ภาพถ่าย งานศิลป์ และมุมมองอันตามใจตนที่ปลายเพิงผา

บทคัดย่อ

บทความชิ้นนี้ต้องการตั้งคำถามต่อภาพถ่ายที่ทุกคนเชื่อว่าภาพถ่ายคือการนำเสนอและถ่ายทอดความเป็นจริงดั่งที่เห็นให้คงอยู่ ตามการรับรู้ด้วยสายตาของผู้ถ่ายภาพหรือผู้คนในภาพถ่าย รวมทั้งยังกล่าวถึงการถ่ายภาพว่าเป็นการลอกเลียนความเป็นจริงด้วยการล้อเลียนออกมาเป็นภาพถ่าย ซึ่งขั้นตอนดังกล่าวไม่ได้แตกต่างจากรูปแบบการสร้างสรรค์งานศิลปะประเภทหนึ่งซึ่งเชื่อว่าศิลปะเกิดจากการลอกเลียนธรรมชาติ

นอกจากนี้ บทความนี้ยังต้องการพิจารณาสถานะของความเป็นศิลปะของภาพถ่าย ด้วยตัวอย่างของภาพถ่ายในในโครงการ “มาจาก (คนละ) กรอบสายตา ; ภาพถ่ายชุมชน สู่การทลายเส้นแบ่งสายตา ระหว่างวัฒนธรรม ชาติพันธุ์ และความเป็นศิลปิน” ด้วยตัวอย่างของภาพถ่ายจากโครงการดังกล่าว ผู้เขียนนำมาสู่ข้อสรุปที่ว่าการถ่ายภาพคือการถ่าย (ทอด) สิ่งที่เห็นและเป็นอยู่ (โดยทอดผ่านความเข้าใจต่อโลก) ออกมาบนความสัมพันธ์ระหว่างมุมมองที่เป็นอัตวิสัยของผู้ถ่ายภาพและรูปภาพซึ่งถ่ายทอดความเป็นจริงเชิงภววิสัย ขั้นตอนทั้งหมดนี้ยังมีผลทำให้ภาพถ่ายเป็นงานศิลป์ตราบเท่าที่การถ่ายภาพยังคงเป็นการบันทึกความเป็นจริงให้ภาพลักษณ์ในกรอบสายตามนุษย์ก่อนที่ถ่าย (ทอด) ออกมาเป็นภาพถ่าย