เมืองกาญจนบุรี (เก่า): ลักษณะรูปแบบเมืองหน้าด่าน จากหลักฐานทางโบราณคดี

ผู้แต่ง

  • วรพจน์ หิรัณยวุฒิกุล คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร

คำสำคัญ:

การขุดค้น, กาญจนบุรี, เมืองหน้าด่าน

บทคัดย่อ

“เมืองกาญจนบุรี (เก่า)” นับว่าเป็นพื้นที่ที่มีความสำคัญต่อความมั่นคงของประเทศในสมัยอยุธยาเป็นอย่างมาก เนื่องจากเป็นเมืองหน้าด่านสุดท้ายก่อนกองทัพพม่าจะเข้าตีเมืองสุพรรณบุรีและกรุงศรีอยุธยาด้วยเมื่อพม่ายกทัพเข้ามาทางด่านพระเจดีย์สามองค์แล้วต้องเอาชนะกองทัพที่ตั้งอยู่ที่เมืองกาญจนบุรีให้ได้เสียก่อนหากหลีกเลี่ยงเลยไปแล้วจะถูกกองทัพที่เมืองกาญจนบุรีตีตลบหลังและกระหนาบข้างได้ ดังนั้นท้องที่เมืองกาญจนบุรีจึงถูกใช้งานเป็นสนามรบมาหลายครั้ง

การศึกษาทางโบราณคดีในบริเวณพื้นที่เมืองกาญจนบุรี (เก่า) จึงมีความสำคัญในแง่ของการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ด้านการสงครามในช่วงสมัยอยุธยาได้เป็นอย่างดี จากการดำเนินงานขุดค้น – ขุดแต่งโบราณสถานต่างๆที่ปรากฏอยู่ภายในเมือง หลักฐานที่พบทั้งหมดนั้น สามารถนำมาใช้ในการศึกษาวิเคราะห์ลักษณะรูปแบบของเมือง ซึ่งผลที่ได้จากการศึกษาพบว่าเมืองมีลักษณะรูปแบบเป็นเมืองเปิด ใช้สภาพภูมิศาสตร์ตามธรรมชาติเป็นแนวป้องกันเมือง ภายในเมืองประกอบด้วยพื้นที่ใช้ประโยชน์ 3 ส่วน คือ

1. พื้นที่ด้านลัทธิความเชื่อ ได้แก่ กลุ่มวัดร้างจำนวน 4 วัด

2. พื้นที่ด้านการเมืองการปกครอง ได้แก่ ป้อมค่ายสำหรับระดม ไพร่พลเพื่อเตรียมความพร้อมในสงคราม

3. พื้นที่อยู่อาศัยชั่วคราวเมื่อยามเกิดศึกสงคราม

อาจกล่าวได้ว่า รูปแบบการใช้พื้นที่ในเมืองกาญจนบุรี (เก่า) นี้ น่าจะเป็นแบบแผนของการใช้พื้นที่ของเมืองหน้าด่านสมัยอยุธยาของไทย ซึ่งสามารถนำมาใช้ในการพัฒนาองค์ความรู้ด้านการศึกษาประวัติศาสตร์การสงครามในช่วงสมัยอยุธยาได้ต่อไปในอนาคต

เอกสารอ้างอิง

กมล ฉายาวัฒนะ. “ใบเสมาในภาคกลางของประเทศไทยระหว่างพุทธศตวรรษที่ 19 – 20” วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาโบราณคดีสมัยประวัติศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2523.

จารึก วิไลแก้ว. “เมืองกาญจนบุรีเก่าและค่ายของกองทัพไทยและพม่าในสงครามทุ่งลาดหญ้าปีมะเส็ง พ.ศ. 2328.” เอกสารสัมมนาประวัติศาสตร์เมืองกาญจนบุรี, กาญจนบุรี: วิทยาลัยครูกาญจนบุรี, 2534.

จารึก วิไลแก้ว. “แหล่งโบราณคดีสมัยลพบุรีในจังหวัดกาญจนบุรี.” ศิลปากร. 31, 3 (ก.ค.- ส.ค., 2530): 28-32.

จารึก วิไลแก้ว เตาแม่น้ำน้อย 2. กรุงเทพฯ: ฝ่ายวิชาการ กองโบราณคดีกรมศิลปากร, 2533.

ดํารงราชานุภาพ, สมเด็จฯ กรมพระยา. ไทยรบพม่า. พระนคร: บรรณาการ,2515.

ตรี อมาตยกุล. นําเที่ยวจังหวัดกาญจนบุรี. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์กรมยุทธศึกษาทหารบก, 2516.

น. ณ ปากน้ำ. “มณฑปวัดห้วยพลู ศิลปสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยา ณ เมืองนครชัยศรี,” เมืองโบราณ. 8, 3 (ส.ค. - พ.ย. 2525): 3.

ปริวรรต ธรรมปรีชากร. “การใช้เครื่องถ้วยจีนและเครื่องถ้วยเวียดนามในการกําาหนดอายุหลักฐานทางโบราณคดี และรูปแบบศิลปะ: กรณีศึกษาลวดลายปูนปั้นประดับบนโบราณสถานในประเทศไทยระหว่างพุทธศตวรรษที่ 19 – 24.” วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาโบราณคดี บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2547.

