การปรากฏใช้และการขยายความหมายของคำว่า “สวย” จากอดีตสู่ปัจจุบัน

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการปรากฏใช้คำและการขยายความหมายของคำว่า “สวย” ตั้งแต่สมัยสุโขทัยจนถึงปัจจุบัน โดยเก็บข้อมูลจากเอกสารร้อยแก้วภาษาไทยที่เป็นลายลักษณ์อักษร ตั้งแต่สมัยสุโขทัยจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ (รัชกาลที่ 1-รัชกาลที่ 8) พร้อมกันนี้ ผู้วิจัยได้เก็บข้อมูลในสมัยปัจจุบัน (รัชกาลที่ 9 - รัชกาลที่ 10) จากทวิตเตอร์ร่วมด้วย เพื่อให้ได้ข้อมูลคำว่า “สวย” ซึ่งเป็นรูปแบบภาษาที่คนในสังคมใช้สื่อสารกันในชีวิตประจำวัน ผลการศึกษาพบว่า คำว่า “สวย” น่าจะมีใช้มาตั้งแต่สมัยอยุธยาแล้ว เนื่องจากปรากฏในเอกสารที่เป็นร้อยกรองสมัยอยุธยา ต่อมาปรากฏใช้ในเอกสารที่เป็นความเรียงร้อยแก้วช่วงสมัยรัตนโกสินทร์ ในความหมายที่หมายถึง “งาม” หรือ “น่าพึงพอใจ” สันนิษฐานได้ว่าคำว่า “สวย” ไม่ใช่คำไทย แต่เป็นคำที่มีรากศัพท์มาจากคำว่า “ซรฺวย” ในภาษาเขมร โดยมีการเปลี่ยนแปลงทั้งทางรูปคำและมีการขยายความหมายมาเป็นลำดับ การขยายความหมายเกิดจากกระบวนการถ่ายโอนทางความหมาย ตามกลไกของ อุปลักษณ์