสียง (2) การออกเสียงพยัญชนะให้ถูกต้องตามเกณฑ์เรื่องตำแหน่งการออกเสียง ลักษณะการออกเสียง และลักษณะของเส้นเสียง (3) การออกเสียงสระให้ถูกต้องตามเกณฑ์เรื่องตำแหน่งของลิ้นและริมฝีปาก (4) การใช้เสียงลักษณะอื่นๆ ร่วมกับเสียงพยัญชนะและสระในภาษาอังกฤษ และ (5) การกลืนเสียงของคำยืมจากภาษาอังกฤษที่มีใช้อยู่ในภาษาไทย นอกจากนี้ควรพัฒนาแรงจูงใจในการเรียนภาษาอังกฤษของผู้เรียนไปพร้อมกับการในหลักการของการออกเสียงที่ถูกต้องอีกด้วย
เอกสารอ้างอิง
Crystal, D. (1989). Linguistics. London: Pelican Books.
Fromkin, V., Rodman, R., & Hyams, N. (2003). An introduction to language. (7th ed.) Boston: Thomson Corporation.
Handschuh, J., & Simounel, A. (1985). Improving oral communication. EnglewoodCliffs: Prentice-Hall, Inc.
Hornby, A.S. (2005). Oxford Advanced Learner’s Dictionary. (7th ed.) Oxford: Oxford University Press.
Ian, R.M. (1978). Introducing practical phonetics. Boston: Little, Brown and Company Inc.
Lane, L. (1997). Basics in pronunciation: Intermediate practice for clear communication. White Plains: Addison Wesley Longman.
Lane, L. (2005). Focus on pronunciation 3. New York: Pearson Education.
McKechnie, J. (1983). Webster’s new twentieth century dictionary. (2nd ed.). New York: Prentice Hall Press.
Orion, G. (1997). Pronouncing American English: Sounds, stress, andintonation. (2nd ed.) New York: Heinle & Heinle Publisher.
Piaget, J. (1950). The psychology of intelligence. New York: Routledge.
Prator, C.H. & Robinett, B.H. (1972). Manual of American English pronunciation.(3rd ed.) New York: Holt, Rinehart and Winston, Inc.
Prator, C. & Celce-Murcia, M. (1979). An outline of language teaching approaches. In Celce-Murcia, Marianne, and McIntosh, Lois (ed.), Teaching English asa Secong or Foreign Language. New York: Newbury House.
Sapir, E. (1921). Language: An introduction to the study of speech. Harcourt: Brace & World, 1921.
Wells, J.C. (1995). Longman Pronunciation Dictionary. Essex: Longman Group UK Ltd.
University of Arizona (2010). The language sample project (LSP). Retrieved8 August 2010 from http://www.ic.arizona.edu/~lsp/
University of Iowa (2010). The phonics flash animation project. Retrieved 8 August2010 from http://www.uiowa.edu/~acadtech/phonetics/
ดาวน์โหลด
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความนี้เป็นผลงานของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว และ/หรือเป็นผลงานของข้าพเจ้าและผู้ร่วมงาน ตามชื่อที่ระบุในบทความจริง และเป็นผลงานที่มิได้ถูกนำเสนอหรือตีพิมพ์ที่ใดมาก่อน