ปริวรรต ธรรมปรีชากร. “เครื่องถ้วยจีน.” ใน เอกสารประกอบการสอนวิชาสัมมนาโบราณคดีจีน 304543, กรุงเทพมหานคร: หลักสูตรปริญญาโทโบราณคดีสมัยประวัติศาสตร์ ภาควิชาโบราณคดี คณะโบราณคดีมหาวิทยาลัยศิลปากร, 2551.

ปริวรรต ธรรมปรีชากร และคณะ. ศิลปะเครื่องถ้วยในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: โอสถสภา, 2539.

ประทีป เพ็งตะโก. “กระเบื้องเชิงชายสมัยอยุธยา.” วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยศิลปากร, 2540.

ประภัสสร์ ชูวิเชียร. “ข้อสันนิษฐานอายุปรางค์ประธานวัดพระธาตุสวนแตง.” เมืองโบราณ. 36, 4 (ต.ค. - ธ.ค. 2553): 97-105.

ประภัสสร์ ชูวิเชียร. “วัดวรเชตุเทพบําารุง: แบบอย่างงานช่างของอยุธยาในพุทธศตวรรษที่ 22.” ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะไทย บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยศิลปากร, 2552.

ประภัสสร์ ชูวิเชียร. “สายวิวัฒนาการสองแบบของเจดีย์ทรงปรางค์ในพุทธศตวรรษที่ 21 จากข้อสังเกตส่วนประดับเรือนธาตุ.” ศิลปากร. 52,4 (ก.ค. - ส.ค. 2552): 16-27.

พนรัตน์, สมเด็จพระ. พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์โพธิ์สามต้น, 2515.

พิทยา บุนนาค. เสมา สีมา: หลักสีมาในศิลปะไทยสมัยอยุธยาช่วงหลังเสียกรุงครั้งแรกถึงครั้งหลังและกรุงธนบุรี. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สําานักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ, 2551.

มณฑลราชบุรี. สมุดราชบุรี. พระนคร: โรงพิมพ์หนังสือไทย, 2468.

รวมศักดิ์ ไชยโกมินทร์. สงครามประวัติศาสตร์. กรุงเทพฯ: มติชน, 2543.

วรวุธ สุวรรณฤทธิ์. กาญจนบุรีดินแดนตะวันตก. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์, 2545.

วรวุธ สุวรรณฤทธิ์. โบราณคดีและประวัติศาสตร์เมืองกาญจนบุรี. กาญจนบุรี: ภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์วิทยาลัยครูกาญจนบุรี สหวิทยาลัยทวารวดี, 2531.

วรวุธ สุวรรณฤทธิ์. ประวัติศาสตร์เมืองกาญจนบุรี. กาญจนบุรี: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สถาบันราชภัฏกาญจนบุรี, 2542.

ศิลปากร, กรม. คําให้การชาวกรุงเก่า คําให้การขุนหลวงหาวัด และพระราชศาวดารกรุงเก่าฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์. พระนคร:คลังวิทยา, 2510.

ศิลปากร, กรม. พระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขา เล่ม 2. กรุงเทพฯ: คลังวิทยา, 2506.

สุภัทรดิศ ดิศกุล, หม่อมเจ้า. ศิลปะในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2546.

สันติ เล็กสุขุม. เจดีย์: ความเป็นมาและคําศัพท์เรียกองค์ประกอบเจดีย์ในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: มติชน, 2535.

สันติ เล็กสุขุม. เจดีย์เพิ่มมุม เจดีย์ย่อมุม สมัยอยุธยา. กรุงเทพฯ: อมรินทร์การพิมพ์, 2529.

สันติ เล็กสุขุม. “ปรางค์ของวัดปรางค์หลวง จังหวัดนนทบุรี กับการกําาหนดอายุ.” เมืองโบราณ. 23, 3 (ก.ค.-ก.ย. 2540): 63-70.

สันติ เล็กสุขุม. ศิลปะอยุธยา: งานช่างหลวงแห่งแผ่นดิน. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ, 2542.

สํานักศิลปากรที่ 2 สุพรรณบุรี. รายงานเบื้องต้นการขุดศึกษาทางโบราณคดีป้อมเมืองกาญจนบุรีเก่า โครงการอนุรักษ์และพัฒนาเมืองกาญจนบุรีเก่า ตําาบลลาดหญ้า อําาเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี, 2552.

สํานักศิลปากรที่ 2 สุพรรณบุรี. รายงานเบื้องต้นการขุดค้น – ขุดแต่งและบูรณะโบราณสถานวิหารหลวงพ่อตะโกสี วัดศรีมหาโพธิ์ ตําบลศรีมหาโพธิ์ อําเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม, 2552.

อุทยานประวัติศาสตร์เมืองสิงห์. เมืองกาญจนบุรีเก่า. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร, 2534.

โอวาท โกญจนวรรณ. “การศึกษาป้อมเมืองสงขลาเก่า กิ่งอําาเภอสิงหนครจังหวัดสงขลา.” สารนิพนธ์หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาโบราณคดี คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2531.

ดาวน์โหลด

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความ