รูปแบบอุโบสถ ช่วง พ.ศ. 2484-2510 ในจังหวัดอุดรธานี : กรณีศึกษากลุ่มรูปแบบผสมอิทธิพลช่างญวนและพื้นถิ่น

ผู้แต่ง

  • ชวลิต อธิปัตยกุล คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร

คำสำคัญ:

พระอุโบสถ, อุดรธานี, ศิลปกรรม

บทคัดย่อ

ภายหลังจากอุโบสถแบบมาตรฐาน ได้เผยแพร่ออกไปยังจังหวัดต่างๆ ในประเทศไทย เพื่อใช้ในการก่อสร้างตามกำลังปัจจัยแสดงถึงเอกลักษณ์ของชาติ ตามมติชาตินิยมสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม พ.ศ. 2483 จังหวัดอุดรธานีได้รับแนวทางปฏิบัติดังกล่าวเช่นกัน อย่างไรก็ดีกลับพบรูปแบบอุโบสถเกิดขึ้นโดยการผสมกันระหว่างแบบมาตรฐานและพื้นถิ่น แบบที่กล่าวคือ การใช้ผังและส่วนประกอบตกแต่งจากภาคกลางผสมกับรูปแบบฝีมือช่างญวนเข้าด้วยกัน ซึ่งมีจุดเด่นที่วงโค้งครึ่งวงกลมระหว่างหัวเสา

การรับเอารูปแบบจากรัฐบาลในขณะนั้น มีข้อจำกัดในเรื่องของการก่อสร้างที่ใช้ช่างพื้นถิ่นเป็นคนสร้าง ซึ่งทำให้ลวดลายคลาดเคลื่อนจากต้นแบบหรือมีการรับรูปแบบส่วนตกแต่งเข้าไปผสมผสานกับกลุ่ม พื้นถิ่น ปะปนกัน และมักพบกลุ่มรูปแบบที่มีอิทธิพลภาคกลางอยู่เป็นจำนวนมากในเขตเฉพาะอำเภอเมืองเท่านั้น การกระจายแบบมาตรฐานของการสร้างอุโบสถจึงมีการปรับรูปแบบเฉพาะในเขตพื้นที่ดังกล่าว อำเภอที่ห่างออกไปไม่ได้รับรูปแบบมากเท่าที่ควร แสดงให้เห็นถึงสังคมเฉพาะในเมืองเท่านั้นที่รับรูปแบบจากส่วนกลางตรงกับการออกพระราชบัญญัติว่าด้วยระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน

เอกสารอ้างอิง

กรมการศาสนา. ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร. เล่ม 10 กรุงเทพฯ: การศาสนา, 2534.

กระทรวงมหาดไทย. ประวัติเมืองอุดรธานี. กรุงเทพฯ: อมรินทร์, 2538.

วิโรฒ ศรีสุโร. สิมอีสาน. กรุงเทพฯ: เมฆาเพรส, 2536.

สิปปะ ด้วงผึ้ง. “การศึกษาสถาปัตยกรรม โครงสร้างคอนกรีตของพระพรหมพิจิตร”, วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2548.

สัมภาษณ์

ข้อเสนอแนะ ศาสตราจารย์ ดร.สันติ เล็กสุขุม และ รองศาสตราจารย์ ดร.ศักดิ์ชัย สายสิงห์ ในคราวสํารวจ ข้อมูลศิลปกรรมในเขตอีสานตอนบน ณ สิมวัดกลางท่า อําเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม 25 พฤษภาคม 2550.

ข้อเสนอแนะ รองศาสตราจารย์ ดร.ศักดิ์ชัย สายสิงห์ ในคราวตรวจร่างรายงาน วิชาสัมมนาวิเคราะห์ข้อมูลด้านประติมากรรมไทย สาขาประวัติศาสตร์ศิลปะไทย คณะ โบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร วันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2551

ดาวน์โหลด

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความ