การจัดการพิพิธภัณฑ์เชิงบูรณาการ กรณีศึกษาพิพิธภัณฑ์ชุมชนท้องถิ่นแหล่งเตาเมืองน่านบ้านเตาไหแช่เลียง ตำบลสวก อำเภอเมือง จังหวัดน่าน
คำสำคัญ:
การจัดการ, พิพิธภัณฑ์, เตาเมืองน่านบทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มุ่งศึกษากระบวนการและปัญหาในการจัดการพิพิธภัณฑ์เพื่อหารูปแบบที่เหมาะสมในการ จัดการพิพิธภัณฑ์ชุมชนท้องถิ่นแหล่งเตาเมืองน่าน บ้านเตาไหแช่เลียงจำนวน 4 แห่ง
ผลการศึกษาพบว่าพิพิธภัณฑ์ชุมชนท้องถิ่นแหล่งเตาเมืองน่านบ้านเตาไหแช่เลียงทั้ง 4 แห่ง มีปัญหาในการจัดการ คือขาดความเชื่อมโยงแบบพึ่งพิงอิงอาศัยกันในลักษณะต่างคนต่างทำ
รูปแบบการจัดการที่เหมาะสมคือการจัดการพิพิธภัณฑ์เชิงบูรณาการที่อยู่บนฐานของการพึ่งตนเองและพึ่งพา ภายนอกอย่างเหมาะสมบนฐานความรู้ความสามารถที่มีอยู่ในชุมชน และเป็นการจัดการที่สร้างประโยชน์ให้แก่ชุมชนและ สังคมได้อย่างยาวนาน โดยวิธีการที่ให้พิพิธภัณฑ์ชุมชนท้องถิ่นแหล่งเตาเมืองน่าน บ้านเตาไหแช่เลียงมีการจัดการที่เชื่อม โยงพึ่งพิงอิงอาศัยกันในมิติต่างๆ
1. มิติด้านการเมือง คือ การให้องค์การบริหารส่วนตำบลสวกเป็นผู้ประสานการจัดการ โดยให้ผู้ดูแลจัดการพิพิธภัณฑ์เฮือนบ้านสวกแสนชื่นเป็นที่ปรึกษาและให้คำแนะนำเรื่องการจัดการ
2. มิติด้านความเชื่อ คือ ต้องสร้างศาลเจ้าที่เพื่อสร้างความเคารพ นับถือบรรพบุรุษช่างปั้นดินและเจ้าที่ที่ดูแล คุ้มครองพิพิธภัณฑ์ รวมทั้งการจัดพิธีบวงสรวงบรรพบุรุษช่างปั้นดินร่วมกัน
3. มิติด้านเศรษฐกิจ คือ ต้องมีการกำหนดให้พื้นที่ภายในพิพิธภัณฑ์ทั้ง 4 แห่ง เป็นพื้นที่การอนุรักษ์ทรัพยากรทางโบราณคดี และเพิ่มมูลค่าของสินค้าธุรกิจพิพิธภัณฑ์ผ่านการสร้างสัญลักษณ์
4. มิติด้านการท่องเที่ยว คือ การทำเส้นทางท่องเที่ยวให้มีความเชื่อมโยงกับทรัพยากรวัฒนธรรมที่มีอยู่ในชุมชน โดยเพิ่มกิจกรรมการท่องเที่ยวและการประชาสัมพันธ์
เอกสารอ้างอิง
ประเวศ วะสี. การพัฒนาต้องเอาวัฒนธรรมเป็นที่ตั้ง. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงวัฒนธรรม ราชบัณฑิตยสถาน, 2547.
ปริตตา เฉลิมเผ่า กออนันตกูล และ คณะ. รวมบทความ “ทางสังคมวิทยา และมานายวิทยา ปี 2549 เนื่องในโอกาสเกษียณอายุราชการของศ.ดร.อมรา พงศาพิชญ์. ภาควิชาสังคมวิทยา และมานายวิทยา คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย: หจก.ศรีบูรณ์คอมพิวเตอร์ – การพิมพ์, 2549.
ปาริชาติ วลัยเสถียร. “งานพัฒนาชุมชนกับการบูรณาการ.” วารสารพัฒนาสังคม และชุมชน. ภาควิชาการ พัฒนาชุมชน คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2551.
พิสิฐ เจริญวงศ์. ปาฐกถาศิลป์ พีระศรี ครั้งที่ 4 (15 กันยายน 2542) เรื่องการจัดการทรัพยากรศิลปะ และ วัฒนธรรม. มหาวิทยาลัยศิลปากร วังท่าพระ.
ศรีศักร วัลลิโภดม. พิพิธภัณฑ์และประวัติท้องถิ่น: กระบวนการเรียนรู้ร่วมกัน. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิเล็ก – ประไพ วิริยะพันธุ์, 2551.
ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร. “บทสัมภาษณ์พิเศษ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ศาสตราจารย์เกียรติ คุณ คุณหญิงไขศรี ศรีอรุณ.” ก้าวไปด้วยกัน จุลสารเพื่อชุมชนพิพิธภัณฑ์. 4,1 (ตุลาคม 2550 – มกราคม 2551): 20
ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร. พิพิธภัณฑ์บันทึก: ทบทวนบทเรียนจากการวิจัย และพัฒนา พิพิธภัณฑ์ / ศิริพร ศรี สินธุ์อุไร; บรรณาธิการ. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน), 2551.
สมพันธ์ เตซะอธิก และทรงพล ตุละทา. ศัพท์พัฒนาเพื่อชุมชนและสังคม. ขอนแก่น: ห้างหุ้นส่วนจํากัด ขอนแก่นการพิมพ์, 2547.
สายันต์ ไพรชาญจิตร์. กระบวนการ โบราณคดี ชุมชน: การวิจัยเชิงปฏิบัติการพัฒนาแบบมีส่วนร่วม เพื่อเสริม สร้างความสามารถของชุมชนท้องถิ่นในการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรมในจังหวัดน่าน. กรุงเทพมหานคร: สถาบันไทยคดีศึกษา และภาควิชาการพัฒนาชุมชน คณะสังคมสงเคราะห์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2548.
สายันต์ ไพรชาญจิตร์. การ จัดการทรัพยากรทาง โบราณคดีใน งาน พัฒนาชุมชน. กรุงเทพมหานคร : โครงการ หนังสือ โบราณคดี ชุมชน, 2550.
สายันต์ ไพรชาญจิตร์. โบราณคดีเครื่องถ้วยสยาม แหล่งเตาเมืองน่าน และพะเยา. นครปฐม: โรงพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตสนามจันทร์ นครปฐม, 2551.
ดาวน์โหลด
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความนี้เป็นผลงานของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว และ/หรือเป็นผลงานของข้าพเจ้าและผู้ร่วมงาน ตามชื่อที่ระบุในบทความจริง และเป็นผลงานที่มิได้ถูกนำเสนอหรือตีพิมพ์ที่ใดมาก่อน