มณฑปในศิลปะล้านช้าง สถาปัตยกรรมในสายสัมพันธ์ล้านช้าง-ล้านนาที่สูญหาย : กรณีศึกษา มณฑป วัดเชียงทอง หลวงพระบาง
คำสำคัญ:
มณฑป, ศิลปะล้านช้าง, ศิลปะลาว, วัดเชียงทอง, ภาพถ่ายเก่าบทคัดย่อ
มณฑป วัดเชียงทอง หลวงพระบาง เป็นงานศิลปกรรมที่ยังขาดการศึกษาให้ละเอียดถี่ถ้วน เนื่องจากสภาพของตัวมณฑปปัจจุบันได้ถูกทำลายจนสูญสิ้นไปหมด หลงเหลือเพียงแต่หลักฐานเป็นรูปถ่ายเก่าให้พอได้ศึกษา ถึงอย่างไร จากการศึกษาที่ผ่านมาได้สะท้อนให้เห็นว่ามณฑปดังกล่าว ยังขาดแคลนการศึกษาถึงรูปแบบและที่มา อันสะท้อนถึงรูปแบบทางศิลปกรรมในทฤษฎีทางศิลปกรรมศิลปะล้านช้างที่ยังตกหล่นอยู่ ผู้เขียนจึงเห็นควรว่าควรมีการศึกษาศาสนอาคารในรูปแบบนี้ให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น เพื่อต่อยอดความเข้าใจในศิลปะลาวให้มากยิ่งขึ้น ผลจากการศึกษา ผู้เขียนมีความเห็นว่ามณฑป วัดเชียงทอง ควรมีอายุอยู่ในราวกลาง-ปลายพุทธศตวรรษที่ 22 ภายหลังการสร้างวัดเชียงทองขึ้น อันสะท้อนผ่านรูปแบบทางศิลปกรรมที่ยังคงรับอิทธิพลล้านนาอย่างเด่นชัด แต่มีเทคนิคการก่อสร้างที่แตกต่างไป โดยภายหลังจากการสร้างมณฑปวัดเชียงทองขึ้นในระยะแรกของศิลปะล้านช้าง อาคารทรงมณฑปในศิลปะล้านช้างกลับเริ่มมีลักษณะที่หลากหลายและมีการพัฒนาไปตามอิทธิพลทางศิลปกรรมในช่วงเวลานั้นๆ ดังตัวอย่างเช่น มณฑป วัดสีสะเกด นครหลวงเวียงจันทน์ และมณฑป หน้าพระธาตุก่องข้าวน้อย จ.ยโสธร ซึ่งล้วนเป็นงานศิลปกรรมรุ่นหลังมณฑปวัดเชียงทองทั้งสิ้น
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร, 2545. ประชุมพงศาวดารฉบับกาญจนาภิเษก เล่ม 9. กรุงเทพฯ: กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร.
เชษฐ์ ติงสัญชลี, 2555ก. เจดีย์ในศิลปะพม่า-มอญ: พัฒนาการทางด้านรูปแบบตั้งแต่ศิลปะศรีเกษตรถึงศิลปะมัณฑเล. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.
เชษฐ์ ติงสัญชลี, 2555ข. สัตตมหาสถาน: พุทธประวัติตอนเสวยวิมุตติสุขกับศิลปกรรมอินเดียและเอเชียอาคเนย์. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.
ทรงศักดิ์ ปรางค์วัฒนากุล, 2536. ล้านนาสู่ล้านช้าง. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.
ประภัสสร์ ชูวิเชียร, 2557. ศิลปะลาว. กรุงเทพฯ: มติชน.
วรลัญจก์ บุณยสุรัตน์, 2544. วิหารล้านนา. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.
วรลัญจก์ บุณยสุรัตน์, 2548. ชื่มชมสถาปัตย์: วัดในหลวงพระบาง. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.
ศักดิ์ชัย สายสิงห์, 2555. เจดีย์ พระพุทธรูป ฮูปแต้ม สิม ศิลปะลาวและอีสาน. นนทบุรี: มิวเซียมเพรส.
ศักดิ์ชัย สายสิงห์, 2556. ศิลปะล้านนา. กรุงเทพฯ: มติชน.
ศุภชัย สิงห์ยะบุศย์, 2553. หลวงพระบางเมืองมรดกโลก ราชธานีแห่งความทรงจำและพื้นที่พิธีกรรมในกระแสโลกาภิวัฒน์. กรุงเทพฯ: สายธาร.
สงวน รอดบุญ, 2545. พุทธศิลปลาว. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สายธาร.
สรัสวดี อ๋องสกุล, 2551. เวียงกุมกาม การศึกษาประวัติศาสตร์ชุมชนโบราณในล้านนา. พิมพ์ครั้งที่ 6. เชียงใหม่: Within Design Co., Ltd.
สำนักโบราณคดี กรมศิลปากร, 2550. ศัพทานุกรมโบราณคดี. นครปฐม: รุ่งศิลป์การพิมพ์.
สุรพล ดำริห์กุล, 2561. ประวัติศาสตร์และศิลปะล้านนา. นนทบุรี: เมืองโบราณ.
สุรศักดิ์ ศรีสำอาง, 2545. ลำดับกษัตริย์ลาว. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักโบราณคดีและพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กรมศิลปากร.
สุรสวัสดิ์ สุขสวัสดิ์, 2544. จากหลวงพระบางถึงเวียงจันทน์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สายธาร.
เสมอชัย พูลสุวรรณ, 2539. สัญลักษณ์ในงานจิตรกรรมไทยระหว่างพุทธศตวรรษที่ 19 ถึง 24. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความนี้เป็นผลงานของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว และ/หรือเป็นผลงานของข้าพเจ้าและผู้ร่วมงาน ตามชื่อที่ระบุในบทความจริง และเป็นผลงานที่มิได้ถูกนำเสนอหรือตีพิมพ์ที่ใดมาก่อน