ศึกษาวิเคราะห์อิทธิพลของศาสนาพราหมณ์ – ฮินดู ต่อรูปแบบศิลปะ วัฒนธรรม ประเพณี และวรรณกรรมไทย สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น

บทคัดย่อ

ประเพณีในพระราชพิธี 12 เดือนของไทย ได้รับอิทธิพลจากศาสนาพราหมณ์-ฮินดู ทั้งทางอินเดียเหนือ และอินเดียใต้ เช่นพระราชพิธีลงสรงโสกันต์ (พิธีตัดผมเด็ก) พิธีศราทธ์ (พิธีทำบุญอุทิศให้กับบรรพบุรุษที่ล่วงลับไป) ได้รับอิทธิพลจากพิธีสันสการ (พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์) ซึ่งเขียนไว้ในคัมภีร์มนูธรรมศาสตร์ของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู อินเดียเหนือ เทศกาลประจำปีทางอินเดียเหนือ เช่น เทศกาล มะกร สังกรานติ (เทศกาลอาบน้ำที่แม่น้ำคงคา) เฉลิมฉลองกันในเดือนกุมภาพันธ์มีชื่อคล้ายคลึงกับไทยคือเทศกาล สงกรานต์ เทศกาลทีปาวลี เทศกาลเล่นไฟ เฉลมฉลองกันในระหว่างเดือนตุลาคมและพฤศจิกายน ตรงกับเทศกาลลอยกระทงของไทย พระราชพิธีบรมราชาภิเษกของไทยก็ได้รับอิทธิพลจากอินเดียเช่นกัน พิธีตรียัมปวาย-ตรีปวาย เทศกาลโล้ชิงช้าของไทยก็ได้รับอิทธิพลจากอินเดียใต้

อิทธิพลของศาสนาพราหมณ์-ฮินดูต่อวรรรกรรมไทยสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นเช่น รามเกียรติ์ที่ได้รับอิทธิพลจากมหากาพย์รามายณะฉบับกัมพันมหากวีที่มีชื่อทางอินเดียใต้ เทวปาง นารายณ์ 10 ปาง หรือนารายณ์ 20 ปาง ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการอวตารปางต่างๆ ของพระนารายณ์ ชื่อหนังสือและชื่อตัวละครของไทย เช่น หนังสือจินดามณี และนางเมขลา ก็ได้รับอิทธิพลจากวรรณกรรมอินเดียใต้

จะเห็นได้ว่าทั้งประเพณีวัฒนธรรมและวรรณกรรมไทยนั้นได้รับอิทธิพลจากศาสนาพราหมณ์-ฮินดู ซึ่งส่วนใหญ่มาจากทางอินเดียใต้มากกว่าอินเดียเหนือ