ถิ่นฐานไทดำจากคำพังเพย

บทคัดย่อ

ภาษาตระกูลไทยใช้พูดกันแพร่หลายในเอเชียอาคเนย์ ตั้งแต่รัฐอัสสัมด้านตะวันตก จนถึงเกาะไหหลำด้านตะวันออก ตั้งแต่จีนใต้ด้านเหนือลงมาถึงพรหมแดนไทย-มาเลเซียด้านใต้

ภาษาไทดำเป็นภาษาที่พูดกันในภาคพายัพประเทศเวียดนาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในจังหวัดเดี่ยนเบียนและเซินลา ภาษานี้มีอักษรตัวเขียนประจำชาติ ขณะที่ชนชาติเวียดนามเองไม่มีอักษรประจำชาติของตนต้องยืมอักษรจีนมาใช้ เรียกว่า อักษรอ้วน และ อักษรโนม

ในประเทศไทยก็มีหลายกลุ่มชนใน 10 กว่าจังหวัดที่พูดภาษาไทดำ เรียกว่า ลาวโซ่งหรือไทยทรงดำ

ภาษิตต่อไปนี้บรรยายถึงถิ่นฐานที่สำคัญของชนชาติไทดำในประเทศเวียดนาม โดยแนะนำลักษณะพิเศษของแต่ละท้องถิ่น เช่น เมืองแถงใต้รวยด้วยบ่อเกลือ เมืองแถงเหนือมีข้าว และตามหุบเขามีบ่อตะกั่ว เมืองเติกมีดอกบัว เมืองบัวมีดอกฝ้ายน้ำบ่อปง กินดีและยังทำให้คนกินกล้าหาญด้วย หมู่บ้านสบกบมีปลา หมู่บ้านวามีข้าว หมู่บ้านปุง หมู่บ้านแล้งมีหน่อไม้ที่อร่อย

คำพังเพลงเหล่านี้บ่งบอกความสุขของชนชาติไทดำ ในการมีชีวิตอยู่ในท้องถิ่นดั้งเดิมของตน